Skocz do zawartości

Znajdź zawartość

Wyświetlanie wyników dla tagów 'SDO' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj przy użyciu nazwy użytkownika

Typ zawartości


Forum

  • Astronomia i kosmos
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomia teoretyczna
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Kosmonautyka
  • Obrazowanie kosmosu
    • Dyskusje o astrofotografii
    • Galeria
    • Szkice obserwacyjne
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • ATM, DIY, Arduino
    • Obserwatoria i planetaria
    • Giełda i sklepy astronomiczne
  • Inne
    • Społeczność AP (Rozmowy o wszystkim)
    • Książki i aplikacje
    • Planeta Ziemia
  • Pogromcy Light Pollution Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów POMOCE
  • Klub Lunarystów O wszystkim
  • Klub Planeciarzy Forum
  • Klub Astro-Artystów Znalezione w sieci
  • Celestia Układ Słoneczny
  • Celestia Sprzęt
  • Celestia Katalog Messiera
  • Celestia Sprawy techniczne

Blogi

Brak wyników

Brak wyników

Kalendarze

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Kalendarz Astronomiczny Live
  • Klub Planeciarzy Wydarzenia

Kategorie

  • Astrofotografia - surowe klatki
  • Instrukcje Obsługi
  • Sterowniki
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Grupy produktów

  • Oferta Astropolis
  • Teleskop Service
  • Obserwatoria AllSky
  • Dream Focuser
  • Serwis i Usługi
  • Książki
  • Kamery QHY - Akcja Grupowa (zakończona)

Szukaj wyników w...

Znajdź wyniki, które zawierają...


Data utworzenia

  • Od tej daty

    Do tej daty


Ostatnia aktualizacja

  • Od tej daty

    Do tej daty


Filtruj po ilości...

Dołączył

  • Od tej daty

    Do tej daty


Grupa podstawowa


Strona WWW


Facebook / Messenger


Skype


Instagram


Skąd


Zainteresowania


Sprzęt astronomiczny

Znaleziono 5 wyników

  1. Zastanawiam się czy orbituje obecnie jakaś kamera dookoła Słońca, która systematycznie (powiedzmy, że kilka razy dziennie) fotografuje niebo położone po drugiej stronie Słońca niż Ziemia z na tyle małą rozdzielczością by złapać cały ten kawałek nieba, który z Ziemi nie widzimy bo akurat zasłania nam Słońce. Musi być zatem dość daleko od Ziemi i mieć możliwości takiej ciągłej pracy. Mogłaby się ona przydać, gdyby akurat tam wybuchła supernowa w naszej galaktyce do odpowiedniego przygotowania się - na rejestracje badawcze ale może też na unikanie przebywania pod gołym niebem z racji zwiększonego promieniowania itp. Wydaje mi się, że jakieś domniemania niezwykłego zdarzenia niektórzy uczeni mieliby nawet bez tej kamery bo najprawdopodobniej część neutrin z tej eksplozji przemknie się ku Ziemi przez Słońce (może nie przez samo centrum) i da znać o sobie w detektorach podziemnych czy w lodzie. Zastanawiam się też kiedy pojawi się kamera tak daleko położona, żebyśmy mogli przygotowywać się do oglądania nowych wspaniałych plam i innych zjawisk na Słońcu, które ujawnia ono z racji swojego obrotu? Ktoś zna konkretne plany takich sond albo uważa pomysł za wydumany bo załatwiamy to już inaczej? Z Marsa lub z nad Marsa? - ale oczywiście nie w opozycji Może z sondy, która obok zasadniczej misji "grzecznościowo" wykonuje takie fotografie (parę ich leci obecnie w różne strony)? Nie ratuje sytuacji Solar Dynamics Observatory (SDO), którego naukowcy nazywają "Hubble na słońce", bo jest najbardziej zaawansowanym kosmicznym obserwatorium słonecznym w historii. Jest umieszczony tutaj i widać, że praktycznie przy Ziemi - dynamiczna grafika: https://sdo.gsfc.nasa.gov/mission/moc.php Sonda SOHO też daleko nie zaleciała - porusza się po orbicie Lissajous wokół punktu libracyjnego L1 układu Ziemia-Słońce, znajdującego się w odległości ok. 1,5 mln km od Ziemi. Skoro słońce ma prawie 1,4 mln km średnicy może i na Ziemi i tej sondzie bardzo utrudniać fotografowanie pewnych gwiazd dokładnie za nim. Sonda przeznaczona do powyżej opisanych celów nie musi być dokładnie po drugiej stronie Słońca niż Ziemia. To byłoby nawet niewskazane gdyż Słońce blokowałoby transmisje radiowe ku Ziemi i potrzebna by była jeszcze sonda retransmitująca - na przykład gdzieś na orbicie Ziemi w odległości 25% długości tej orbity od nas. Pozdrawiam p.s. Link do wizualizacji SDO
  2. NIEBIESKIE MALEŃSTWA- CZYLI SŁÓW KILKA O BŁĘKITNYCH PODKARŁACH Znaczna część gwiazd syntezuje wodór produkując energię oraz hel. Proces ten przebiega podczas najdłuższego etapu życia gwiazdy, czyli w obszarze ciągu głównego. Synteza helu z wodoru ma miejsce w wewnętrznej części, zwanej rdzeniem. Wodór zgromadzony w zewnętrznych warstwach gwiazdy jest nieaktywny i pozostaje niezmieniony. Istnieje jednak szczególna, specyficzna i nietypowa klasa gwiazd, zwana podkarłami (sd- subdwarfs). Przyjrzyjmy się uważniej gorącym, błękitnym gwiazdom typu widmowego sdO oraz sdB. Gwiazdy te charakteryzują się niezwykle wysoką zawartością helu oraz niewielkim udziałem wodoru. Stężenie helu w atmosferze błękitnych podkarłów oscyluje pomiędzy 50- 100%. Dominujący pierwiastek stanowi paliwo jądrowe podkarłów. W jądrze tych gwiazd przebiega fuzja helu z utworzeniem tlenu oraz węgla. Gorące helowe jądro otoczone jest cienką warstwą wodoru. Drugą specyficzną cechą gwiazd klasy sdO i sdB są wybitnie wysokie temperatury powierzchni, które dla gwiazd sdO mieszczą się w przedziale 40.000- 90.000 K (dla przypomnienia: temperatura powierzchni Słońca to 5800 K). Jednocześnie błękitne podkarły posiadają niskie masy, zwykle niższe od masy naszej Dziennej Gwiazdy. Gwiazdy typu sdB i sdO charakteryzują się niską jasnością. Z kolei wysoka temperatura przyczynia się do ich wyjątkowo pięknej, intensywnie niebieskiej barwy, często mocno wyróżniającej się na tle otoczenia. Hipotezy powstania błękitnych podkarłów Jedna z teorii głosi, że gwiazdy te powstają na skutek połączenia się ze sobą dwóch białych karłów helowych. A jak wiadomo, białe karły nie zawierają wodoru. Jednocześnie ich niska masa nie stwarza warunków do dalszej przemiany helu w cięższe pierwiastki. Tak więc fuzja termojądrowa u białych karłów wygasa. Ale jeśli dwie takie gwiazdy ulegną połączeniu w jedną, masa gwiazdy wyjściowej znacznie się zwiększy, co z kolei umożliwia zapłon wygasłego jądra helowego. Taka droga powstawania gwiazd typu sdB i sdO wyjaśniałaby ich względnie niewielką masę oraz wysoką zawartość helu w stosunku do wodoru. Jednak według przewidywań, utworzony obiekt powinien wykazywać niezwykle wysoką prędkość rotacji. Według innej teorii, błękitny podkarzeł tworzy się wraz z opuszczaniem ciągu głównego przez jedną z gwiazd systemu binarnego. Puchnąca otoczka gazowa gwiazdy pochłania komponent wtórny, który następnie pozostaje wewnątrz otoczki tworzącego się olbrzyma. Wówczas mogą zaistnieć warunki korzystne do uwalniania (oddawania) znacznych porcji masy przez puchnącą gwiazdę. Dzieje się to o woele wcześniej niż u innych gwiazd, jeszcze przed osiągnięciem etapu białego karła. Naukowcy spekulują, że drugi scenariusz jest bardziej prawdopodobny, ponieważ większość błękitnych podkarłów to gwiazdy o powolnej rotacji (pierwsza opcja zakłada wysoką prędkość ruchu wirowego). Pozostaje pytanie: a co z komponentem wtórnym, który pojawia się w drugiej teorii? Na obecny stan wiedzy, większość gwiazd typu sdO i sdB nie posiada drugiego składnika. Jednak należy pamiętać, że aby potwierdzić istnienie ciasnego układu podwójnego potrzeba szczególnych warunków i nie zawsze jest to takie łatwe. Możliwe jest również, że gwiazda wtórna ulega zniszczeniu podczas pochłonięcia przez rozszerzającą się otoczkę czerwonego olbrzyma. Układy binarne zawierające błękitnego podkarła Część gorących podkarłów stanowi składową złożonego systemu gwiezdnego. Są to bardzo ciasne układy złożone z podkarła oraz z białego karła lub mało masywnej gwiazdy ciągu głównego. Dla przykładu: gwiazda oznakowana numerem katalogowym KPD 1946+4340 to system podwójny złożony z gwiazdy typu widmowego sdB o masie 0,4 +/- 0,03 Mʘ oraz z białego karła węglowo-tlenowego, prawdopodobnie nieco masywniejszego od swojego błękitnego towarzysza: 0,59 +/- 0,02 Mʘ. Istnieje również bardzo nietypowa klasa gwiazd podwójnych, w skład których wchodzi błękitny podkarzeł oraz brązowy karzeł. Przykład stanowi gwiazda typu widmowego sdB o masie 0,045- 0,068 Mʘ, a wokół niej orbituje brązowy karzeł. Numer katalogowy tego obiektu to: J082053.53+000843.4. Podobnym systemem binarnym złożonym z błękitnego podkarła oraz brązowego karła, to J162256.66+473051.1. Okres obiegu składników wynosi zaledwie 1,7 godziny. Czas ten wyznaczono na podstawie subtelnych zmian jasności układu podwójnego, związanych z występującymi cyklicznie wzajemnymi zakryciami. Obecność wtórnego komponentu przewidziano również na podstawie analizy wykresu prędkości kątowej głównego składnika. Jak się okazało, prędkość ta jest zmienna, co może wskazywać na obecność gwiazdy-towarzysza. Główna składowa, czyli gwiazda sdB jest mało masywna (ok. 17% Mʘ). Mimo to, pod względem średnicy jest dwukrotnie większa od składnika wtórnego oraz blisko siedmiokrotnie od niego masywniejsza. Oznacza to, że druga z gwiazd, to brązowy karzeł. Najbłękitniejsze z błękitnych Warto podczas obserwacji nieba przyjrzeć się niektórym, najbardziej błękitnym z gwiazd. Choć dość ciemne, to w większości dostępne dla posiadaczy teleskopów o niewielkiej aperturze. Ujmują głęboko niebieskim zabarwieniem i odróżniają się pod tym względem od reszty ciał niebieskich. Poniżej zamieszczam listę wybranych błękitnych podkarłów, tych najintensywniej niebieskich: 1. HIP 39309 : Mon, 10,3m; typ widmowy sdO; wskaźnik barwy (B-V)= -0,31; temp. powierzchni: 62.000K. 2. HIP 40047: Cam, 9,6m; typ widmowy sdO5; wskaźnik barwy (B-V)= -0,27; temp. powierzchni: 52.000K. 3. HIP 46131: LMi, 10,2m; typ widmowy sdO; wskaźnik barwy (B-V)= -0,29; temp. powierzchni: 55.000K. 4. HIP 52181: UMa, 11,2m; typ widmowy sdOp; wskaźnik barwy (B-V)= -0,33; temp. powierzchni: 80.000K. 5. HIP 61958: Com, 11,8m; typ widmowy sdOp; wskaźnik barwy (B-V)= -0,33; temp. powierzchni: 60.000K. 6. HIP 107864: Peg, 10,5m;typ widmowy sdO2p; wskaźnik barwy (B-V)=-0,34; temp. powierzchni: 82.000K. 7. HIP 115195: Aqr, 11,9m; typ widmowy sdO8; wskaźnik barwy (B-V)= -0,33; temp. powierzchni: 42.000K. ………………………………………. Źródło: 1. U. Heber, S. Geier, B. Gaensi>C.R. Lopez, A. Ulla, R.Garrido, M. Manteiga, P. Thejll: “Photometric Studies of O-type Hot Subdwarfs” Universidade de Vigo, Spain. 2. C.R. Lopez, A. Ulla, R.Garrido, M. Manteiga, P. Thejll: “Photometric Studies of O-type Hot Subdwarfs” Universidade de Vigo, Spain. 3. M. Rawls: artykuł ze strony Astrobites, “One star, two star, brown star, blue star” marzec 2014.
  3. Już za tydzień kometa C/2012 S1 (ISON) minie bardzo blisko naszą gwiazdę dzienną. Oprócz naziemnych obserwacji prowadzone są/będą obserwacje z kosmosu przez sondy kosmiczne. Tu wrzucajmy zdjęcia, grafiki etc. dotyczące obserwacji komety ISON z sond. A więc. Wrzucam animację komety obserwowanej z sondy STEREO-A kamera HI2 Pobrałem FITSy ze strony http://stereo-ssc.nascom.nasa.gov/data/ins_data/secchi/L0/a/img/hi_2/20131117/ i zrobiłem animację na gwiazdy i drugą na kometę. Data 17.11.2013 stack na kometę Ładnie widać jak kometa jaśnieje wraz ze zbliżaniem się do Słońca. Jutro wejdzie w pole widzenia instrumentu HI1 to się jej lepiej przyjrzymy stack na gwiazdy --------- Sporo też o tej komecie i obserwacjach z kosmosu w innym wątku http://astropolis.pl/topic/39577-c2012-s1-ison-bardzo-jasna-kometa-za-rok/ Tam są też trasy komety na SOHO LASCO, STEREO i SDO -------- Polecane linki NASA Comet ISON Observing Campaign http://www.isoncampaign.org Anticipated STEREO observations of Comet ISON http://stereo-ssc.nascom.nasa.gov/comet_ison Kometa C/2012 S1 (ISON) z perspektywy satelitów STEREO, SOHO i SDO http://astrohawkeye.blogspot.com/2013/10/obserwacje-komety-ison-przez-sondy-stereo-soho-sdo.html SECCHI Images http://secchi.nrl.navy.mil/sccimages Latest SECCHI beacon images http://stereo-ssc.nascom.nasa.gov/beacon/beacon_secchi.shtml The Sun Now - SOHO http://sohowww.nascom.nasa.gov/data/realtime/realtime-update.html SWAN Latest observations http://swan.projet.latmos.ipsl.fr/SWAN_latest_images.html SDO Views Comet ISON http://cometison.gsfc.nasa.gov
  4. Jest, jest jest !!! Jeszcze nie na Słońcu ale już ją widać 4096x4096 http://sdo.gsfc.nasa...6_4096_0211.jpg 4096x4096 http://sdo.gsfc.nasa...5_4096_0171.jpg 4096x4096 http://sdo.gsfc.nasa...0_4096_0193.jpg
  5. Hejka. Tranzyt Wenus na tle Słońca będzie doskonale widoczny przez SDO satelitę obserwującą Słońce. http://sdo.gsfc.nasa.gov http://venustransit.gsfc.nasa.gov Zrobiłem symulację wideo jak planeta będzie przesuwać się po tarczy naszej gwiazdy dziennej. Godziny są w UT więc dla czasu polskiego trzeba dodać 2h. Czasy i trasa mogą minimalnie ulec zmianie ze względu na to, że pozycja satelity jest wyliczona z obecnej chwili a tranzyt przecież za 4 dni. Polecam obejrzeć bezpośrednio na YT gdyż tu nie można powiększyć obrazu. Zobacz na YouTube:
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.