Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'czarna dziura'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Astronomy and Cosmos
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomy
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Space and exploration
  • Astronomical Pictures
    • Astrophotography
    • Galeria
    • Szkice obserwacyjne
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • ATM, DIY, Arduino
    • Observatories and planetaries
    • Classifieds and shops
  • Others
    • Quick Post
    • Astropolis Community
    • Books and Apps
    • Planeta Ziemia
  • Pogromcy Light Pollution's Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów's ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów's ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów's POMOCE
  • Klub Lunarystów's O wszystkim
  • Klub Planeciarzy's Forum
  • Klub Astro-Artystów's Znalezione w sieci
  • Celestia's Układ Słoneczny
  • Celestia's Sprzęt
  • Celestia's Katalog Messiera
  • Celestia's Sprawy techniczne

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Calendars

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Kalendarz Astronomiczny Live
  • Klub Planeciarzy's Wydarzenia

Marker Groups

  • Members
  • Miejsca obserwacyjne

Categories

  • Astrophotography - Source Files
  • Instrukcje Obsługi
  • Instrukcja obsługi do Dream Focuser. Ustawienie ostrości to jedna z najważniejszych rzeczy zarówno w astrofotografii, jak i obserwacjach wizualnych. Dzięki DreamFocuserowi stanie się to bajecznie proste! Jeśli masz dość trzęsącego się od kręcenia gałką wyciągu teleskopu, wciąż nie jesteś pewien, czy dobrze wyostrzyłeś, albo pragniesz zautomatyzować cały proces, to jest to produkt dla Ciebie!   DreamFocuser przypadnie do gustu zarówno astrofotografom, jak i obserwatorom wizualnym. Można go używać zarówno w pełni autonomiczne, dzięki czerwonemu wyświetlaczowi (odpornemu na niskie temperatury) i podświetlanym klawiszom, jak i całkowicie zdalnie z poziomu komputera. Dzięki dostarczonemu sterownikowi, zgodnemu z platformą ASCOM może on współpracować z dowolnym programem astronomicznym, np. MaximDL, FocusMax, czy Astro Photography Tool, co daje możliwość w pełni automatycznego ustawiania ostrości.   Wyciąg jest napędzany wydajnym silnikiem krokowym, którego precyzja (dzięki sterowaniu mikrokrokowemu) i moment obrotowy pozwalają w większości przypadków na pominięcie wszelkich przekładni (które wprowadzają luzy). Silnik sterowany jest specjalnym algorytmem, dzięki czemu płynnie rozpędza się i hamuje, co jest szczególnie ważne przy podnoszeniu osprzętu o dużej bezwładności. Dodatkowo może on osiągać spore prędkości, dzięki czemu wykonanie nawet 40 obrotów pokrętła ostrości w teleskopie SCT nie zajmie dłużej, niż kilka sekund. Silniki posiadają elektroniczną identyfikację i przechowują spersonalizowane ustawienia. Dzięki temu można do jednego pilota podłączać na zmianę kilka silników, a stosowne parametry zostaną automatycznie wczytane.
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Product Groups

  • Oferta Astropolis
  • Teleskop Service
  • Obserwatoria AllSky
  • Dream Focuser
  • Serwis i Usługi
  • Książki
  • Kamery QHY - Akcja Grupowa (zakończona)

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Strona WWW


Facebook / Messenger


Skype


Instagram


Skąd


Zainteresowania


Sprzęt astronomiczny

Found 7 results

  1. ekolog

    Event Horizon

    Ponieważ czarna dziura w centrum naszej galaktyki, Sagittarius A *, jest niezwykle mała, do jej zobaczenia potrzebny jest wielki teleskop aby dawał odpowiednią zdolność rozdzielczą. Musiałby być 1000 razy lepszy w tym względzie niż Hubble. Przedsięwzięcie Event Horizon jest próbą rozwiązania problemu. Tworzy wirtualny teleskop wielkości całej Ziemi ale akurat nie na falach światła widzialnego tylko radiowych. W kwietniu 2017 zajęto czas radioteleskopów w wielu miejscach na świecie - między innymi na Hawajach i w okolicach bieguna południowego - i wszystkie przez kilka dni "patrzyły" w kierunku Sagittarius A *. Scalenie informacji powinno dać zdolność rozdzielczą pozwalającą "zliczyć szwy na piłce do baseballu z odległości 8000 mil". Takie scalanie długo po fakcie obserwacji jest niewykonalne dla światła widzialnego ale tutaj akurat możliwe. Teleskopy wygenerowały tak dużą ilość danych, że bardziej rozsądne było przesyłanie danych z każdego z teleskopu w bagażach wożonych samolotami do centrali niż próba przesyłania ich przez Internet. W tej chwili naukowcy "łączą ze sobą" wszystkie te dane, licząc, że zobaczą horyzont zdarzeń, granicę, za którą nie może uciec żadne światło. Ten horyzont zdarzeń będzie prawdopodobnie otoczony dyskiem akrecyjnym, jasnym, niesamowicie energetycznym pierścieniem materii, która wiruje wokół czarnej dziury. Wszyscy czekamy z napięciem na to zdjęcie, które obiecano w tym roku. Inspiracja https://www.vox.com/science-and-health/2018/1/8/16822272/black-hole-looks-like-what Pozdrawiam p.s. Jeśli wątek bardziej pasuje do działu "Radioastronomia" to proszę o ewentualne przeniesienie.
  2. Witam. Mam problem z wyznaczeniem minimalnej masy czarnej dziury w centrum kwazara i tempa akreacji materii na tą czarną dziurę znając moc promieniowania kwazara (chodzi o olimpiadę astronomiczną). Znalazłem pdfa na ten temat, w którym teoretycznie są te wartości wyznaczane, jednak wciąż moim zdaniem brakuje jakiejś jednej zależności do otrzymania wyniku... tutaj link do tego pdfa: http://www-astro.physics.ox.ac.uk/~garret/teaching/lecture7-2012.pdf Przyjmując, że ten kwazar promieniuje zgodnie z jasnością Eddingtona, ta jasność wyrażałaby się wzorem LEdd =4πGMcmp/σT gdzie mp- masa protonu natomiast tempo akreacji M' = 4πGMmp/cσT a z prawa Boltzmanna wynika, że T^4 =3GM'M / 8π(r^3)σ gdzie r=3*promień Schwarzschilda Na stronie 21 w tym pdfie autor opisuje lepkość w tym obłoku materii akrecyjnej i na tej podstawie otrzymuje jakąś dodatkową zależność opisująca M', jednak nadal nie widzę w jaki sposób te wszystkie wartości miałyby być wyznaczone :/ Mógłby mnie ktoś nakierować z której strony można to jeszcze ugryźć?
  3. Artystyczna wizja czarnej dziury klasy pośredniej Astronomowie wiedzą doskonale, że małe czarne dziury począwszy od 10 razy do 100 masywniejsze od Słońca, to pozostałości umierających gwiazd i że czarne dziury o masach powyżej miliona mas Słońca, zajmują centra większości typowych galaktyk. Jednak coraz głośniej jest o czarnych dziurach "wagi średniej" posiadających od 100 do 10.000 mas Słońca. Czarne dziury tej kategorii są tak trudne w wykryciu, że ​​nawet ich istnienie bywa kwestionowane. Okazuje się, że 47 Tucanae - druga najjaśniejsza gromada kulista na niebie, znajdująca się ponad 15.000 lat świetlnych od nas - kryje według nowego artykułu w czasopiśmie Nature, czarną dziurę około 2200 razy bardziej masywną niż Słońce. "Chcemy znaleźć pośrednie czarne dziury, ponieważ są brakującym ogniwem między czarnymi dziurami o masach gwiazdowych i gigantach w centrach galaktyk" - powiedział Dr Bulent Kiziltan z Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, główny autor badania. Mamy podejrzenie, że mogą być pierwotnymi nasionami, które rosły do ​​potworów zajmujących obecnie centra galaktyk" Położona w południowej konstelacji Tukana, 47 Tucanae o średnicy 120 lat świetlnych jest tak duża, że ​​mimo odległości zajmuje na niebie obszar zbliżony do Księżyca w pełni. Skupiająca kilka milionów gwiazd, 47 Tucanae jest jedną z najjaśniejszych i najbardziej masywnych znanych gromad kulistych. Zawiera ona także 25 znanych pulsarów, które były również istotnymi celami badania. Gromada była wcześniej badana pod kątem obecności centralnej czarnej dziury ale bez powodzenia. Zwykle czarne dziury wykrywane są za pomocą obserwacji promieniowania rentgenowskiego, które pochodzi z dysku gazu i materii, wirującego wokół czarnej dziury. Sposób ten jest możliwy jednak tylko w przypadku gdy dysk jest "karmiony" gazem z otoczenia. Centrum 47 Tucanae jest wolne od gazu przez co kryjąca się tam czarna dziura nie mogłaby być wykryta w powyższy sposób. Centrum 47 Tucanae. Zdjęcie z Hubble'a ukazujące blask 200.000 gwiazd. NASA / ESA / H. Richer & J. Heyl, British Columbia University / J. Mack, STScI / G. Piotto, Uniwersytet w Padwie. Obecność czarnej dziury w gromadzie opiera się na dwóch innych dowodach: Kompleksowy ruch gwiazd w gromadzie. Gwiazdy w typowej gromadzie kulistej oddziałują ze sobą grawitacyjnie, prędkość orbitalna lżejszych gwiazd rośnie a one same przemieszczają w stronę krawędzi gromady. Ten sam proces powoduje, że cięższe gwiazdy tracą prędkość orbitalną i gromadzą się na orbitach położonych bliżej jądra. Czarna dziura o masie pośredniej w centrum gromady działa jak kosmiczna proca, która przyspiesza i wyrzuca gwiazdy na większe odległości. To subtelny ale możliwy do obserwacji i mierzalny sygnał obecności czarnej dziury. Dzięki zastosowaniu symulacji komputerowej gwiezdnych ruchów i odległości oraz porównując je z przeprowadzonymi obserwacjami, dr Kiziltan i współpracownicy znaleźć dowody na taką grawitacyjną anomalię. Pulsary w 47 Tucanae Tok myślenia zbliżony do pierwszego. Pulsary to obiekty będące pozostałościami po masywnych gwiazdach więc również powinny znajdować się odpowiednio blisko centrum gromady. Jednak w 47 Tucanae wykrywane są w większej odległości od centrum niż można by oczekiwać. Łącznie, obydwa dowody sugerują obecność czarnej dziury o masie pośredniej - około 2200 mas Słońca w obrębie gromady. Odkrycie w gromadzie 47 Tucanae średniej wielkości czarnej dziury i trudności z dotychczasowymi badaniami obiektów tej klasy, mogą sugerować istnienie podobnych obiektów w innych gromadach kulistych. http://www.sci-news.com/astronomy/intermediate-mass-black-hole-47-tucanae-04606.html http://www.nature.com/nature/journal/v542/n7640/full/nature21361.html
  4. nius: Astronomers in South Africa discover mysterious alignment of black holes publikacja: Alignments of radio galaxies in deep radio imaging of ELAIS N1 przypadkowo odkryto, że kierunki jetów wysyłanych przez supermasywne czarne dziury w galaktykach w badanym rejonie zgadzają się ze sobą. przy tak dużych odległościach między galaktykami może być to spowodowane przez wielkoskalowe niejednorodności istniejące jeszcze przed powstaniem tych galaktyk i czarnych dziur. albo przez coś innego... efekt nie był przewidywany przez istniejące modele i odkrycie jest zaskoczeniem. jest też wiadomość po polsku ale u ufologów i nie do końca ścisła: http://innemedium.pl/wiadomosc/dziwny-zsynchronizowany-ruch-czarnych-dziur-zastanawia-naukowcow
  5. Mamy super masywną czarną dziurę np. w środku galaktyki. Jaką prędkość mają gwiazdy, bądź też inne obiekty, które wirują najbliżej super masywnej czarnej dziury? Czy mogą przekroczyć prędkość światła?
  6. Wstęp NGC2276 i okolice, czyli grupa galaktyk NGC2300. W kadrze który jest prezentowany poniżej, zmieściło się bardzo dużo interesujących obiektów i zachodzących w przestrzeni kosmicznej procesów. Pod tym względem to zdjęcie zaliczam do najciekawszych jakie do tej pory zrobiłem. Jeśli ktoś zabłądził to tego wątku, to polecam przeczytanie tego postu w całości. Na zdjęciu widać (lista z programu UNIMAP po analizie mojego zdjęcia) następujące galaktyki: PGC63310, PGC20655, PGC20601, PGC20677, PGC20491, PGC217776, PGC20476, PGC20656, PGC2790096, PGC217240, PGC217573, PGC217561, PGC217469, PGC217270, PGC2789997, PGC217750, PGC217764, PGC2790107, PGC2789811, PGC2790256, PGC217527, PGC3719974, PGC3908592, PGC3910405, PGC2927442, , PGC4588376. Lista powyżej obejmuje tylko większe galaktyki, na zdjęciu widać więcej mniejszych. Jest to okolica bliska biegunowi, znajdująca się w gwiazdozbiorze Cefeusza, odległa na naszym niebie zaledwie o 4 stopnie kątowe od Gwiazdy Polarnej. Zdjęcie Zdjęcie wykonałem w obserwatorium Odyseja (link w stopce), z użyciem kamery Meade DSI III Pro, teleskopu ORION UK CT8 z guiderem. Luminancja to 22x8minut+3x15minut, R=21x4minuty bin2x2, G=16x4minuty bin2x2, B=12x4minity bin2x2. W sumie 417 minut, czyli 6 godzin 57 minut. Materiał zbierany w dniach 2012.08.12-24. Zdjęcie w kolorze jest nieco obrócone. Okazuje się że robienie zdjęcia blisko Gwiazdy Polarnej nie jest wbrew pozorom łatwe – przy bardzo małym błędzie w celowaniu w obiekt pojawić się może duży błąd w obrocie kadru! Tak też się stało w moim przypadku, więc kadr kolorowy jest niestety obrócony i poobcinany na rogach. Wersja kolorowa: Luminancja: Identyfikacja ważniejszych obiektów (program UNIMAP): Grupa NGC2300 [na podst. http://www.noao.edu/...vers/n2276.html ] Galaktyki NGC2276 i NGC2300 należą do jednej grupy i znajdują się w odległości rzędu 150 milionów lat świetlnych od Ziemi. Uwagę zwraca różna budowa obu galaktyk, NGC2300 to typowa galaktyka eliptyczna, a NGC2276 to galaktyka spiralna. Astronomowie zakładają że przy formowaniu się galaktyk wpływ na ich kształt ma środowisko, czemu więc te dwie są tak różne? – nie wiadomo. Być może są one tylko teraz blisko siebie, a powstały zupełnie gdzie indziej? Moim zdaniem pewną wskazówką może być następna informacja. Supersoniczna NGC2276 [na podst. http://www.sr.bham.ac.uk/news.php , http://www.sr.bham.a...l/starburst.php ] Obserwacje w paśmie rentgenowskim wykonane za pomocą teleskopu satelitarnego Chandra wskazują na to, że NGC2276 przemieszcza się przez międzygalaktyczny gaz z ponaddźwiękową prędkością. Prędkość ta jest tak duża, że przed galaktyką utworzyła się fala uderzeniowa. Z kolei za galaktyką ciągnie się ogon materii prawdopodobnie co najmniej częściowo z niej wyrwanej. Poniżej fragment mojego zdjęcia z nałożonym obrazem w paśmie rentgenowskim oraz strzałka pokazująca kierunek w którym pędzi NGC2276 (strzałka pokazuje kierunek którego się domyślam na podstawie powyżej podanych linków). Może to wg. mnie oznaczać że NGC2276 jest tylko gościem w grupie NGC2300, wizytującym te okolice tylko przelotnie. Być może także dlatego jest nieco zniekształcona – pod wpływem oporu materii przez którą się przedziera z supersoniczną prędkością? Rozgrzany międzygalaktyczny gaz i „ciemna materia” [na podst. http://realcosmos.co...ml/ngc2300.html , http://www.solarview...p/ds/rosat5.htm ] Drugi z rentgenowskich teleskopów - satelitarny ROSAT - pozwolił na odkrycie tajemniczej koncentracji międzygalaktycznej „ciemnej materii”. Znalezienie tej koncentracji jest jednym z dowodów na to „ciemna materia” zwykle zgromadzona jest wewnątrz i wokół grup galaktyk, jaką jest np. opisywana tu grupa NGC2300. Obecność „ciemnej materii” stwierdzono na podstawie obserwacji wykonanych z pomocą ROSAT. Obserwacje te wskazują na istnienie w tym rejonie olbrzymiej chmury gorącego gazu. Wykryty przez ROSAT gorący gaz nie tłumaczy całej masy jaka powinna być zgromadzona w tym układzie. Tylko obecność i wpływ grawitacyjny „ciemnej materii” może wyjaśnić to, że gaz ten jeszcze się nie rozproszył. Masa „Ciemnej materii” musi być 50 razy większa niż masa obserwowanego gazu [ www.if.pw.edu.pl/~wosinska/wyk1_wszechswiat.ppt - slajd nr 50 ]. Średnica chmury gazowej wynosi aż 1,3 miliona lat świetlnych! Druga niesamowita ciekawostka to temperatura tej chmury gazu: 10 milionów stopni Kelwina! Energia tego promieniowania jest 10 miliardów razy większa niż energia wysyłana ze Słońca w postaci światła widzialnego [ www.if.pw.edu.pl/~wosinska/wyk1_wszechswiat.ppt - slajd nr 49 ]. Dla mnie pozostaje jeszcze ciekawą odpowiedź na pytanie – czy to przez co przedziera się „supersoniczna” NGC2276 to jest właśnie ta chmura super-gorącego gazu i „ciemna materia”? Poniżej moje zdjęcie z nałożonym obrazem chmury super-gorącego gazu z ROSAT: NGC2276 i supernowe [na podst. http://xmm.esac.esa....ons/awolter.pdf ] W ciągu ostatnich 40 lat w NGC2276 wybuchło co najmniej 5 supernowych. Ich położenia są pokazane na tym zdjęciu: NGC2276 i super silne źródło rentgenowskie (czyli poszlaki wiodą do DUŻEJ czarnej dziury?) [na podst. http://xmm.esac.esa....ons/awolter.pdf , http://ntrs.nasa.gov..._2003104343.pdf ] W zachodniej części NGC2276 odkryto tzw. „Western Source” – niezwykle silne źródło promieniowania rentgenowskiego. Wyniki obserwacji widmowych tego obiektu bardzo dobrze pokrywają się z widmem jakie mają czarne dziury. Moc wykrytego źródła rentgenowskiego wskazuje na istnienie w tym miejscu niesamowicie olbrzymiej czarnej dziury. Wg. artykułu [ http://ntrs.nasa.gov..._2003104343.pdf ] jest to najjaśniejsze znane źródło promieniowania Rtg. Poniżej zestawienie powyższego zdjęcia z odpowiednim fragmentem negatywu B&W mojego zdjęcia: Widać że moje amatorskie zdjęcie nie musi się niczego wstydzić w porównaniu ze zdjęciami używanymi przez profesjonalistów. Podsumowanie Jeśli ktoś lubi patrzeć nieskończoności prosto w oczy, polecam duże powiększenie, w szczególności wyciągniętych mocno negatywów zdjęć B&W. Naprawdę dużo tam widać. Cały powyższy opis poświęcony jest NGC2276 i NGC2300. Na zdjęciu jest dużo więcej obiektów. Na pewno dzieją się tam niesamowite rzeczy. Tyle że najwyraźniej nic o tym nie wiemy …
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.