Skocz do zawartości

EdvinVanDerCleef

Społeczność Astropolis
  • Zawartość

    44
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

Reputacja

32 Neutral

O EdvinVanDerCleef

  • Tytuł
    Alderamin
  • Urodziny 07.02.1997

Informacje o profilu

  • Płeć
    Mężczyna
  • Skąd
    Środa Wlkp.
  • Zainteresowania
    1.Astronomia
    2.Astronomia
    3.Astronomia
    ...
    n-1.Astronomia
    n.Reszta
  • Sprzęt astronomiczny
    Newton 10"
  1. CELESTIADA - Etap I

    Znalazłem 1 błąd w odpowiedziach ...
  2. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    W sumie to ten kąt to nie jest dokładnie kątem pomiędzy promieniem wodzącym a wektorem prędkości , np. dla r=a wychodzi za mały , ale rzeczywiście pasuje ...
  3. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    sqrt(GM(2/r-1/a))=sqrt((a^3)*(1/T^2)*(4*314^2)(2/r-1/a))=2*3.14(a^2)/T^2*sqrt(a*(2/r-1/a))=((2*pi*a)/T)*sqrt((2a/r)-1)=((2*pi*a)/T)*sqrt((2a-r)/r) czyli to jest to samo. Rzeczywiście po przyjęciu tegoż wyrażenia L(z) wychodzi stałe. Byłem blisko z metodami iteracyjnymi , wykres własciwy znalazł się pomiędzy nimi Czy mogę wiedzieć jak do tego dojść analitycznie? Próbowałem z wzorów na styczną do elipsy i niezbyt cokolwiek wychodziło.
  4. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    Niestety mimo wielu prób nie wiem jak analitycznie znaleźć równanie na kąt pomiędzy wektorem prędkości a promieniem ... Udało mi się za to wprowadzić 3 metody interpolacji zależności tegoż kąta od anomalii prawdziwej. Niestety zarówno dla interpolacji liniowej i kwadratowej jak i dla interpolacji cosinusem L nie wychodzi stałe Podaje wzory na B® gdzie B jest kątem który należałoby wprowadzić do sinusa dla wszystkich 3 typów interpolacji. Dodam że mimo że L nie wyszło stałe nie jest źle bo udało się uzyskać stałe dla 4 punktów na orbicie. Może ma ktoś pomysł jak znaleźć prawidłową funkcję kąta B , tak by L wyszło wreszcie stałe. Dla interpolacji liniowej B®=90+arcsin(e-|(r-a)/a|) Kwadratowej B®=90+arcsin(e-((r-a)^2)/ea^2) Cosinusoidalnej B®=90+arcsin(e*cos(90*(r-a)/ae)) Zamieszczam również zdjęcie jak wygląda zależność B(z) dla wszystkich typów interpolacji. http://www.fotosik.pl/zdjecie/770f5511487aff63
  5. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    Rzeczywiście kąt pomiędzy promieniem wodzącym a styczną do toru nie jest kątem prostym jeżeli ciało centralne znajduje się w ognisku elipsy. Wyjaśnia to też dlaczego dla perycentrum i apocentrum udało się uzyskać stały moment , w tych punktach prędkość chwilowa jest równa składowej stycznej do toru. Postaram się analitycznie znaleźć zależność kąta pomiędzy promieniem wodzącym a wektorem prędkości chwilowej w funkcji od anomalii prawdziwej i mimośrodu , i następnie po wprowadzeniu poprawki zobaczymy co wyjdzie
  6. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    Dla całego układu L również nie jest stałe , niezależnie od stosunku mimośrodów orbit składnika bardziej i mniej masywnego. Jedyny stosunek dla którego L wychodzi stałe to 0 i 0.
  7. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    Po zamianie zmiennej z anomalii prawdziwej na mimośrodową następnie na średnią i wreszcie czas moment pędu nadal nie wychodzi stały .... Może jest to zasługa przybliżenia zależności anomalii mimośrodowej która jest nierozwiązywalna analitycznie. Czy może popełniłem gdzieś błąd? Poza tym niezbyt rozumiem jak niestałe L(z) nie implikuje niestałego L(t)?Niestałość L(z) znaczy przecież że w 2 różnych punktach (dla 2 różnych z) na orbicie L nie jest stałe. Jak jest to możliwe jeżeli w żadnym punkcie orbity nie działa moment siły? Z czego wynika zatem zmiana L(z)? link do wykresu: http://www.fotosik.pl/zdjecie/8493a01511c09e44
  8. Problem ze stałością orbitalnego momentu pędu

    Spróbuję zatem zamienić anomalię prawdziwą na średnią i stąd uzyskać funkcję czasu
  9. Witam Ostatnio podczas obliczeń numerycznych natrafiłem na pewien problem. Mianowicie dla orbit eliptycznych nie mogłem uzyskać stałego momentu pędu. Chciałem znaleźć funckję L(z) gdzie "z" jest anomalią prawdziwą. Dla wszystkich mimośrodów różnych od 0 moment pędu nie był stały , a powinien być. Obliczenia przebiegły następująco L(m,V,R)=m*VxR , V®=((2*pi*a)/T)*(2a-R/R)^(1/2) R(z)=p/(1+e*cos(z)) gdzie p=a*(1-(e^2)) . Dla żadnego mimośrodu innego niż 0 funkcja nie była stała. Używałem w 2 programach do rysowania wzorów. Dodam że L było stałe jedynie dla apocentrum i perycentrum , ale dla wszystkich innych anomalii moment pędu był inny. Dodam że sprawdzałem to ponadto rozważając 2 ciała o odpowiednich proporcjach mas i półosi wielkich. Żadna kombinacja mimośrodów nie daje funkcji stałej. Proszę o wskazanie błędu w rozumowaniu , gdyż jak wiadomo w polu siły centralnej nie ma momentu siły a więc L(z) musi być stałe.
  10. Astrozagadki

    4200 stopni
  11. Astrozagadki

    Correct
  12. Astrozagadki

    W konstruowaniu Łazika Księżycowego dużą rolę odegrał naukowiec z polski. O kogo chodzi?
  13. Astrozagadki

    12 czerwiec 1962 Powodem braku informacji o lokalizacji była słaba rozdzielczość detektora promieni X , który miał tylko zbadać czy księżyc promieniuje w tym paśmie. Obiekt to Sco X-1
  14. Astrozagadki

    N44C ?
×