Skocz do zawartości

Bellatrix

Moderator
  • Zawartość

    1085
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    3

Ostatnia wygrana Bellatrix w Rankingu w dniu 27 Maj

Bellatrix posiada najczęściej lubianą zawartość!

Reputacja

1915 Excellent

1 obserwujący

O Bellatrix

  • Tytuł
    Uxor Orionis
  • Urodziny 25.09.1988

Informacje o profilu

  • Płeć
    Kobieta
  • Skąd
    Łódź
  • Zainteresowania
    chemia, astronomia, łacina
  • Sprzęt astronomiczny
    Sky Watcher BK1309 EQ2

Ostatnie wizyty

7378 wyświetleń profilu
  1. AO Cassiopeiae, jakie to śliczne!  Spójrzcie jaki typ widmowy: O9,2II + O8V ((f)) nn

    1. JSC

      JSC

      Dzięki! Zawsze coś fajnego znajdziesz :)

      Piszą, że to jeden z największych - najcięższych zapewne (?)  znanych podwójnych systemów.

    2. Bellatrix

      Bellatrix

      Jest kilka takich, ale niewiele. Można powiedzieć, że to jeden z masywniejszych ciasnych systemów kontaktowych. Pod względem masy komponentów przewyższa go nieco HIP 31646 (czyli gwiazda Plasketta) oraz VFTS 352. W ostatnim z wymienionych, gwiazdy składowe pozostają tak blisko siebie, że ich materia częściowo jest wspólna. 

  2. APOD - III kwartał 2017

    NGC 2442: galaktyka w gwiazdozbiorze Ryby Latającej https://apod.nasa.gov/apod/astropix.html
  3. BARWNA OPOWIEŚĆ O MGŁAWICY PIERŚCIEŃ Messier 57 to dobrze nam wszystkim znana mgławica planetarna znajdująca się w gwiazdozbiorze Lutni. Z uwagi na znaczne rozmiary kątowe, Mgławica Pierścień jest łatwo dostępna, nawet dla obserwatorów ze sprzętem o niewielkiej aperturze. Obszar, który jest widoczny w okularze teleskopu ma wielkość ok. 80’’ x 60’’ (co stanowi ok. 0,5 l.ś). Ale przy uwzględnieniu zewnętrznych, słabo widocznych, zewnętrznych rejonów, średnica M 57 osiąga aż 170’’. Podlega nieustannej ekspansji. W ciągu ok. 60 lat, jej średnica wzrosła o blisko 0,3’’. Mgławica Pierścień jest łatwa do zlokalizowania i odnalezienia. W przeciwieństwie do wielu innych mgławic planetarnych, u M 57 bez problemu można dostrzec ciemny obszar w centralnej części obiektu. Do zaobserwowania „luki” ośrodku mgławicy, wystarczy teleskop o 6-calowym zwierciadle. Messier 57 znajduje się w odległości ok. 45% linii poprowadzonej od Beta Lyrae do Gamma Lyrae i jest minimalnie przesunięta na południe od tego punktu. Mgławica pierścień, przy obserwacjach wizualnych ukazuje przedziwne, niebieskawo- zielone zabarwienie. Dopiero zdjęcia wykonane przy długim czasie naświetlania prowadzą do poznania pełni kolorów. W środku mgławicy zlokalizowana jest gwiazda centralna o niewielkiej jasności wizualnej, ok. 15m. Literatura podaje różne wartości jasności tej gwiazdy, i z tego powodu jest ona podejrzewana o zmienność. Prawdopodobnie jest to błękitny karzeł lub podkarzeł o dużej gęstości oraz o ogromnej temperaturze powierzchni szacowanej na 100.000 K. Obiekt centralny stanowi silne źródło promieniowania ultrafioletowego, które z kolei pobudza do jasnego świecenia otaczające obłoki gazu mgławicowego. Skąd pochodzą barwy M 57? Charakterystyczne zielonkawo- niebieskie zabarwienie M 57 jest spowodowane obecnością w niej podwójnie zjonizowanego tlenu (O2+), którego silne linie emisyjne są widoczne w widmie spektroskopowym mgławicy. Drobiny gazu absorbują wysokoenergetyczne promieniowanie wysyłane przez obiekt znajdujący się wewnątrz mgławicy. Dzięki pochłoniętym kwantom energii, molekuły gazu przechodzą na wyższy poziom energetyczny. Niekiedy elektrony należące do tych atomów zyskują porcję energii niezbędną do opuszczenia atomu (jonizacja). Wolne, swobodne elektrony wybite ze swych atomów macierzystych, mogą zostać przechwycone przez otaczające je inne atomy. Wówczas istnieje wymierna szansa, że znajdą się w tzw. stanach metatrwałych. Są to poziomy energetyczne pośrednie między stanem podstawowym, a najwyższym. Takie stany metatrwałe są rzadko spotykane w warunkach ziemskich. Nawet silnie rozrzedzone gazy są na tyle zagęszczone, że istnieje duże ryzyko zderzeń między molekułami. A zderzenie takowe nieuchronnie prowadzi do wytrącenia wzbudzonych atomów z ich metastabilnych stanów. Natomiast materia mgłaicowa jest tak bardzo rozrzedzona, że te wzajemne zderzenia molekuł zdarzają się i wiele rzadziej, i atomy pochłonięte przez drobny mają szansę utrzymać się na wzbudzonych, pośrednich poziomach energetycznych. Atomy w stanie metatrwałym oraz ich przejścia na niższe poziomy są źródłem części promieniowania elektromagnetycznego wysyłanego przez wielobarwną mgławicę M 57. Co prawda gołym okiem widzimy tylko błękitną i zieloną barwę obiektu. Ale obecne są również inne kolory, które dobrze widać na fotografiach. Interesujący jest fakt, iż ciemna centralna część mgławicy to nie jest luka, w której nie ma materii mgławicowej. Obserwując obiekt, można odnieść wrażenie, że obszar gazowy przybiera kształt pierścienia/ torusa. Jednak okazuje się, że ciemny rejon również zawiera materię, ale świeci ona na kolor niebieski, silnie przesunięty ku wysokim częstotliwościom fal. Niebieska barwa jest słabo widoczna dla oka. Ponadto silnie wydaje się być ciemna na zasadzie kontrastu z jasną otoczką. Wraz z oddalaniem się od centrum M 57, mgławica przybiera zabarwienie żółte, pomarańczowe oraz czerwone. Czerwony kolor znajduje się w najodleglejszych, zewnętrznych rejonach. Ciemny środek mgławicy przedstawia sporo detali, ale stają się one widoczne dopiero na fotografiach o długim czasie naświetlania. Łączna masa mgławicy planetarnej M 57 szacowana jest jako znacznie niższa od masy słonecznej. Jej gęstość wynosi blisko 10.000 molekuł (głównie jonów) na centymetr sześcienny. Pozornie wartość wydaje się duża, ale gdyby była 1000 razy większa, nadal uchodziłaby za wysoką próżnię. Dla porównania: na Ziemi, w warunkach normalnych, w 1 cm3 znajduje się ok. 2,7 . 1019 molekuł gazu. Skład chemiczny: Poniżej znajduje się zestawienie danych na temat ilość składu chemicznego mgławicy planetarnej (proporcje): · Wodór: 17.000.000 · Hel: 1.350.000 · Tlen: 10.000 · Azot: 5.000 · Neon: 1.500 · Siarka: 900 · Argon: 130 · Chlor: 34 · Fluor: 4 Jak widać z powyższych proporcji, materia mgławic planetarnych jest względnie obfita w tlen. Dlatego wysokie jest w nich również stężenie podwójnie zjonizowanego tlenu, który przyczynia się do charakterystycznego zabarwienia obiektu. .................................................... R. Burnham: „Burnham’s Celestial Handbook”, tom II, str. 1161- 1173. Zdjęcie M 57: R.B. Andreo: http://www.deepskycolors.com/archive/2008/09/26/messier-57-The-Ring-Nebula.html
  4. APOD - III kwartał 2017

    Perseidy nad morzem https://apod.nasa.gov/apod/astropix.html
  5. Jednoklatkowce

    Grzędziel, prześliczna ta Twoja M 57! Ale pięknie widać białego karła w środku. I jakie barwy mgławicy... Jak taki słodki malutki cukiereczek. Aż mnie naszła ochota, żeby napisać referat o składzie chemicznym M 57 oraz o wpływie zawartości danych jonów na zabarwienie.
  6. Wczoraj stałam na Gorze Astronomów i słyszę za plecami, że ktoś podchodzi. Stoi, dłuższą chwilę przygląda się i pyta zdziwiony: "A to się tak z boku patrzy? I to widać?" ;)

    1. Marek_N

      Marek_N

      A to nie było czasem "Na co się zboku patrzysz? Co tam widać?" Ktoś Cię wziął za zwykłego podglądacza :D

    2. Bellatrix

      Bellatrix

      Paskdny podglądacz ze mnie. Podpatrywałam Altaira, i to dobre pół godziny!

  7. Dziękuję za spostrzegwawczość. Tak, nie włączyłam indeksu górnego w wykładniku potęgi. Odnośnie stopnia separacji i możliwości obserwacyjnych: niekiedy ciemny komponent, mimo całkiem sporej odlegości od gwiazdy macierzystej (10'', 20'') jest trudny do zaobserwowania pry użyciu niewielkiego sprzętu. Zwyczajnie ginie w silnym świetle jasnej składowej pierwotnej. A Mimosa to gwiazda b. jasna, zaś składowe wtórne ma bardzo ciemne.
  8. APOD - III kwartał 2017

    BITWA GWIAZD, GAZU I PYŁU W MGŁAWICY CARINA https://apod.nasa.gov/apod/astropix.html
  9. Nietypowe barwy gwiazd

    Bardzo jasna, niespełna 1-magnitudowa gwiazda z konstelacji Orła. Z pozoru jej typ widmowy niczym szczególnym się nie wyróżnia. Ale rozszerzony zapis intryguje zawartą w nim literą "n", która oznacza "nebulous", czyli rozmyte linie spektroskopowe. Przyczyny zaczęlam szukać w szybkości rotacji gwiazdy, gdyż często bywa, iż gwiazdy szybko wirujące mają rozmyte pasma w widmie spektralnym. Nie inaczej jest w przypadku Altaira. Prędkość wirowania gwiazdy w okolicach równika wynosi ok. 240 km/s (co jest bardzo wysoką wartością). Altair należy do późnego typu widmowego A. Jego wskaźnik barwy (B-V) jest równy +0,22. Powinniśmy się więc spodziewać białawego koloru. W sporym uproszczeniu można tak przyjąć. Altair jest białawy o ciepłym perłowym odcieniu. Jego kolor możnaby określić jako "przejściowy" pomiędzy zabarwieniem gwiazd białych i żółtych. Gwiazda o takim odcieniu wspaniale prezentuje się wobec dostępnych w polu widzneia gwiazd błękitnych oraz żółtych/ pomarańczowych. Wtedy wyraźnie widać wyjątkowość i nietypowość cudnego, subtelnego perłowego zabarwienia Altaira. Wpatrywałam się ponad pół godziny. To było jak słodycz, nie do opisania.
  10. BŁĘKITNE SEKRETY POŁUDNIOWEJ KRÓLOWEJ, CZYLI KILK SŁÓW O MIMOSIE W konstelacji Krzyża Południowego, należącej do Południowego Nieboskłonu znajduje się niezwykła, intensywnie niebieska jasna gwiazda należąca do typu widmowego B1IV. Mimosa, bo o niej mowa, to podolbrzym zlokalizowany blisko 280 l.ś. od Ziemi. Niestety, niewidoczny z terenu Polski. Mogą ją podziwiać obserwatorzy znajdujący się poniżej dwudziestego siódmego równoleżnika. Mimosa jest dziewiętnastą pod względem jasności gwiazdą na nocnym niebie oraz drugą (tuż po Alpha Crucis) w swojej konstelacji. Jej jasność wizualna wynosi średnio ok. 1,3m. Parametry fizyczne: Beta Crucis jest masywną gwiazdą. Przy obecnej masie wynoszącej blisko 14 Mʘ, prawdopodobnie zakończy życie jako supernowa, a w centrum eksplozji pozostanie gwiazda neutronowa złożona z niezwykle gęstej materii zdegenerowanej. Gwiazda generuje silny wiatr, który jest przyczyną intensywnej utraty masy, która w przypadku Mimosy sięga 10-8 Mʘ rocznie. Wiele masywnych, gorących, błękitnych gwiazd wykazuje znaczną prędkość rotacji, np. Gamma Cassiopeiae (450 km/s), Spica (200 km/s). Natomiast Mimosa wiruje z szybkością 35 km/s (w okolicach równika). Jej okres rotacji wynosi ok. 8 dni. Jako podolbrzym jest gwiazdą o dużej jasności absolutnej, równej w jej przypadku jasności 20.000 Słońc. Parametry chemiczne: Beta Crucis to bardzo gorąca gwiazda wczesnego typu widmowego B. Temperatura jej powierzchni szacowana jest na 27.000 K. Emitowane przez gwiazdę światło nie napotyka na drodze szczególnie obfitych obszarów mgławicowych i nie ulega znacznej deformacji, dzięki temu docierająca do obserwatora barwa jest wyraźnie błękitna. Wskaźnik barwy B-V wynosi -0,23. Znaczna część wysyłanych przez gwiazdę fal elektromagnetycznych należy do zakresu promieni UV. Mimosa, przy swej temperaturze powierzchni 27.000 K jest jedną z najgorętszych, jasnych, blisko 1-magnitudowych gwiazd. Przewyższa pod tym względem nawet Spikę (α Virginis), której dwa główne, spektroskopowo rozdzielne składniki mają temperatury α Vir Aa i α Vir Ab odpowiednio: 22.400 K i 18.500 K. Za to Mimosa nieznacznie ustępuje gwieździe tej samej konstelacji: α Crucis (Acrux), u której temperatura powierzchni sięga aż 28.000 K. Natomiast pod względem intensywności błękitnego koloru, Mimosa dorównuje Spice i wraz z nią uchodzi za najbardziej błękitną pośród jasnych, blisko 1- magnitudowych gwiazd. Gwiazda wielokrotna: Beta Crucis jest gwiazdą wielokrotną złożoną z co najmniej sześciu komponentów o następujących parametrach: Składowa główna A: 1,3m B: 11,4m; st. sep. A-B: 43’’ C: 7,2m; st. sep. A-C: 373’’ D: 11m; st. sep. A-D: 10’’ E: 12m; st. sep. A-E: 30’’ Jedynie składowa C jest łatwym obiektem do obserwacji przy użyciu teleskopu o niewielkiej aperturze. Pozostałe gwiazdy systemu albo są zbyt ciemne, albo znajdują się zbyt blisko głównego komponentu i nikną w jego silnym blasku. Alpha Crucis A jest gwiazdą spektroskopowo podwójną (stad mowa o sześciu składnikach). Bliski komponent α Cru Ab jest oddalony od α Cru Aa o dystans 8 A.U. a ich wzajemny okres obiegu wynosi blisko 5 lat. Profesor Jim Kaler z Uniwersytetu w Illinois wspomina, iż α Crucis posiada szczególny składnik o niewielkiej masie i jasności. Prawdopodobnie należy do klasy podkarłów (IV) i znajduje się jeszcze na etapie formowania. Warto wspomnieć, że w odległości około 140’’ od Mimosy znajduje się niezwiązana grawitacyjnie z systemem, ale bardzo interesująca gwiazda węglowa, DY Cru o niebywale czerwonej barwie. Jej wskaźnik barwy B-V to aż +3,8. Gwiazda zmienna: Mimosa to gwiazda zmienna typu Beta Cephei. Są to gorące gwiazdy typu widmowego O lub B, o krótkich okresach zmienności, rzędu kilku godzin oraz niewielkich amplitudach zmian, sięgających dziesiątych części magnitudo. Jasność wizualna Mimosy waha się w zakresie 1,23m do 1,31m. Gwiazda wykazuje kilka okresów zmienności. Niektóre źródła podają o pięciu, których czas trwania mieści się w przedziale 4,6- 8,6 dni. ........................................................... Źródło: 1. R. Burnham: „Burnham’s Celestial Handbook”, tom. II, str. 729. 2. J.B. Kaler: “First Magnitude: the Book of the Bright Sky”; str. 181- 182. 3. Notatki Jima Kalera, profesora Uniwersytetu w Illinois. 4. E. Howel: „Becrux (Beta Crucis): Bright Star in the Southern Cross”, Nov. 2013. 5. Katalog gwiazd podwójnych “Stelle Doppie”. 6. Zdjęcie konstelacji Krzyża Południowego: Dave Chapman, 2017r.
  11. APOD - III kwartał 2017

    SZCZEGÓŁOWY WIDOK KORONY SŁONECZNEJ PODCZAS ZAĆMIENIA https://apod.nasa.gov/apod/astropix.html
  12. Wybrane najciekawsze gwiazdy podwójne i wielokrotne

    Dzisiaj byłam na obserwacjach, pierwszy raz od niemal miesiąca. Skorzytsałam z kawałka czystego nieba, które odsłoniło się dosłownie na krótką chwolę. Dlatego obserwowany obiekt nie jest szczególnie wyszukany. Ale było warto. W konstelacji Wielkiej Niedźwiedzicy znajduje się niespełna 2-magnitudowa, jasna gwiazda Dubhe. Jest ona układem wielokrotnym złożonym m.inn. z komponentu A, będącego systemem spektroskopowo podwójnym oraz z oddalonej od niego o 281'' gwiazdy Alpha UMa B (HD 95638). Składowa pierwotna jest złożona z gwiazd o typach widmowych G9III i A7,5. Ma zabarwienie blado-żółtawe, a odcień nieco pzypomina kolor skórki od chleba. Zbliżony kolor ma gwiazda Sadr (w Łabędziu). Komponent B, to ciemna, ponad 7-magnitudowa gwiazda należąca do typu widmowego F7 ciągu głównego. Jej kolor nie jest więc niebieskawy, ale wobec pobliskiej jasnej gwiazdy o ciepłym zabarwieniu, na zasadzie kontrastu sprawia wrażenie białawej z subtelnym sinym odcienem. Obie gwiazdy dzieli znaczny dystans ok. 8 minut łuku,
  13. HIP 62434 tuliłabym..

    1. WielkiAtraktor

      WielkiAtraktor

      Bella + kolorowe świecidełka, jak ćma do świecy...

    2. Bellatrix

      Bellatrix

      oj tak ;) prosto w błękitne płomienie.

  14. Nietypowe barwy gwiazd

    Arcturus, bardzo jasna i wszystkim nam dobrze znana gwiazda z konstelacji Wolarza. Co jakiś czas chętnie powracam do niej z powodu urokliwego zabarwienia. Alpha Bootis należy do wczesnego typu widmowego K i wykazuje wskaźnik barwy (B-V)= +1,24. Jest złota z dodatkiem specyficznego, mandarynkowego zabarwienia. Kiedy góruje wysoko nad horyzontem, kolor Arcturusa wydaje się być mocno rozbielony i płowy. W polu widzenia okularu widoczna jest też inna, dość jasna gwiazda, której wskaźnik barwy wynosi ok. +0,26. Gwiazda ta ma barwę kremową, ale wobec ciepłych odcieni Arcturusa, sprawia wrażenie blado błękitnawej.
  15. CELESTIADA- etap V (powtórzony)

    Poniżej zamieszczam wyniki z V etapu Celestiady oraz zestawienie zbiorcze po pięciu etapach Dziękuję za Wam za wzięcie udziału w konkursie oraz gratuluję wyników! Wyniki z V (powtórzonego) etapu CELESTIADY: ANowak: 45 p. Ekolog: 55 p. DARK: 95 p. Miszuda: 85 p. Zestawienie zbiorcze po pięciu etapach CELESTIADY: Dark : 395 p. (95 + 40 + 90 + 75 + 95) kuba_mar : 290 p. (100 + 100 + 90) ekolog : 265 p. (85 + 30 + 55 + 40 + 55) Loxley : 227,5 p. (67,5 + 35 + 70 + 55) bajastro : 162,5 p. (47,5 + 35 + 80) ANowak: 155 p. (50 + 60 + 45) Tomi : 95 p. Miszuda: 85 p. Adrian Kumor : 65 p. Krzysiek Celuch: 50 p Lukasz83 : 47,5 p. dugi : 45 p. Piotr4d: 45 p. MateuszW: 32,5 p. (7,5 + 25) Majer: 27,5 p. (10 + 17,5) Astrokarol: 26,25 p. oph : 21,25 p. Wielki Atraktor : 20 p. Toliman: 17,5 p.
×