Dzisiaj coś dla tych, co wolą mieć wiedzę (głęboką wiedzą) „czarno na białym” na własnej półce, nie tylko w czeluściach cyberprzestrzeni:
The Night Sky Observer’s Guide
George Robert Kepple, Glen W. Sanner
Volume 1 Autumn & Winter
Volume 2 Spring & Summer
Willmann-Bell, Inc., Richmond 2002
Volume 3 Southern Skies (nie recenzjowany)
George Robert Kepple, Ian Cooper, Jenni Kay
http://www.willbell....OOK/nitesky.htm
Format 22x28,5 cm, oprawa twarda, druk w 2 kolumnach
T. 1. str. XLVI+430
T. 2. str. 506
Na wewnętrznych stronach okładek i wyklejkach obu tomów przeglądowe mapy nieba
Strony tomu 1. numerowane liczbami rzymskimi (56) zawierają oprócz zwyczajowych danych dotyczących wydania, podziękowań i spisu treści, także wstęp
(Comprehending Our Fascinatig Universe), będący krótkim ogólnym wykładem astronomii, opisującym (pokrótce) naszą Galaktykę, następnie właściwości gwiazd i ich zgrupowań: wielkości gwiazdowe i jasność, typy widmowe, ewolucję, gwiazdy zmienne, podwójne i wielokrotne, gromady i asocjacje, na koniec typy mgławic i galaktyk.
Pierwsze 10 stron numerowanych cyframi arabskimi opisuje katalogi obiektów, widzialność, adaptację wzroku i sposób wykorzystania zamieszczonych mapek, następnie praktyczne podejście do astronomii amatorskiej: zakup teleskopu, akcesoria, źródła wiedzy i informacji, prowadzenie notatek, szkicowanie i ocenę pola widzenia.
Zasadnicza część książki jest podzielona na rozdziały poświęcone poszczególnym gwiazdozbiorom nieba północnego, przy czym dla autorów „niebo północne” sięga mniej-więcej -60 stopni .
Tom 1. opisuje 29 gwiazdozbiorów oraz zawiera: dodatek A – lokalna grupa galaktyk; dodatek B – roje meteorów; dodatek C – współwydawcy, ze zdjęciami autorów fotografii i szkiców.
Na końcu tomu 1. zamieszczono jednostronicowe piśmiennictwo i zbiorczy indeks tomów 1. i 2. Spis piśmiennictwa i indeks powtórzono w tomie 2, który obejmuje 35 gwiazdozbiorów.
Każdemu gwiazdozbiorowi poświęcony jest osobny rozdział. Mapa gwiazdozbioru wraz z legendą zajmuje najczęściej całą stronę i obejmuje gwiazdy do 5
m (wg. Wstępu), a w rzeczywistości do 7
m (nie wiem, czy wszystkie). Ogólny opis podaje pochodzenie nazwy gwiazdozbioru i jego szczególne cechy. Zawiera także spis najciekawszych obiektów i osobno spis obiektów „lornetkowych”. Dalej następuje opis poszczególnych obiektów w rozbiciu na ciekawe gwiazdy i obiekty głębokiego nieba. Obiekty oznaczane są gwiazdkami, jak koniaki: od pięciu gwiazdek – obiekty pokazowe
(showpiece object), do jednej – obiekty bardzo słabe
(very faint).Opisowi obiektów towarzyszą mapki ułatwiające poszukiwania: główne
(master finder charts) – lokalizujące inne mapki w gwiazdozbiorze i okolicy, oraz mapki właściwe
(finder charts – do 9
m).
Opisano widoczność obiektów w teleskopach o różnej aperturze, dla najciekawszych podając także ogólne właściwości i historię odkrycia. Zamieszczono czarno-białe fotografie obiektów, podając użyty sprzęt i warunki ekspozycji. Inne ciekawe obiekty ukazano jako szkice, także podając użyty sprzęt.
Książka nie obejmuje astronomii Układu Słonecznego, z wyjątkiem jednostronicowego dodatku B, poświęconego rojom meteorów.
Kiedy śledzę obiegi gwiazd, tudzież powroty ich, już nie dotykam ziemi...