Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'nowe'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Astronomy and Cosmos
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomy
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Space and exploration
  • Astronomical Pictures
    • Astrophotography
    • Galeria
    • Szkice obserwacyjne
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • ATM, DIY, Arduino
    • Observatories and planetaries
    • Classifieds and shops
  • Others
    • Astropolis Community
    • Books and Apps
    • Planeta Ziemia
  • Pogromcy Light Pollution's Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów's ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów's ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów's POMOCE
  • Klub Lunarystów's O wszystkim
  • Klub Planeciarzy's Forum
  • Klub Astro-Artystów's Znalezione w sieci
  • Celestia's Układ Słoneczny
  • Celestia's Sprzęt
  • Celestia's Katalog Messiera
  • Celestia's Sprawy techniczne

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Calendars

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Kalendarz Astronomiczny Live
  • Klub Planeciarzy's Wydarzenia

Marker Groups

  • Members
  • Miejsca obserwacyjne

Categories

  • Astrophotography - Source Files
  • Instrukcje Obsługi
  • Instrukcja obsługi do Dream Focuser. Ustawienie ostrości to jedna z najważniejszych rzeczy zarówno w astrofotografii, jak i obserwacjach wizualnych. Dzięki DreamFocuserowi stanie się to bajecznie proste! Jeśli masz dość trzęsącego się od kręcenia gałką wyciągu teleskopu, wciąż nie jesteś pewien, czy dobrze wyostrzyłeś, albo pragniesz zautomatyzować cały proces, to jest to produkt dla Ciebie!   DreamFocuser przypadnie do gustu zarówno astrofotografom, jak i obserwatorom wizualnym. Można go używać zarówno w pełni autonomiczne, dzięki czerwonemu wyświetlaczowi (odpornemu na niskie temperatury) i podświetlanym klawiszom, jak i całkowicie zdalnie z poziomu komputera. Dzięki dostarczonemu sterownikowi, zgodnemu z platformą ASCOM może on współpracować z dowolnym programem astronomicznym, np. MaximDL, FocusMax, czy Astro Photography Tool, co daje możliwość w pełni automatycznego ustawiania ostrości.   Wyciąg jest napędzany wydajnym silnikiem krokowym, którego precyzja (dzięki sterowaniu mikrokrokowemu) i moment obrotowy pozwalają w większości przypadków na pominięcie wszelkich przekładni (które wprowadzają luzy). Silnik sterowany jest specjalnym algorytmem, dzięki czemu płynnie rozpędza się i hamuje, co jest szczególnie ważne przy podnoszeniu osprzętu o dużej bezwładności. Dodatkowo może on osiągać spore prędkości, dzięki czemu wykonanie nawet 40 obrotów pokrętła ostrości w teleskopie SCT nie zajmie dłużej, niż kilka sekund. Silniki posiadają elektroniczną identyfikację i przechowują spersonalizowane ustawienia. Dzięki temu można do jednego pilota podłączać na zmianę kilka silników, a stosowne parametry zostaną automatycznie wczytane.
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Product Groups

  • Oferta Astropolis
  • Teleskop Service
  • Obserwatoria AllSky
  • Dream Focuser
  • Serwis i Usługi
  • Książki
  • Kamery QHY - Akcja Grupowa (zakończona)

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Strona WWW


Facebook / Messenger


Skype


Instagram


Skąd


Zainteresowania


Sprzęt astronomiczny

Found 2 results

  1. Widzieliście nowości od APMa? Nie to żebym ich reklamował, ale bardzo kuszące rzeczy tam widać: kątowe ED APO 70 i 82 mm. Ja z mojej 100mm ED APO jestem bardzo zadowolony więc jeśli mniejsze 'siostry' są tak samo dobre to jak dla mnie to hiciory, zwłaszcza ta 82mm. Gdyby była w sprzedaży gdy kupowałem 100mm, pewnie pozostałbym przy 82mm.. Choć może potem ciągle 'zazdrośnie' bym spoglądał na 100mm? W każdą obudowę wpakowali też szkła semi-APO za stosownie mniejsze pieniądze. Nie wiem też czy ktoś zwrócił uwagę ale APM wrzuca w mniejsze lornetki szkło ED (FK-61) - od 7x50 do 16x70. Korpusy i wygląd całkiem jak Lunty, jednak szkła FK-61 (pryzmaty BAK-4). Ja jedną z tych tycich zamierzam mieć już na dniach .
  2. Cześć Ostatnio czytałam artykuł (a nawet ośmielę się rzec: monografię) autorstwa Jerzego Speil o gwiazdach zmiennych kataklizmicznych, czyli m.in, o nowych i supernowych. Temat został przedstawiony bardzo szczegółowo, ale zarazem klarownie i w przystępny sposób. Zrobiłam małą notatkę z przeczytanego artykułu, gdzie uwględnilam najważniejsze, zupełnie podstawowe informacje o gwiazdach kataklizmicznych. Przyznam się, że miałam trudności ze wskazaniem różnic pomiędzy supernowymi typu I, Ia, Ib i II. Po przeczytanej lekturze sprawa nieco mi się wyklarowała. Jeżeli w notatce popełniłam błąd albo nieścisłość, proszę, poprawcie mnie. Jeśli ktoś z Was zna jakieś inne ciekawe źródło traktujące o wspomnianym temacie, to też prosze, aby podlinkował GWIAZDY KATAKLIZMICZNE Jednym z typów gwiazd fizycznie zmiennych są gwiazdy kataklizmiczne. Charakteryzują się one spontanicznymi zmianami jasności, które fluktuują w granicach 2-10 magnitudo. Wśród gwiazd kataklizmicznych możemy wyróżnić kilka rodzajów: Supernowe (SN), Nowe (N), Nowe karłowate (typu U Gem) Symbiotyczne (typu Z And). Ad.1 Supernowe: wyjątkowy rodzaj gwiazd zmiennych; wybuch supernowej może mieć miejsce tylko jeden raz dla danej gwiazdy i całkowicie zmienia jej parametry fizyczne. Gwiazda po wybuchu SN traci całą (lub prawie całą) swą materię, która to rozprzestrzenia się w postaci otoczki. W centrum wybuchu pozostaje gwiazda neutronowa (względnie czarna dziura). Poddając analizie widma spektroskopowe oraz krzywe zmian jasności w czasie, dokonano podziału supernowych na dwa typy: a). Supernowe typu SN I: charakteryzują się całkowitym brakiem linii wodoru w widmie spektroskopowym. Za to są widoczne linie metali (należy zaznaczyć, że w astronomii „metalami” nazywamy wszystkie nuklidy o liczbie protonów w jądrze większej od 2). Wybuch SN I dotyczy zwykle gwiazd starych i o niewielkiej masie. W momencie wybuchu SN I jasność gwiazdy osiąga maksimum i wynosi około -19,7 magnitudo. Po szybkim spadku jasności tuż po maksimum, jasność następnie maleje powoli. Supernoe SN I nie stanowią jednak jednolitej grupy i możemy je podzielić na dwa podtypy: SN Ia i SN Ib. SN Ia: jest to końcowy etap ewolucji układu podwójnego (chłodna gwiazda i biały karzeł). Biały karzeł pobiera materię od chłodniejszej o gwiazdy. Po przekroczeniu przez białego karła tzw. masy Chandrasekhara biały karzeł zapada się i następuje wybuch SN Ia. SN Ib: Pod względem widma podobny do SN Ia (brak linii wodoru). Jednak dotyczy on gwiazd masywniejszych i młodych, z tym, że mocno przeewoluowanych, które pozbyły się już swej otoczki wodorowej (stąd brak linii wodoru w widmie spektroskopowym). Podejrzewa się, że SN Ib to końcowy etap życia gwiazd Wolfa-Rayeta. b ). Supernowe typu SN II: w widmie spektroskopowym obecne są linie wodoru oraz metali. Wybuchy SN II są typowe dla gwiazd młodych i masywnych (>8⊙), u których jest jeszcze obecna otoczka wodorowa. Ad.2 Nowe: nazwa jest nieco mylna. Termin „gwiazda nowa” odnosi się do gwiazd już istniejących, u których obserwujemy nagłe pojaśnienie. Określenie to pochodzi jeszcze z okresu astronomii przedteleskopowej. Gwiazda nowa, w momencie wybuchu, gwałtownie zwiększa swoją średnicę. Następnie oddziela się od niej otoczka, która przekształca się w mgławicę gazową. Jasność gwiazd nowych, w maksimum wzrasta do 6-19 magnitudo. Następnie ma miejsce spadek jasności. W zależności od tempa spadku jasności, wyróżniamy trzy typy gwiazd nowych: a). Nowe Szybkie (Na): spadek jasności o 3 magnitudo w czasie krótszym niż 100 dni. b ). Nowe powolne (Nb): spadek jasności o 3 magnitudo w czasie dłuższym niż 100 dni. c). Nowe bardzo powolne (Nc): spadek jasności trwa dziesiątki lat. Przez długi czas utrzymuje się też jasność maksymalna. Odrębnym typem gwiazd nowych są nowe powrotne (Nr). Obserwowano u nich przynajmniej dwa wybuchy. Fizyczna natura gwiazd nowych: Gwiazdy nowe to ciasny układ podwójny złożony z białego karła (składnika głównego) oraz tzw. składnika wtórnego- chłodnej gwiazdy ciągu głównego (typu K lub M). Strumień materii wypływa ze składnika wtórnego i przemieszcza się w stronę białego karła, formując wokół niego dysk akrecyjny. Materia z dysku akrecyjnego stopniowo osiada na powierzchni składnika głównego. Jest ona obfita w wodór, i po zgromadzeniu się masy krytycznej na powierzchni białego karła, rozpoczyna się spontaniczna fuzja termojądrowa. Gwałtowny wzrost ciśnienia i temperatury powoduje odrzucenie nagromadzonej warstwy zewnętrznej. Po zakończeniu procesu, zjawisko wybuchu gwiazdy nowej powtarza się. Ad.3 Nowe karłowate: tzw. gwiazdy typu U Geminorum. Cechują się niskimi (2-6 mag) lecz bardzo częstymi amplitudami pojaśnienia. Z uwagi na fakt, iż gwiazdy tego typu są układami podwójnymi, obserwuje się u nich zaćmienia. Układ podwójny składa się z białego karła i chłodnej gwiazdy ciągu głównego. Opadanie materii akrecyjnej na powierzchnię białego karła jest także przyczyną zmian jasności gwiazd nowych karłowatych. Ad.4 Gwiazdy symbiotyczne (typu Z Andromedae): widma spektroskopowe tych gwiazd posiadają zarówno pasma molekularne TiO oraz linie absorpcyjne metali, jak i silne linie emisyjne wodoru i helu. Świadczy to o podwójnej budowie gwiazdy symbiotycznej. Układ ten jest zbudowany z czerwonego olbrzyma i białego karła lub gwiazdy ciągu głównego. Okresy orbitalne układów symbiotycznych są bardzo długie (200-1000 dni). A jest to spowodowane dużymi rozmiarami czerwonego olbrzyma. Zmiany jasności gwiazd symbiotycznych mają wieloraki, złożony charakter: pulsacja czerwonego olbrzyma (zmiany powolne) okresowe wybuchy na składniku gorącym (zmiany jasności do 4 magnitudo) zaćmienia w układzie podwójnym. Źródło: monografia Jerzego Speil „Miłośnicze obserwacje gwiazd kataklizmicznych”.
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.