Zaloguj się
Rejestracja
Pomoc
Już od pewnego czasu jestem uważnym "przeglądaczem" forum. Mam na imię Bartosz, 19 lat na karku, a astronomią w stopniu teoretycznym interesuję się od kiedy tylko pamiętam (przynajmniej od piątego roku życia
). Przez dłuższy czas moim jedynym sprzętem obserwacyjnym była lornetka BPC 8x40, która posiada już jednak swoje lata - obraz jest bardzo pożółkły, regulacja ostrości ma denerwujące luzy, a na pryzmatach zebrała się spora ilość brudu.Od czerwca jestem jednak użytkownikiem poważniejszego narzędzia do obserwacji, jakim jest lornetka Celestron SkyMaster 15x70. Myślę, że po dwóch miesiącach znam ją już wystarczająco dobrze, aby podzielić się wrażeniami z posiadanego sprzętu.
(Zdjęć jest dość sporo, więc zamieściłem je na swoim koncie FTP. Po kliknięciu w miniaturkę pokaże się wersja w wymiarach 800x600.)
Ogólny widok na lornetkę:
Sprzęt nie jest mały. Długość wynosi 28.5 cm, a szerokość 21 cm (wymiary bardzo zbliżone do kartki A4
). Z ust prawie każdej osoby, która ją zobaczy, wydobywa się bardziej lub mniej zdecydowane "ło!". Tutaj porównanie z moim starym BPC. Na drugim zdjęciu da się również zauważyć lepsze wyczernienie obiektywów.
Obiektywy są zabezpieczone tradycyjnymi zaślepkami, które spełniają swoje zadanie poprawnie i nie można mieć do nich żadnych zarzutów. Mniej do gustu przypadła mi osłona na okulary - jest zdecydowanie za luźna i wystarczy przechylić lornetkę w górę, żeby ów kawałek gumy samodzielnie się osunął.
W zestawie znajduje się również mocowanie do statywu.
Rzeczą oczywistą jest, że obserwacje sprzętem o takim powiększeniu są znacznie bardziej komfortowe, jeśli prowadzi się je z użyciem statywu. Ja niestety posiadam jedynie fotograficzną "osikę" firmy HAMA za 60 złotych, więc mogę jedynie pomarzyć o zwykłym posadzeniu lornetki i cieszeniem się widokami bez jakichkolwiek drgań.
Moim sposobem na zmniejszenie wstrząsów jest każdorazowe zawijanie gumek na okularach, kiedy stawiam lornetkę na statywie. Oczy mogą znajdować się blisko okularów i zarazem nie dotykać konstrukcji. Przy odrobinie ostrożności można się wówczas cieszyć stabilnym obrazem.
Jeszcze kilka zdań o dołączanej torbie. Estetycznie prezentuje się ona bardzo ładnie (powiedziałbym wręcz, że jest śliczna), a sama lornetka idealnie się w niej mieści. Praktyczność tego opakowania jest jednak ograniczone przez dwie zasadnicze wady.
Po pierwsze, materiał, z którego wykonana jest torba, jest dosyć cienki i trudno mi określić, czy stanowi jakiekolwiek dodatkowe zabezpieczenie sprzętu.
Drugą, a zarazem koronną wadą torby, jest długość paska. Wydłużyłbym go o co najmniej dwadzieścia centymetrów, żeby noszenie sprzętu na ramieniu było komfortowe. Pała dla Celestrona za ten błąd!
Wszystkie te mankamenty dotyczą jednak głównie dodatków do samej lornetki. Generalnie wszystko, o czym nie wspomniałem, oceniam pozytywnie.
Do tego, co najważniejsze, czyli wrażeń obserwacyjnych, nie mam żadnych zastrzeżeń. Oczywiście koneserzy sprzętu z najwyższej półki z pewnością dopatrzyliby się pewnej ilości wad optycznych, jednak obserwatorzy z niewielkim doświadczeniem (do których ja się skromnie zaliczam) będą w pełni zadowoleni obrazami dawanymi przez SkyMastera. Moje oczekiwania zostały spełnione, a czasami wręcz przekroczone - nie spodziewałem się na przykład, że M31 będzie tak wielka i jasna, a o zmierzchu na powierzchni Jowisza będzie dało się zauważyć zarysy ciemnych pasów. Podsumowując, lornetka dostarczy wielu wrażeń pod nocnym niebem i polecam ją każdemu niedoświadczonemu miłośnikowi astronomii obserwacyjnej, który pragnie zobaczyć możliwie dużo za rozsądną cenę.
Użytkownik bar edytował ten post 24 sierpień 2008 - 15:36
Do góry
O ile statyw mimo kiepskiej jakości nie drga tak długo to sam uchwyt jest za słaby, plastikowy i nie daje rady z tak ciężką lornetką. Rada taka zmień uchwyt pozbędziesz się sporej części drgań. 
Dzisiaj oglądałem tą lornetkę w sklepie FotoJoker i do zestawu z lornetką dodany był METALOWY, malowany proszkowo adapter 
) ?
)
tum (w lornetkach) umieścił świadomie 
Ale jak to ponoć powiedział Wiliam Herschel,patrzenie to też sztuka i trzeba uczyć nasze oczy, by naprawdę widziały to, co obserwujemy w okularze. Jedno, co może pomóc widzieć więcej to faktycznie zerkanie (averted vision). Można też iść za radą autorów podręcznika do obserwowania gwiazd podwójnych, i ćwiczyć wzrok do obserwacji astronomicznych prostym ćwiczeniem, powtarzanym codziennie przez kilka tygodni: Na kartce papieru (A4) narysuj kółko o średnicy 7-8 cm. Następnie w obrębie tego kółka, miękkim ołówkiem nanieś kilka cienkich linii, parę punktów, większych kropek i kilka większych zacieniowanych delikatnie obszarów. Następnie powieś kartkę co najmniej 6 metrów od siebie i spróbuj narysować to, co widzisz w tym kółku. Taka gimnastyka wydaje się szalona, ale po jakimś czasie codziennego ćwiczenia widać więcej detali z kartki. Tak podćwiczone oko powinno lepiej sobie radzić w obserwacjach astronomicznych i wyłapywać więcej szczegółów obserwowanych obiektów.
