Jump to content

astrotripper

Społeczność Astropolis
  • Content Count

    248
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

423 Good

About astrotripper

  • Rank
    Antares

Informacje o profilu

  • Płeć
    Mężczyna

Recent Profile Visitors

470 profile views
  1. Dzięki. Specjalnie wcześniej obszedłem okolicę w poszukiwaniu jakiegoś motywu który mógłbym umieścić na pierwszym planie. Mieli tam coś w rodzaju wystawy starego sprzętu rolniczego i traktor zdecydowanie wygrał ten konkurs piękności :-) Niestety, czołówka była trochę za słaba aby porządnie go podświetlić, a i wolny obiektyw (f/4) nie pomagał.
  2. Długą miałem przerwę od forum, ale w tym czasie udało mi się zobaczyć na własne oczy zorzę, a niedawno wreszcie obrobiłem fotki z tego wydarzenia. Cały zestawik wrzuciłem na flickera jakby co, a poniżej najfajniejsze.
  3. No to chyba zagadka rozwiązana. Generalnie, śledzenie praktycznie przestaje funkcjonować w zenicie. Poza tym chyba po prostu miałem za pierwszym razem niesamowite szczęście, że dobrze wsio ustawiłem. Bo wczoraj po pierwszym ustawieniu i wypoziomowaniu działało to różnie. Wycelowałem w Łabędzia, jest ok. W Plejady, masakra. Wyżej, bliżej zenitu, jeszcze gorzej. Sprawdziłem poziom, rzeczywiście obracając podstawą widzę, że mi się troszkę bąbelek przemieszcza. No to hej, jeszcze poziom dopieściłem i ponowna próba. Łabędź ok, Plejady ok, jeszcze chyba jedno losowe miejsce sprawdziłem i też ok. Zenit, nic z tego. Trochę się podjarałem pierwszą udaną próbą, ale teraz mój entuzjazm znacznie opadł.
  4. Dziś doczytałem w instrukcji, że jak już się po tych 30 minutach wyłączy to trzeba wcisnąć jednocześnie przyciski 1 i 2 aby ponownie włączyć śledzenie. Sobie plułem w brodę, że zapomniałem wziąć ze sobą instrukcji (a miałem ją nawet przygotowaną do zabrania). Montaż miałem wypoziomowany (chyba, pamiętam, że go wypoziomowałem, ale też przenosiłem go w inne miejsce i teraz nie jestem pewien, czy po przeniesieniu poprawiałem poziom, może po prostu zapomniałem). Generalnie nie było różnic między fotkami, pogoda była bezwietrzna. Tak sobie teraz myślę, że może też aparat jakoś "krzywo" zamocowałem. Na pewno "podniosłem" trochę całą szynę, żeby oś obrotu przechodziła mniej więcej na wysokości środka obiektywu. Może coś przy okazji spaprałem. Jak pogoda dziś dopisze, to ogarnę to na spokojnie w bardziej kontrolowanych warunkach. Wezmę nawet specjalnie źle ustawię na biegun, żeby zobaczyć jak duży ma to wpływ.
  5. Kurde, dzisiaj zgłupiałem. Wybrałem się z Virtuoso zebrać trochę materiału do zestackowania. I ku mojemu zdziwieniu przy 25mm mogłem sobie pozwolić tylko na 20 sekund, żeby mieć punktowe gwiazdy w całym kadrze. A przecież dwa dni wcześniej robiłem podobny kadr tym samym zestawem i bez problemu dało radę 40 sekund. Nie wiem co się stało. Na dodatek chyba mnie ugryzł ten 30 minutowy limit czasu, bo podczas fotografowania Andromedy śledzenie przestało działać (i nie włączyło się ponownie). Trochę zdezorientowany spakowałem graty i wróciłem do domu. Jutro chyba dokładnie przestudiuję instrukcję i jeszcze raz potestuję pod blokiem.
  6. No, zainspirowałeś mnie tymi fotkami i postanowiłem sam swojego Virtuoso wyciągnąć pod niebo korzystając z bajecznej noworocznej pogody. Wczoraj zrobiłem test generalny i wygląda to całkiem obiecująco. Choć głównym wnioskiem jaki z tego wyciągnąłem to to, że do astro potrzebuję porządny filtr, bo przy obróbce jest straszna męczarnia z LP i fioletowymi obwódkami. Dla ciekawskich, oto rezultaty. Jako, że to był w sumie tylko test, to wszystko to są pojedyncze ekspozycje. Matryca 4/3, więc ogniskowe razy 2, jakby kto chciał porównywać do formatu małoobrazkowego. Double Cluster and its surroundings by Astro Tripper, on Flickr Pełny kadr, bez przycinania, 25mm, czyli odpowiednik standardowej pięćdziesiątki, 50 sek. A closer look at the Double Cluster by Astro Tripper, on Flickr Pełny kadr, bez przycinania, 45mm, 30 sek. Orion Nebula by Astro Tripper, on Flickr A to przycięte ze środka, to już konkretne tele (96mm), 40 sek. Ciężko mi stwierdzić, czy zniekształcenie gwiazd w rogach to efekt rotacji pola czy aberracje obiektywu bo szkiełko to plastik fantastik. Ale jakbym miał stackować, to podbiłbym do 60 sekund co najmniej, rogi i tak poszły by do śmieci. A na koniec mały hardkor, czyli 2 minutowa ekspozycja z rybiego oka. Tu już LP kompletnie zmasakrowało zdjęcie, poza tym załapał się sam montaż i kawałek ziemi, więc trochę to przyciąłem. Ale patrząc na rogi oryginalnego kadru, gwiazdki są dalej punktowe (nie licząc delikatnego zniekształcenia od komy). Dodam tylko, że robiąc fotki ze statywu bez śledzenia, akceptowalne czasy to od 25 do 40 sekund, w zależności gdzie celuję.
  7. Coś było widać. Urwałem się na chwilę z imprezy, żeby obadać sytuację i wyszło mi coś takiego. Łuna od wiochy niestety psuła widok, a jak już udało mi się wyrwać na lepszą miejscówkę jakąś godzinę później, było już chyba po wszystkim, bo po zorzy ani śladu.
  8. Wczorajszego wieczoru pokusiłem się o sesyjkę okolic Gromady Podwójnej. Tradycyjnie już niebo było pomarańczowe, więc poszaleć nie mogłem (i tak już pewnie pozostanie, dopóki nie zmienię miejsca zamieszkania). No i niewiele się udało złapać z bardziej subtelnych mgławic. Czasu starczyło mi na 8 ekspozycji po 2 minuty na ISO 800, po czym obiektyw zaparował. Z obróbką też się męczyłem, i ostatecznie to wymęczyłem: Double Cluster and nearby nebulae by AstroTripper2000, on Flickr
  9. Ja się załapałem fartem, nie wiedziałem, że akurat wypada maksimum Geminidów Ale coś zacząłem podejrzewać, jak prawie za każdym razem jak spojrzałem w górę nieuzbrojonym okiem, to coś przelatywało. Jak zobaczyłem dwa meteory jednocześnie, a po kilku sekundach następny, to już byłem pewien, że coś jest na rzeczy Próbowałem je fotografować fish-eyem, ale nie za bardzo mi to wyszło. A parę minut później wszystko było już pokryte szronem. Coś tam mi się złapało, ale coś nie za bardzo mi się udaje to poprawnie tu wrzucić.
  10. Dziś pogoda dopisała, bardzo dobry seeing, więc małą sesyjkę balkonową sobie zrobiłem. Pojedyncza klatka z większej serii, SW 150/750. Kiedyś pewnie to zestackuję, ale zapewnie nieprędko. The Moon - single frame - 2014-11-29 by AstroTripper2000, on Flickr
  11. AutoStakkert!2 bez problemu radzi sobie z fotkami, przynajmniej wersja której używam (z tej strony). Aby wczytał fotki, trzeba przeciągnąć pliki lub katalog z nimi na okno główne programu. Problemem może być rozmiar zdjęć, jak mu zapodamy 1000 fotek po 6000 pikseli szerokości to nie uciągnie. Zresztą, w pliku konfiguracyjnym jest ustawiony limit rozmiaru dla fotek, nie pamiętam już ile wynosi, ale pamiętam, że go zwiększałem. Dla przykładu mój workflow wygląda teraz tak: ustawienie parametrów wywoływania pliku RAW (krzywe) -> eksport do tifów (skrypt) -> przycięcie do jednego rozmiaru i wycentrowanie księżyca (skrypt) -> stackowanie w autostakkert -> ostateczna obróbka Stackowałem w ten sposób 500 zdjęć (z prawie tysiąca), i daje radę, choć trwa to sporo (dysk SSD pewnie tu pomaga, na zwykłym twardzielu nawet nie próbowałem). A efekt można zobaczyć w moim poprzednim poście (stack z 256 fotek, 512 było trochę za bardzo rozmyte). Możesz też spróbować Registaxa. Mi akurat często sprawiał problemy, więc się przerzuciłem na autostakkert. Wężyk powinien wystarczyć, robiłem tak kiedyś lustrzanką i było ok, mimo, że nie miała funkcji wstępnego podnoszenia lustra (na przykład to, składane Registaxem). Będziesz musiał eksperymentalnie dobrać jakie czasy dają najlepsze rezultaty (oczywiście zależy też od warunków atmosferycznych). No i podstawa to poprawne ustawienie ostrości, co w przypadku lustrzanki bywa problematyczne.
  12. Tak jak napisał Wojtek, klatka ewidentnie poruszona. Wstępne podniesienie lustra, dłuższy czas samowyzwalacza i/lub krótszy czas migawki powinny zniwelować ten problem. A oto moja ostatnia próba, nie z dzisiaj, ale dopiero dziś miałem czas na obróbkę. Przy okazji wypracowałem nowy workflow, bo moja stara metoda obróbki wymagała zbyt dużego nakładu czasu i pracy. Moon - 2014-10-05 by AstroTripper2000, on Flickr
  13. Miałem podobne doświadczenie, gdy dałem do wydruku swoje zdjęcie Księżyca. Wydruk wyszedł zbyt ciemny i na dodatek kolory lekko zafarbowane na niebiesko. Jak sprawdziłem kolory na pliku źródłowym, to rzeczywiście okazało się, że trochę niebieski kanał przeważał. No ale na monitorze wyglądało to w porządku, bo monitor nie był poprawnie skalibrowany. A więc to po pierwsze kalibracja monitora, a po drugie, monitor świeci, a papier nie. I rzeczywiście, histogram mojej fotki prawdę mi pokazał, jak się okazało najjaśniejsze wartości może dochodziły do 60%. Na ekranie monitora wyglądało to normalnie, na papierze już nie. Z fotografiami głębokiego kosmosu zapewne sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana, bo większość smaczków kryje się w ciemniejszych partiach. Trzeba je zapewne wyciągnąć do druku, no ale to już ktoś z doświadczeniem w tej kwestii musiałby się wypowiedzieć.
  14. Ostatniej nocy próbowałem wypatrzeć ją w lornetce 10x50. Oj, nie było to łatwe. Udało się tylko dzięki temu, że robiłem też zdjęcia i mogłem dokładnie zobaczyć, gdzie się znajduje. Była widoczna zerkaniem jako rozmyta plamka. Gdybym nie wiedział, że tam powinna być, na pewno bym jej nie zauważył. Niestety, mimo, że ostatnie noce są bezchmurne, to seeing jest słabiutki, i nawet w zenicie miałem pomarańczowe niebo, co zapewne też miało spory wpływ na problemy z wypatrzeniem komety.
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.