Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'kalibracja'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Astronomy and Cosmos
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomy
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Space and exploration
  • Astronomical Pictures
    • Astrophotography
    • Galeria
    • Szkice obserwacyjne
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • ATM, DIY, Arduino
    • Observatories and planetaries
    • Classifieds and shops
  • Others
    • Quick Post
    • Astropolis Community
    • Books and Apps
    • Planeta Ziemia
  • Pogromcy Light Pollution's Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów's ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów's ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów's POMOCE
  • Klub Lunarystów's O wszystkim
  • Klub Planeciarzy's Forum
  • Klub Astro-Artystów's Znalezione w sieci
  • Celestia's Układ Słoneczny
  • Celestia's Sprzęt
  • Celestia's Katalog Messiera
  • Celestia's Sprawy techniczne

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Calendars

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Kalendarz Astronomiczny Live
  • Klub Planeciarzy's Wydarzenia

Marker Groups

  • Members
  • Miejsca obserwacyjne

Categories

  • Astrophotography - Source Files
  • Instrukcje Obsługi
  • Instrukcja obsługi do Dream Focuser. Ustawienie ostrości to jedna z najważniejszych rzeczy zarówno w astrofotografii, jak i obserwacjach wizualnych. Dzięki DreamFocuserowi stanie się to bajecznie proste! Jeśli masz dość trzęsącego się od kręcenia gałką wyciągu teleskopu, wciąż nie jesteś pewien, czy dobrze wyostrzyłeś, albo pragniesz zautomatyzować cały proces, to jest to produkt dla Ciebie!   DreamFocuser przypadnie do gustu zarówno astrofotografom, jak i obserwatorom wizualnym. Można go używać zarówno w pełni autonomiczne, dzięki czerwonemu wyświetlaczowi (odpornemu na niskie temperatury) i podświetlanym klawiszom, jak i całkowicie zdalnie z poziomu komputera. Dzięki dostarczonemu sterownikowi, zgodnemu z platformą ASCOM może on współpracować z dowolnym programem astronomicznym, np. MaximDL, FocusMax, czy Astro Photography Tool, co daje możliwość w pełni automatycznego ustawiania ostrości.   Wyciąg jest napędzany wydajnym silnikiem krokowym, którego precyzja (dzięki sterowaniu mikrokrokowemu) i moment obrotowy pozwalają w większości przypadków na pominięcie wszelkich przekładni (które wprowadzają luzy). Silnik sterowany jest specjalnym algorytmem, dzięki czemu płynnie rozpędza się i hamuje, co jest szczególnie ważne przy podnoszeniu osprzętu o dużej bezwładności. Dodatkowo może on osiągać spore prędkości, dzięki czemu wykonanie nawet 40 obrotów pokrętła ostrości w teleskopie SCT nie zajmie dłużej, niż kilka sekund. Silniki posiadają elektroniczną identyfikację i przechowują spersonalizowane ustawienia. Dzięki temu można do jednego pilota podłączać na zmianę kilka silników, a stosowne parametry zostaną automatycznie wczytane.
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Product Groups

  • Oferta Astropolis
  • Teleskop Service
  • Obserwatoria AllSky
  • Dream Focuser
  • Serwis i Usługi
  • Książki
  • Kamery QHY - Akcja Grupowa (zakończona)

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Strona WWW


Facebook / Messenger


Skype


Instagram


Skąd


Zainteresowania


Sprzęt astronomiczny

Found 7 results

  1. Piszcie swoje uwagi, zbierzmy to w jednym temacie. Siril, podstawowe operacje, kalibracja, stack.
  2. kilka screenow. Material to 26x15min Ha 3nm z Samyang135mm + QHY695A skala 7,2"/px - w pixie zlozone wszystkimi znanymi mi sztuczkami - w maximie wszyskto z automatu - wszedzie ta sama klatka referencyjna wyznaczona pixem - wstepna kalibracja materialu dla obu programow w maximie akurat w przypadku tego materialu nie widac znaczacej jakosci poprawy pociagnietch po rogach gwiazdke, ale czesto w innych przypadkach jest o niebo lepiej po pixie niz z maxima. w dssie nie chce mi sie bawic ustawienia stackwania Statystyki losowo wybrane screeny z tym samym rejonem pix maxim na koniec odrzucone pixele po pixie. maxim tego nie potrafi (albo potrafi, ale nie wyswietla).
  3. Cześć, Potrzebuję skalibrować lunetkę biegunową w SA. Chodzi o to że w pozycji 0 mam mocno przesunięty obrazek z kołem w lunetce. Lunetka jest zabezpieczona nakrętką z małą śrubką blokującą a dodatkowo jeszcze jedną nakrętką posiadającą na obwodzie dwa nacięcia. (załączam foto) Czy ktoś z Was odkręcał tę drugą? Nie wiem czym najlepiej to zrobić? Przychodzi mi jedynie do głowy stary klucz rowerowy
  4. Cześć Wszystkim pewnie temat przewalał sie 1000 razy ale albo nie do konca taki jak mój problem, albo nie potrafię znalezc... Mam mianowicie problem z phd2. Jakis rok temu guidowal jak bajka. 10 min, gwiazdy punktowe. Dzis, niedość ze kalibracja zajmuje mu z 10-15 min (czy to normalne?) to jeszcze gubi gwiazdy, a te zdjęcia na których gwiazdy nie gubi sa bardzo pojechane. Jest to dosyć uciążliwe bo należę jeszcze do społeczności używającej aparaty lustrzane bez modyfikacji zasilania. W momencie gdy zaczyna mi guiding wogole cokolwiek łapać to juz nie mam pol baterii... za wszelka pomoc Dziekuje! ps. Wstawiam ustawienia phd.
  5. Mam niestety taką dziwną naturę, że chcę rozumieć działanie wszystkiego, czego używam Tym razem moje wątpliwości wzbudziły klatki kalibracyjne, których używam wiele lat, ale dopiero niedawno zauważyłem, że coś tu nie gra. Wiem, że są wśród nas osoby, które podchodzą do astrofoto bardziej "ściśle". Będę bardzo wdzięczny za poświęcenie czasu na przeczytanie mojego przydługiego posta i odniesienie się do któregoś z problemów. Postaram się jakoś odwdzięczyć, nie wiem jeszcze jak 1)Skoro mam darki, to po co nam biasy? Pomińmy flata. Mamy jedną klatkę light z kamery. Klatka zawiera zasadniczo 3 rzeczy: sygnał, szum termiczny oraz szum odczytu, które się sumują. Mamy Biasa, który zawiera z definicji tylko szum odczytu. Mamy Darka, który zawiera z definicji szum termiczny, oraz jak każda odczytana z kamery klatka, musi zawierać również szum odczytu. Gdy od lighta odejmiemy darka, to: sygnał + szum_term + szum_odcz - (szum_term + szum_odcz) = sygnał. W takim razie, po co nam bias? 2)Co z jasnymi hotpikselami? Mając kamerę 16 bit raczej nie spotykam się z hotami, które miały by pełną jasność - 65535. Jednak w lustrzance są takich setki. Jak na takie "przepalone" hotpiksele reaguje dark? Tzn, gdy od takiego zdjęcia odejmiemy darka, to na miejscu hotpiksela pozostanie czarny punkt? Tak być powinno i jest np w FireCapture, gdzie odjęcie "auto darka" powoduje zamianę przepalonch hotów na czarne punkty. Ani tu nie ma sygnału, ani tu. Oczywiście sygnał z takiego piksela nie wróci, ale czy programy takie jak DSS, czy Maxim nie mają "ulepszaczy", które np w miejscu czarnego piksela wsadzają np wartość zinterpolowaną z sąsiadów? To by chyba ładnie rozwiązało ten problem. 3)Jak jest aplikowany flat? Pomińmy kwestię szumów, darków i biasów. Mamy klatkę light i flat. Wiele razy słyszałem, że przez flaty się "dzieli", ale co to tak na prawdę znaczy? Załóżmy, że nasz świetnie naświetlony flat ma (w 16 kamerze) w centrum 30000 ADU, a po rogach, na skutek winietowania 20000 ADU. Zdjęcie light ma średnio 3000 ADU w centrum, a 2000 ADU po rogach. Dzieląc lighta przez flata uzyskujemy piksele o jasności rzędu 1/10 ADU, a więc zasadniczo czarne. Moim zdaniem najpierw się dzieli przez flata, a potem robi się jakąś "normalizację", czyli mnoży równo całe zdjęcie przez jakiś czynnik. W tym przypadku, gdyby przemnożyć to zdjęcie np przez 10000, to każdy piksel miałby ok 1000, a więc sensownie. Tylko, skąd wziąć wartość tego współczynnika? On zależy od jasności zarówno lighta, jak i flata. Może po podzieleniu liczy się jakąś średnią z całego zdjęcia, albo coś i wyznacza wsp tak, aby wyniosła ona ileś tam ADU? Musi tu być jakaś metoda. 4)Co z kalibracją flata? Flat, jak każde "jasne" zdjęcie z kamery musi zawierać oprócz sygnału również szum termiczny i odczytu. Skoro tak, to po podzieleniu skalibrowanego lighta przez nieskalibrowanego flata do naszego zdjęcia dokładamy szumy termiczne i odczytu flata. Przykładowo DSS umożliwia dodanie darka flata, który usunie z niego ten szum i wszystko będzie cacy. Ale już np Maxim nie ma takiej możliwości - nie ma tam klatek kalibracyjnych do flatów. Maxim jest raczej szanowanym oprogramowaniem, więc nie sądzę, żeby przeoczyli ten fakt. Jeśli nie, to jak sobie z tym radzi? 5)Skąd się bierze szum sygnału? Nie chodzi mi tu o szum termiczny, ani odczytu. Chodzi mi o szum samego sygnału, czyli to, co zwalczamy poprzez stackowanie klatek. No właśnie, skąd on się bierze? Czy same w sobie fotony padające na matrycę mogą wywołać szum? Czy liczba fotonów padająca na dany piksel na kolejnych zdjęciach zmienia się i oscyluje wokół "poprawnej" wartości. Sprowadza się to do pytania, czy źródła światła (np gwiazdy) emitują nieco randomizowaną ilość fotonów w danym kierunku? No bo jeśli pominiemy wpływ szumu termicznego i odczytu, to na wartość piksela wpływa tylko i wyłącznie liczba fotonów padająca na niego. A może ten szum to właśnie wypadkowa szumu odczytu i termicznego? Może chodzi tu o to, że uśredniając darki i biasy robimy sobie tak na prawdę średni poziom tego szumu, a lighty uśredniamy też po to, żeby ten szum odczytu i termiczny był zgodny ze średnią. Odejmując średnią od średniej uzyskujemy idealne usunięcie szumu. Jeśli tak jest, to powinna działać taka sztuczka: mamy magiczną kamerę, która w momencie wykonania lighta, odczytuje też biasa i darka - robi je w jednej chwili. Oznacza to, że dark i bias są w 100% zgodne z lightem. Odejmujemy to i całkowicie pozbywamy się szumu. Nie trzeba stackować! Mam rację? 6)Jak kalibracja wpływa na szum zdjęcia? Rozważmy teraz proces kalibracji. Zacznijmy od darków (załóżmy, że bias zawiera się w darku i nie trzeba go robić, tak jak się zastanawiałem w pkt 1). Przyjmijmy oznaczenia D -dark, MD - masterDark, L - light. Załóżmy, że mamy po 5 tych klatek. Wynikowe zdjęcie to tak na prawdę (zakładam, że stackowanie to uśrednianie, najprostszy przypadek): Zdjęcie = ((L1-MD) + (L2-MD) + (L3-MD) + (L4-MD) + (L5-MD)) / 5, MD = (D1+D2+D3+D4+D5)/5 Ale jest to równoważne: Zdjęcie = (L1+L2+L3+L4+L5)/5 - (D1+D2+D3+D4+D5)/5. Z drugiej postaci jasno widać, że zasadniczo odejmujemy od siebie uśrednione dwa zdjęcia - light i dark. Wynika z tego, że szum lighta i darka mają taki sam wpływ na zdjęcie wynikowe! Co implikuje, że zasadniczo powinniśmy robić darków co najmniej tyle samo, co lightów. Ogólnie rzecz biorąc, szum zdjęcia wynikowego to suma średniego szumu lightów i darków. Mam rację? Teraz flat. Flat to zasadniczo tak samo pełnoprawne zdjęcie, jak light - zawiera szum odczytu, termiczny oraz sygnał. Załóżmy, że flat jest skalibrowany (to odnośnie pkt 3). Mamy więc zaszumiony sygnał lightów i flatów. Uśredniamy jedne i drugie. "Dzielimy" przez siebie. W wyniku dzielenia powstaje obraz, którego szum zależy zarówno od szumu master lighta i master flata. Trudno mi powiedzieć, czy szum powstały z 30 lightów i 30 flatów będzie większy, niż z samych 30 lightów. Na pewno będzie "inny", bo będzie to ich iloraz. Na pewno też, gdy flatów będzie mniej, to przyczynek szumu od flata będzie większy, wiec wynikowe zdjęcie będzie bardziej zaszumione, niż takie bez flatów. Na razie nie mam głowy i wyobraźni do zastanawiania się, co się dzieje w przypadku bardziej skomplikowanych metod stackowania, niż średnia Ostateczne wnioski płynące z mojego rozumowania: a)Bias nie ma sensu b)Flata powinno się kalibrować c)Klatek kalibracyjnych powinniśmy robić jak najwięcej, aby nie dodawały swojego szumu do zdjecia Absolutnie nie sądzę, że to prawda! To tylko wynik tego rozumowania, które może być błędne! Odnośnie pkt c. Wiem, że aby temu zapobiec stosuje się dithering. Jednak nie jest on idealny - gdy mamy jakieś większe defekty, niż same hotpiksele, np ampglow, to dithering ich nie usunie. Więc nie jest to recepta na wszystko.
  6. Cześć Wiem, że wątek w zasadzie nie jest astronomiczny... ale też jest tutaj mnóstwo ludzi, którzy zajmują się (astro)fotografią w bardziej lub mniej profesjonalnym zakresie i będą w stanie pomóc z moim problemem. Otóż nabyłem drogą kupna Laptopa Asus R751JB, który miał służyć do codziennej pracy jak i do obróbki zdjęć astro. Wszystko fajnie, lapek chodzi jak burza, no ale.... Kolory wyświetlane są po prostu fatalne. Nie dotyczy to całego zakresu kolorów, w szczególności R, G są same w sobie okej, B wpada lekko w turkus. Natomiast, gdy tylko barwa ma być żółto-pomarańczowa, brązowa - wyświetlany kolor jest mocno zazieleniony. Szczególnie widać na: - kolorze ikon folderów (patrz zdjęcie) - zielonkawe na laptopie zamiast ciepłożółtych - zdjęciach twarzy (patrz Jarosław), co starałem się pokazać na załączonych fotografiach, porównując się z telewizorem. Nawet pasek astropolis jest wpadający w "lekkie rozwolnienie" w porównaniu z kolorem wyświetlanym na telewizorze (w tle na zdjęciach). Ciekawostką jest fakt, że znajomy kupił ten sam model - i u niego problem jest identyczny. Co do tej pory zrobiłem: 1. Monitor zewnętrzny - wszystko bez zarzutu. 2. Spróbowałem wszelkich kombinacji sterowników do obu kart graficznych (Intel4600 i Nvidia GT740M). 3. Próbowałem włączać/wyłączać karty graficzne. 3. Sprawdziłem na Win8.1 i Win7 - to samo. 4. Próbowałem kalibracji narzędziami od sterowników kart graficznych - tego się po prostu nie da skalibrować. 5. Laptop pojechał do serwisu producenta, który uznał, że wszystko jest okej. To wszystko skłania mnie do wniosku, że jest problem z wyświetlaną przestrzenią barw, której się po prostu skalibrować nie da. Nie wyobrażam sobie kolejnych paru lat pracy na nim, dlatego mam do Was pytania: 1. Czy problem jest może znany z innych modeli? 2. Czy możliwe, że matryca ma taki problem i wymiana na inną coś poprawi? 3. Może potrzebuję czegoś innego oprócz sterowników grafiki jak profili ICC (próbowałem już kilku bez sukcesu) ? i najważniejsze pytanie: 4. Czy istnieje jakaś ilościowa metoda oceny kalibracji monitora, która może mi posłużyć przy ewentualnym oddawaniu sprzętu? Wiem, że będą z tym problemy, bo zarówno sprzedawca jak i producent powiedzą mi, że towar jest zgodny z opisem. No w końcu coś tam wyświetla...
  7. Serię artykułów "Od laika do astrofotografa" przygotowuje Jacek Bobowik (jcbo). Zobacz wszystkie części - kliknij tutaj. Kalibracja i składanie materiału Proces przekształcania zebranego materiału w astrofotografię rozpoczyna się od kalibracji klatek, czyli przy pomocy odpowiedniego oprogramowania „odjęcia” od ekspozycji zawierającej fotografowany obiekt, zakłóceń zarejestrowanych przez wcześniej przygotowane Dark, Bias lub Flat. W MaximDL przy pomocy funkcji Process/Set Calibration, definiujemy grupy klatek kalibracyjnych, które będziemy chcieli wykorzystać ze składanym materiałem. Dodajemy je ze wskazanego w okienku Source Folder katalogu, za pomocą przycisku Auto-Generate. Następnie przy użyciu funkcji Replace w/ Masters uśredniamy ekspozycje algorytmem określonym w opcji Combine Type. Tak przygotowane klatki Masters zostaną automatycznie zapisane w katalogu określonym w okienku Source Folder i mogą być wykorzystywane w przyszłości bez konieczności ponownego wykonywania uśredniania grup źródłowych Dark, Bias czy Flat. Po tej parametryzacji, aby wykonać kalibrację możemy posłużyć się funkcją Process/Calibrate na otwartym w Maximie zdjęciu lub Process/Calibrate All na wszystkich otwartych plikach, następnie zapisując odpowiednio File/Save lub File/SaveAll wyczyszczone z zakłóceń klatki. Często mamy do czynienia z dużą ilością plików i aby usprawnić sobie działanie, możemy skorzystać z funkcji View/Batch Process Window , która pozwala na nagranie i zapisanie wykonywanych sekwencji dowolnych funkcji MaximDL i następnie odtworzenie ich automatycznie na dowolnie wybranej grupie pilków, dając jednocześnie możliwości zapisu wyniku działań na przykład w osobnym katalogu. W przypadku, gdy nasz materiał pochodzi z kolorowej kamery, musimy wykonać interpolację zarejestrowanego z maską Bayera sygnału funkcją Color/Convert Color na pojedynczej otwartej klatce lub dołączyć ją do Batch Process i uruchomić razem z kalibracją na grupie wybranych ekspozycji. Sama funkcja Convert Color wymaga od nas wcześniejszego wybrania najbardziej odpowiadającego nam szablonu interpolacji na liście Select Camera i ewentualnego doświadczalnego dostrojenia balansu nasycania dla poszczególnych kanałów grupą opcji Scaling %. Takie dostrojenie wykonujemy dla danej kolorowej kamery raz na wybranej przykładowej klatce i następnie zapisane parametry będą pamiętane przy każdych następnych przekształceniach kolorowych ekspozycji. Mając tak przygotowany materiał w następnych krokach wykonujemy jego dokładne wyrównanie i uśrednienie odpowiednimi algorytmami, aby ostatecznie maksymalnie wyeliminować pozostałe zarejestrowane niedoskonałości w naszych ekspozycjach. Do tego celu będziemy używać funkcji Process/Stack, w której możemy również między innymi włączając opcje Auto Calibrate i Auto Color Convert, automatycznie wykonać wyżej opisywane funkcje kalibracji i konwersji do koloru. Pozwoli to skrócić czas całego procesu i znacznie go uprościć, ale w przypadku potrzeby eksperymentowania lub poszukiwania rozwiązania ewentualnych problemów pozbawi nas możliwości zapisania plików pośrednich, które powstawałyby kolejno na każdym etapie procesu. Zastosowanie automatycznej kalibracji w tym miejscu stanie się również niemożliwe, gdy będziemy chcieli jednocześnie złożyć materiał składający się kilku grup ekspozycji o różnych parametrach związanych z czasem naświetlania, czułością lub temperaturą. W zakładce Select, kluczowym dla dalszego działania funkcji będzie odpowiednie pogrupowanie naszego materiału. Konsekwencje późniejszego zadziałania funkcji będą opierały się na dwóch głównych zasadach, iż wyrównywanie klatek będzie wykonywane tylko w obrębie grupy a plik wynikowy będzie odpowiadał grupom na najwyższym poziomie. Grupy zakładamy ręcznie uruchamiając na lewym białym obszarze naszego przyszłego drzewa prawym klawiszem myszy menu i wybierając opcje New Group lub używając przycisku Add Image/File/Folder dodajemy klatki z wybranego odpowiednio miejsca (wskazane otwarte w MaximDL pliki/wskazane na dysku pliki/ cała zawartość wskazanego folderu). Pomijając prosty układ jednej grupy w obrębie, której możemy zautomatyzować cały proces przeanalizujmy przypadki trochę trudniejsze. Poniższy przykład spowoduje złożenie materiału w wyniku, którego powstaną trzy osobne pliki różnych kanałów Ha, Red, Green i Blue, które odpowiednio wykorzystamy do dalszej obróbki. Wyrównanie klatek jednak nastąpi w obrębie każdej z grup, co spowoduje późniejszą konieczność ponownego dopasowywania plików wynikowych względem siebie. Ale można tego uniknąć, jednocześnie podnosząc jakość wyrównania wszystkich klatek składowych naszego przyszłego zdjęcia. W tym celu, wykorzystując menu uruchomione prawym klawiszem myszy na obszarze drzewa pokazującego nasze grupy, zakładamy nowa grupę (na poniższym przykładzie grupa ALIGN) i przeciągamy myszką do niej chwilowo wszystkie pliki związane z naszym obiektem. Przy wykorzystaniu tego samego menu zaznaczamy klatkę referencyjną (Reference Image), która dla algorytmu wyrównywania ma stać się punktem odniesienia. W zakładce Align wybieramy w opcji Mode najskuteczniejszy z dostępnych w programie sposób wyrównywania Astrometric, który na bazie wbudowanego w MaximDL silnika PinPoint LE wykorzysta do dopasowywania ekspozycji pomiary astrometryczne. Następnie cały proces wyrównania wszystkich klatek uruchamiamy funkcją Compute All. Tak wyliczone parametry wyrównywania są aktualne do momentu użycia funkcji Reset lub załadowania plików od nowa. Teraz możemy przeciągnąć myszką pliki do grup z pierwotnego układu, który będzie determinował strukturę wyniku złożenia materiału. Możemy także, jeżeli chcemy wypróbować automatyzacji i maksymalnie próbować uprościć sobie proces, zbudować układ, który zamiast osobnych kanałów wyprodukuje nam gotowy plik RGB lub nawet LRGB, ale zachęcając jednocześnie do eksperymentowania potraktowałbym to, jako wiedzę o możliwościach programu, które czasem mogą się przydać, niż skuteczną ścieżkę postępowania w każdej sytuacji. Kluczem do zbudowania konfiguracji, jakie zostały zamieszczone na poniższych przykładach jest odpowiednie ustawienie parametru Set Grup (RGB, LRGB, L, R, G, na poszczególnych grupach i podgrupach. Można tego dokonać w menu, które uruchomimy prawym klawiszem myszy po najechaniu kursorem na obszar drzewa ekspozycji. Pamiętajmy, aby w obrębie składanej grupy z materiałem kolorowym stosować klatki wyprodukowane przy tej samej czułości i z tym samym czasem naświetlania. W obrębie grup z materiałem luminancji lub wąskiego pasma, a także w obrębie grup kanałów RGB także starajmy się składać naświetlane w tym samym czasie subekspozycje. Dwa pliki wynikowe (Ha, RGB): Jeden plik wynikowy (LRGB): W zakładce Quality jesteśmy się w stanie wesprzeć funkcjami, które pomogą nam w ogólnej ocenie jakości przygotowanego do złożenia materiału. Użycie kryterium FWHM pozwoli nam odrzucić między innymi klatki, które z różnych powodów mocno odstają z ostrością od reszty materiału, Roudness pomoże w szybkim zidentyfikowaniu poruszonych klatek a Intensity w znalezieniu zanikającego obrazu spowodowanego na przykład przejściowym zachmurzeniem. Kryterium Contrast jest mało użyteczne dla obrazów głębokiego nieba. Uruchamiając na zaznaczonych klatkach Mesure All i następnie w okienkach Threshold ustalając akceptowalne dla nas wartości progowe, uzyskamy na liście wybranych ekspozycji informacje, które z nich zostaną wykluczone z dalszej obróbki. W zakładce Color będziemy mieli możliwość wpływania na balans składanych kanałów, jeżeli zdecydujemy się na układ grup, którego wynikiem będzie wynikowy Stack RGB lub LRGB. Funkcję ostatecznego złożenia materiału uruchamiamy przyciskiem Go w zakładce Combine używające jednego z dostępnych w Combine Method algorytmów, wykorzystując standardowo pozostałe domyślne parametry. Metoda Sum może być wykorzystana do sumowania obrazów wynikowych z grup ekspozycji o różnych czasach naświetlania lub wykonanych z inną czułością detektora. Do uśredniania materiału składającego się z kliku lub kilkunastu klatek zalecane jest stosowanie algorytmów Median lub SD Mask. Dla większej ilości ekspozycji bardziej zadawalające wyniki w moim odczuciu przynosi metoda Sigma Clip. cdn. Zobacz poprzednie części serii. Kliknij tutaj. Jeżeli spodobał Ci się artykuł poleć go znajomym i umieść swój komentarz. Z góry dziękujemy.
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.