Skocz do zawartości

Wyszukaj

Wyświetlanie wyników dla tagów 'orion' .



Więcej opcji wyszukiwania

  • Wyszukaj za pomocą tagów

    Wpisz tagi, oddzielając je przecinkami.
  • Wyszukaj za pomocą nazwy autora

Typ zawartości


Forum

  • Społeczność
    • Artykuły
    • Rozmowy o wszystkim
    • Plebiscyty i konkursy
    • Sprawy Astropolis
    • Spotkania, zloty i imprezy
  • Obserwacje Astronomiczne
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomia przez lornetkę
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Słońce
    • Egzoplanety
    • Gwiazdy
    • Gwiazdy Zmienne
    • Zjawiska zakryciowe
    • Meteory i Meteoryty
    • Komety, asteroidy, planety karłowate
  • Astrofotografia
    • Dyskusje o astrofotografii
    • Szkoła Astrofotografii
  • Galeria
    • Głęboki Kosmos (DS)
    • Planety i Księżyc
    • Słońce
    • Komety
    • Szkice obserwacyjne
    • Inne zdjęcia i filmy kosmosu
    • PolishAPOD, EAPOD i APOD
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • Testy i Recenzje
    • ATM, DIY, Arduino
    • Planetaria i obserwatoria
    • Aplikacje i wydawnictwa
  • Zakupy
    • Co kupić?
    • Rynek Astronomiczny
    • Giełda (Kupię/Sprzedam)
  • Piękno nauki
    • Astronomia
    • Astrofizyka, kosmologia i teorie
    • Planeta Ziemia
    • Eksploracja kosmosu
  • Pozostałe
    • Fotografia i grafika
    • Poszerzamy horyzonty - Dalekie obserwacje
  • Pogromcy Light Pollution Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów POMOCE
  • Klub Lunarystów O wszystkim
  • Klub Planeciarzy Forum
  • Celestia Układ Słoneczny
  • Celestia Sprzęt
  • Celestia Katalog Messiera
  • Celestia Sprawy techniczne
  • Klub Astro-Artystów Znalezione w sieci

Blogi

Brak wyników

Brak wyników

Kalendarze

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Klub Planeciarzy Wydarzenia

Marker Groups

  • Members
  • Miejsca obserwacyjne

Kategorie

  • Instrukcje Obsługi
  • Sterowniki
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Kategorie

  • Articles

Kategorie

  • Astronomia Obserwacyjna
    • Teleskopy i akcesoria
    • Okulary i barlowy
    • Lornetki
  • Astrofotografia
    • Kamery CCD/CMOS
    • Akcesoria do Astrofotografii
    • Montaże i akcesoria
    • Złączki i adaptery
    • Obserwatoria i akcesoria
  • DIY i ATM
  • Książki i wydawnictwa
  • Inne
  • Archiwum

Znaleziono 55 wyników

  1. Zima w tym roku na Dolnym Śląsku nie rozpieszcza, ale w końcu trafiła się nocka, która pozwoliła na 2 godziny hulanki na świeżym powietrzu przy ok. -10 st.C. i... co tu ukrywać, co Samyang z Nikusiem nałapał, tom ci ja farbek i suwaków nie żałował, a czy było warto... Samyang 135mm/2@2.8 + NikonD610@iso1600 30x60s zdjęcie to crop (ok 1/3 zdjęcia musiałem usunąć przez dużego paprocha, który podczas powrotu do domu zmienił pozycję na matrycy i flat zrobiony w domu nic już nie pomógł). warunki: pozdr i
  2. M42 i 'Biegnący Człowiek' Canon 1100d (modyfikowany), Tair 3S, Eq3-2, 24x 300s + 20x 15s, prowadzony przez 50mm i QHY5-IIc Niestety dziwnym trafem Tair z Canonem pokazuje większą aberrę niż uprzednio z Nikonem D7100 (pomimo wyostrzenia baską bahtinova, zejściem do F/5,6). I tez pokazuje nieidealny kształt gwiazd (niezależnie od długości ekspozycji, nawet kilku sekundowe). Ale każdy orze jak może:]
  3. Pas Oriona i okolice.

    Cześć, jeszcze jedna fotka z 11.02.2018. 25 lights po 45 sek, darki, flaty i biasy. Mam nadzieje , że znów niczego nie pomieszałem, bo zaraz do pracy lecę.
  4. Cześć, Co tu dużo mówić, pogodowa klęska trwa nadal lecz we wtorkową noc udało się wyjechać w teren. Materiał zbierany w miejscowości Lubocz 50km od Grójca ,jeśli chodzi o niebo to szału nie było... Canon 1100d mod plus Sigma 35mm f1.4 Art przymknięta do @f3.5 ISO800 22x 4 min prowadzenie SWA.
  5. Hej, na zlocie ładnej pogody praktycznie nie było, dopiero w nocy z soboty na niedzielę pogoda pozwoliła na rozłożenie sprzętu na kilka godzin. Miałem ostatnio trochę problemów z moim reflektorem, jednak trzech Piotrków (Duser, Grzędziel, Piotr4d) pomogli mi skolimować moją tubę 150/750 za co im dziękuję! To był mój debiut także jeżeli chodzi o używanie korektowra komy, nie widziałem, czy mam odpowiedznią ilość złączek, czy będzie odpowiednia odległość korektora od matrycy (Nikon) itp. Niestety w trakcie sesji zepsuł mi się wężyk spustowy i aparat pozwolił mi tylko na palenie klatek po 30s. W sumie wypaliłem ich 64 na ISO 6400, co dało 32 minuty materiału. Było mroźnie i klatek kalibracyjnych nie udało mi się zrobić, z resztą nawet bez nich nie jest źle. Setup: N150/750, NikonD610, HEQ5pro. Obróbka: DSS, Lightroom Proszę o konstruktywną krytykę i pozdrawiam ! Kamil
  6. Hej Wiem że ostatnio bardzo dużo tego typu obiektów, ale co zrobić. Poniżej moja interpretacja skarbów Oriona na szeroko. Nie będę opisywał obiektów bo są wszystkim znane To moje jedyne foto ze zlotu w Lipowcu. Sprzęt: kamera - ASI 1600MM-C + EFW7 (36mm Baader) obiektyw - Samyang 135/2 (przymknięty do 2,8) montaż - IQ45Pro Software: Photoshop, DSS, MaximDl Materiał: Na jądro m42 - RGB = 15x5s na każdy kanał Pozostała częśc - RGB ~ 25x90s na każdy kanał pk
  7. Orion z Rozetką

    Cześć wszystkim Jako że wczoraj nad Gdańskiem w końcu się rozchmurzyło, spakowałem sprzęt i wyjechałem 40km poza Gdańsk, żeby w końcu móc zobaczyć ciut więcej niż tylko Betelgezę i Pas Oriona z okna No i przy okazji obserwacji, po cichu furkotał mój EQ3-2 z podpiętym Nikonem D5100 oraz Nikkorem 50mm f/1.4 co ukazuje poniższe zdjęcie Nikon D5100 astromod, Nikkor AF 50mm + Baader UHC-s, ISO2000 @ f/2.5 Light: 46x40s Dark: 50x40s Flat: 23 Bias: 58 ~30min Niezmiernie cieszy mnie, że udało się uchwycić Pętlę Barnarda oraz Rozetę, o których mogłem tylko pomarzyć przed modyfikacją mojego Nikona Zawsze było widać tylko lekko rozmyty kształt Na większych gwiazdach mam problem z obwódkami i halo wokół nich i nie wiem czy spowodowane jest wadą mojego setupu czy nieprzejrzystością powietrza, jak myślicie? Komentarze mile widziane
  8. Stary materiał, obróbka świeża. Widziałem Oriona przez okno, ale czas nie pozwolił na nowe zdjęcie, za to obróbka poszła od nowa, spowodowana motywacją widoku zza okna. Zdjęcie jeszcze zostawia wiele do życzenia, ale prace trwają... Z pewnością trzeba zebrać lepszy materiał (z mniejszą przesłoną, bo ustawiona na maksa masakruje gwiazdy na brzegach). RGB 8x120s., H-a 25x90s., SW EQ 3-2, Canon 50mm. Spory resize.
  9. M42 Wielka Mgławica w Orionie, najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie, widoczna nieuzbrojonym okiem.Znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, na południe od jego Pasa. M42 jest odległa od Ziemi o okolo 1344 świetlnych i stąd jest najbliższym nam obszarem gwiazdotwórczym. Ma średnicę około 30 lat świetlnych. Nietstety tylko 27 klatek udało się wykonać ze względu na zachmurzenie. Składanie w MaximDL, obróbka w PS. Teleskop: Skywatcher EVOSTAR 80ED DS-Pro Montaż: AZ EQ6-GT Kamera: QHY168C Filter Optolong L-PRO MAX Luminosity Kamera guidująca: ZWO ASI120MC Guider: SW 9x50 finderscope 27x300s expozycji przy -10°C (135min total) 2h 15min binning 1x1 20xdark 30xbias 20x flat
  10. W końcu zdjęcie z nowego nabytku TS 65q, niestety nie mam guidingu i stać mnie tylko na 1 min ekspozycje, ale coś tam widać. Sumaryczny czas naświetlania to 5h, i do tego przyszły jakieś cirrusy(no i księżyc) :/. Jak na 1 minutowe ekspozycje to jestem zadowolony z wyniku. Wiadomo, że zdjęcie ma niedoskonałości i niektórym może przeszkadzać nadmierna saturacja , na razie tylko tak potrafię to obrobić . Dlatego mam nadzieję, że Astrowizja dalej będzie trwać, a ja dalej będę się szkolił. Canon Mod 450d usunięty filtr.
  11. Poniżej zamieszczam treści wykładowe, którymi posłużyłam się podczas prelekcji wygłoszonej na tegorocznym wrześniowym zlocie. Najdroższemu, najmilszemu z Przyjaciół dedykuję. SKARBY KONSTELACJI ORIONA 1. Alpha Orionis (BETELGEZA) Uważna analiza danych dotyczących poszczególnych gwiazd sprawia, że w pozornie powtarzalnych i nieciekawych obiektach zauważamy wyjątkowe, unikatowe cechy. Jednakże kompozycją wszelakich wyjątkowości okazuje się być jedna z najjaśniejszych gwiazd konstelacji Oriona: Betelgeza. Betelgeza to czerwony nadolbrzym znajdujący się w końcowej fazie ewolucyjnej. Należy do typu widmowego M2Iab. Niska temperatura powierzchni: ok. 3.500 K. Ciekawą cechą czerwonych nadolbrzymów typu widmowego M jest ich bardzo rozległa atmosfera, której szerokość przekracza 1 A.U. Wskaźnik barwy (B-V)= +1,52. Wyraźna, intensywna, czerwono- pomarańczowa barwa. U horyzontu gwiazda silnie migocze. Przenikają się wówczas barwy pomarańczowa i oliwkowo-zielona. Niezwykle jasna. Mimo sporej odległości (ok. 450 l.ś.) i tak nieźle widoczna. Jasność wiz. 0,45m. Silnie przeewoluowana gwiazda podlega ciągłym pulsacjom. Jej rozmiar nieustannie zwiększa się i zmniejsza na przemian. Stąd Betelgeza jest gwiazdą zmienną. Wykazuje zmienność półregularną, a zmiany jasności wiążą się m.inn. ze zmianami rozmiarów gwiazdy. W latach 1937 – 1975 dokonano pomiarów jasności Betelgezy i stwierdzono, że maksymalna janość wizualna wynosiła -0,10m, a minimalna: +1,1m. Światło widzialne emitowane przez Betelgezę stanowi zaledwie 13% wszystkich wyzwalanych fotonów. Ale jeśli oko ludzkie mogłoby dostrzegać wszystkie częstotliwości promieniowania elektromagnetycznego, to αOri byłaby najjaśniejszą spośród wszystkich gwiazd nocnego nieba. Reszta światła należy głównie do zakresu podczerwieni. Średnica kątowa fotosfery u Betelgezy jest zmienna i oscyluje w zakresie: 0,043'' – 0,056''. Fluktuacje te mają swą przyczynę w pulsacji gwiazdy. Jest jedną z nielicznych gwiazd, dla których można sfotografować tarczę. 2. Gamma Orionis (BELLATRIX) Jasna gwiazda: 1,6m. Typ widmowy: B2III, błękitny olbrzym. Jest jedną z gorętszych jasnych gwiazd: 22.000 K. Jest pod tym względem podobna do Spiki czy gwiazd z Pasa Oriona. Ma jeden z niższych wskaźników barwy, a zatem jest wyjątkowo błękitna w porównaniu do większości jasnych gwiazd. Wskaźnik B-V dla Gammy Orionis wynosi -0,22. W jej widmie widoczne są pasma helu pojedynczo zjonizowanego (He+). Zjonizowanie atomu helu wymaga wysokiej temperatury. Jednak temperatura 22.000 K okazuje się niewystarczająca do pełnej jonizacji helu (prowadzącej do ufromowania jonu He2+). Dostrzegalne są również linie helu obojętnego oraz linie jonów wodorowych. Spośród wszystkich jasnych gwiazd konstelacji Oriona, Bellatrix znajduje się najbliżej Ziemi (ok. 250 l.ś.) Bellatrix jest masywną gwiazdą: liczy nieco ponad 8 Mʘ. Jeśli pomimo silnego wiatru gwiazdowego, który przyczynia się do nieustannej utraty materii, gwiazda zachowa zbliżoną masę, to ma szansę zakończyć życie jako supernowa. W odległości ok. 178’’ od głównego składnika, znajduje się komponent wtórny: Gamma Orionis B o niewielkiej jasności wizualnej: 10,5m. Jest czerwoną gwiazdą typu widmowego M0V o połowie masy Słońca. 3. Lambda Orionis (Meissa) Inna nazwa Meissy to: Heka. Wraz z gwiazdami Psi 1 i Psi 2 Orionias tworzy symboliczny zarys głowy Oriona. Jak na gwiazdę formującą kształt konstelacji, jest dość ciemna. Jej jasność wizualna to zaledwie: 3,5m. Meissa jest układem wielokrotnym, składa się prawdopodobnie z 6 komponentów (wg katalogu gwiazd podwójnych i wielokrotnych: Stelle Doppie). λ Ori A: O8 III f. Jego temperatura wynosi około 35.000K. Uzupełnienie f oznacza, ze gwiazda wykazuje linie spektroskopowe helu i azotu trójdodatniego λ Ori B to gwiazda niewiele chłodniejsza od swej bliźniaczki: B0,5 V oraz blisko 25.000 K. Obie gwiazdy emitują wysokoenergetyczne fotony promieniowania ultrafioletowego oraz rentgenowskiego. Są od siebie odległe o dystans 4,5’’. A zatem nie jest to układ nadający się do obserwacji przy pomocy lornetek czy małych teleskopów. Za to czynnikiem korzystnym będzie niska różnica jasności pomiędzy obiema gwiazdami. Jasności wizualne systemu λ Ori A i B wynoszą: 3,51m i 5,45m i ciemniejszy składnik nie niknie w świetle jaśniejszego z nich. Wskaźnik barwy (B-V)= -0,18. Meissa jest błękitna. Barwa ta jest dostrzegalna. W okularze teleskopu wydaje się być mroźno-niebieskawa. Jaśniejsza z nich jest wyraziście szafirowo-błękitna, słabsza z kolei jest biała z lekkim błękitnawo-turkusowym odcieniem. Katalog Stelle Doppie sugeruje obecność jeszcze czterech, znacznie ciemniejszych składników systemu: Komponent systemu λ Ori Jasność wizualna Stopień separacji (wzgl. λ Ori A) A 3,51 nie dotyczy B 5,45 4,5’’ C 10,72 29,3’’ D 9,63 78,5’’ E 9,22 151,1’’ F 12,9 61,6’’ Lambda Orionis oglądana w świetle podczerwonym okazała się być otoczona olbrzymią mgławicą, nazywaną niekiedy „pierścieniem Meissy”. Mgławica ta jest pobudzana do świecenia przez gwiazdy systemu. Pierścień ma średnicę około 150 l.ś (na niebie zajmuje obszar 10o x 10o). Jest to silny obszar gwiazdotwórczy. 4. Sigma Orionis Niezwykła gwiazda wielokrotna. Literatura podaje, ze układ ten składa się z 5 komponentów. Główny komponent (A/B) to gwiazda podwójna o bardzo małym stopniu separacji (ok. 0,2’’). Jej sumaryczna jasność to 3,8m, a zatem bez problemu widoczna gołym okiem. Jest złożona z gwiazdy typu widmowego O9,5V oraz B0,5V. Ma bardzo niski wskaźnik barwy: -0,25. Taki sam jak Spika. Jest więc intensywnie niebieska. Składowa C to gwiazda ciągu głównego, typu widmowego A2Vn. Jest oddalona od głównych składników o ok. 12’’. Komponent D, to gwiazda wczesnego typu widmowego: B2V o bardzo niskim wskaźniku barwy: -0,20. Jest oddalona od A/B o 13’’ i wykazuje nietypowy kolor przy obserwacjach wizualnych. Ja oceniam go jako fioletowo-brązowy, brudny. Gwiazda E jest żywo- liliowa i zalicza się do typu widmowego B2 IV- V p. 5. Pas Oriona (Delta, Epsilon, Zeta Orionis), Collinder 70. Wszyscy dobrze znamy asteryzm, który nazywamy Pasem Oriona. Ale warto wspomnieć, że jest to tak naprawdę gromada otwarta, zawierająca m.inn. wszystkie gwiazdy Pasa oraz przed chwilą omówiony system wielokrotny: Sigma Orionis. Oprócz tego ok. 100 innych, ciemnych gwiazd, w większości ciemniejszych od 10m. Collinder 70 to gromada, a zatem możemy uznać, iż Pas Oriona jest skoniugowany grawitacyjnie. Cała gromada jest dość rozległa powierzchniowo (ok. 3 st. średnicy) i może być obserwowana przez lornetkę o szerokim polu widzenia, np. 10x50. Delta Orionis (Mintaka): Gwiazda poczwórna (główny komponent jest podwójny spektralnie). Składowe A/B i C są dobrze widoczne, nawet dla posiadaczy niewielkiego sprzętu. Gwiazdy dzieli dystans 53’’, a ich jasności to 2,4m oraz 6,8m. Wszystkie bardzo wczesnych typów widmowych O oraz B. Gwiazdy A/B , widziane jako jedna gwiazda są wizualnie błękitnawe, a komponent C zdaje się być granatowy. Zeta Orionis (Alnitak): Jasna gwiazda potrójna: 1,9m typu widmowego O9,7 Ib + B0III. Jest to system podwójny spektroskopowo. W odległości 58’’ od nich obecna jest gwiazda 9,5- magnitudowa. Epsilon Orionis (Alnilam): Gwiazda podwójna, złożona z 1,7-magnitudowego jasnego nadolbrzyma typu B0 Ia. A odległości ok. 180’’ jest zlokalizowany składnik wtórny. Bardzo ciemny, ponad 11-magnitudowy. Co ciekawe, ciemny składnik jest czerwonawą gwiazdą, o czym możemy wnioskować ze wskaźnika barwy równego +1,40. 6. Theta 1 Orionis (Gwiazda wielokrotna znana pod nazwą Trapezium) W samym sercu słynnej Wielkiej Mgławicy w Orionie mieści się zwarta młoda gromada otwarta. Gołym okiem jest widoczna jako pojedyncza, słaba gwiazda- środkowa z gwiazd symbolicznego Miecza Oriona. Trapez to jedna z najmłodszy znanych gromad otwartych. Jest oddalona od Ziemi o 1500 l.ś. Znajdują się w niej gwiazdy na wczesnych etapach ewolucji, wśród nich również systemy gwiezdne otoczone dyskami protoplanetarnymi. W obszarze Trapezu odkryto brązowe karły. Ale są one zbyt ciemne, aby można było je dostrzec w zakresie światła widzialnego (nawet przy użyciu teleskopu Hubbl’a). Dopiero obraz zarejestrowany w paśmie podczerwonym otwiera taką możliwość. Dzięki specjalnej kamerze zapisującej obraz w zakresie bliskiej podczerwieni, stwierdzono obecność blisko pięćdziesięciu brązowych karłów należących do gromady Theta 1 Ori. Cztery najjaśniejsze gwiazdy Trapezu: Theta 1 Ori A, B, C oraz D tworzą charakterystyczny kształt (stąd nazwa gromady). 7. W Orionis: 6- magnitudowa gwiazda węglowa typu widmowego C5,4. Jasna i łatwa w lokalizacji. Bardzo wysoki wskaźnik barwy: +3,4. Jedna z najjaśniejszych i zarazem czerwieńszych gwiazd węglowych nocnego nieba. 8. FU Orionis: Przedziwna zmienna, prekursorka grupy zmiennych typu FU Ori. Należy do klasy jasności poprzedzającej ciąg główny i zaliczana jest do tzw. młodych obiektów gwiazdowych. Leży około 3 stopnie na północny zachód od Betelgezy. Niezwykła gwiazda zmienna, o ogromnej amplitudzie zmienności. Jej jasność wizualna wahała się w przedziale 16- 9,7m. Sugeruje obecność układu akrecyjnego. A pojaśnienia związane są z rozbłyskami. W chwili rozbłyski jej typ widmowy to F. W stanie podstawowym, to nawet późny G. FU Orionis otoczona jest gazowym dyskiem akrecyjnym.
  12. Polowanie na Oriona to ciężka sprawa głównie z uwagi na okres zimowy i jego specyficzne uwarunkowania w obszarach podgórskich. W tym roku upatrzyłem sobie taki kadr. Północ jest na lewo. Specjalnie nie stawiałem w pionie. Po prostu takie ujęcie mgławic bardziej mi pasuje w kadrze wraz z jego orientacją. Canon 6Dmod, c200@f.3.5 ~1.5h
  13. W górnej części Oriona mamy bardzo ciekawą strukturę w postaci olbrzymiej mgławicy wodorowej Sh2-264. Na jej obwodzie znalazło się kilka ciekawych rejonów w których mamy do czynienia z kolejnymi mgławicami w tym refleksyjnymi lub pyłowymi. Jeden z nich umiejscowiony jest w dolnej prawej części; powiedzmy na "godzinie 4-tej" Temat przewodni vdb38 ale jednocześnie przeplata się z one z inną mgławicą wodorową oznaczoną sh2-263. Czasami są one mylnie uznawane za jedną. Wanderberg to niebieska mgławica refleksyjna podczas gdy 263 to wodorówka. FSQ/STL11k LRGB 4h
  14. Dziś obchodzimy małe astronomiczne święto! Dokładnie 400 lat temu 4 lutego 1617 roku Mgławica Oriona doczekała się pierwszej obserwacji wizualnej przy pomocy sprzętu optycznego. Dokonał tego Galileusz. Choć nie udało mu się zauważyć chmur mgławicy to jego luneta dająca 30-stokrotne powiększenie pozwoliła rozdzielić gwiazdę θ Orionis (dotychczas uznawaną za jedną gwiazdę) na 3 osobne składniki. To był przełomowy dzień w obserwacjach Wielkiej Mgławicy Emisyjnej znajdującej się w Orionie. W lutym wciąż możemy obserwować ją 2-3 godziny po zachodzie Słońca nad południowym horyzontem. Zapraszam Cię do obejrzenia krótkiego materiału wideo zawierającego w sobie najważniejsze informacje na temat Wielkiej Mgławicy Oriona. Film powstał specjalnie na tą okazję hehe P.S. Muzyka w tle jest również mojego autorstwa
  15. Pierwsza i mam nadzieję nie ostatnia próba uwiecznienia Oriona w tym sezonie zimowym. Warunki nazwałbym trudnymi. Wszystko świeci, śnieg odbija, w powietrzu mamy podświetloną mgiełkę jeśli nie coś gorszego. Canon 6D, 50mm, ~1h
  16. Bardzo zjawiskowy fragment nieba. Pas Oriona poruszył moją wyobraźnią i zacząłem się zastanawiać jaki tutaj dać tytuł. Pas jest niewątpliwie bogaty i kolorowy Przyszedł mi do głowy kontusz ale żeby nie było że byle jaki to 'hetmański' bo taki musiał mieć swoją rangę i zdobienia. Zresztą po konkursie w skokach mam dobry humor i wogóle... FSQ/STL11k
  17. Niedawna praca w tym temacie sprawiła, że wróciłem w przeszłość i zapragnąłem zweryfikować moje obecne doświadczenie. Wynik pracy poniżej. Myślę, że nie doceniałem mocy zebranego sygnału i zupełnie nie wiem czy się kiedyś kierowałem Teraz miałem odniesienie m.in. w szerszych kadrach gdzie mogłem skonfrontować obszar z rejonami gdzie mgławic nie ma. Parametry techniczne dla zainteresowanych w linku poniżej gdzie również można odnaleźć poprzednią wersję. http://www.astromarcin.pl/pages/M78.html Avatarek
  18. Jakie sa plusy/minusy teleskopu Orion UK CT8 wiem ze kilka osób ma lub miało tą tubkę. Chętnie bym się dowiedział z pierwszej ręki jaki jest w eksploatowaniu. Co trzeba zmodyfikować? https://www.teleskop-express.de/shop/product_info.php/info/p2560_Orion-UK-CT8-Ultra-Newton---8--f-4-5-Carbon-Tube---1-10-Lambda.html
  19. ISS w Orionie

    Takie trochę "makabryczne" pożegnanie Oriona, czyli Orion przeszyty strzałą ISS Olympus E-510 + Zuiko 40-150 ED ISO-400 t-90s. f-4,5 Nie wiem czemu mimo niskiego ISO wylazł potworny banding, z którym ciężko sobie poradzić. Chyba taki już urok tego mojego Olka - starość, czy jakoś tak
  20. W ten sposób pragnę pożegnać zimę, w tym roku mało sprzyjającą astrofotograficznie. Dzisiaj odchodzi astronomicznie jutro kalendarzowo. Orion - 3 panelowa mozaika - dzięki położeniu i my na północy i Ci z południa uważają ten gwiazdozbiór za "swój" Canon 5D, 135mm, iso1600 ~ 5h Avatarek
  21. Jakiś czas temu popełniłem M42 przez filtr wodorowy (http://astropolis.pl/topic/52389-m42-w-wodorze/) - w zasadzie Ha głównie dlatego, że nie miałem możliwości oderwać się od świateł Wwy, a sfocić coś chciałem. Oczywiście miałem mocne postanowienie, że dorobię do tego solidny materiał kolorowy... HAHAHAAAA - roześmiał się gromko, słysząc to postanowienie, zbieg okoliczności: możliwośćwyjazduzWwy-bezchmurneniebo-brakŁysego. W wyniku: niemal permanentnego zachmurzenia, obecności Łysego na niebie w bezchmurne noce oraz braku możliwości wyjazdu na focenie, udało mi się zebrać homeopatyczną ilość materiału z balkonu (5km na południe od centrum Warszawy): 1 x 30 sek, 1 x 180 sek, 5 x 120 sek, przy obecności niewielkich cirrusów. I z tym materiałem postanowiłem powalczyć. RGB: - 13,5 minuty (1 x 30sek, 1 x 180 sek, 1 x 120 sek), biasy, flaty Ha: - 336 minut (8 x 120 sek, 32 x 600 sek), darki, biasy, flaty HEQ5 belt mod, Synta 150/750, QHY8L, TS 60/228, QHY5v mod Oto wstępnie obrobiony stack: Po stanięciu na rzęsach, jako-takie wyrównanie tego co się dało wyrównać: Miks powyższego materiału z wodorem:
  22. Hej, ponieważ ostatnio nie za bardzo mam możliwości oderwać się ze sprzętem od świateł miasta, to poluję na to co jest dostępne w wodorze. Padło na M42, królową zimowego nieba powoli już ustępującą miejsca wiosennym obiektom. Jak zawsze konstruktywne uwagi mile widziane (oprócz tych dotyczących kadru, za który się już sam biczuję ). Ha: 8 x 120 sek, 32 x 600 sek Klatki kalibracyjne: dark, bias, flat HEQ5 belt mod, Synta 150/750, QHY8L, TS 60/228, QHY5v mod
  23. Hej! Jakiś czas temu rozpocząłem zbieranie materiału na IC 434, nieco karkołomnie łapiąc fotony kolorową kamerą i filtrem Ha. Pogoda wreszcie pozwoliła na dopalenie koloru - i oto rezultat. Obrazek składałem metodą jcbo, również zdjęcie tego obszaru autorstwa Jacka posłużyło mi jako wzór kolorystyki. Jacku dziękuję Ha: 60 x 1200 s Kolor: 34 x 600 s Klatki kalibracyjne: dark, bias, flat x 60 HEQ5 belt mod, Synta 150/750, QHY8L, szukaczoguider 8x50, QHY5v mod Konstruktywne uwagi mile widziane
  24. Canonowy Koń

    Trochę wolnego i dobrej pogody zgrało się wreszcie w czasie i udało się coś ustrzelić. Ehh taka ironia, studiować astronomię i jednocześnie nie mieć na nią czasu... Dobrze znane wszystkim ciemny Koński Łeb oraz Mgławica Płomień, której podobno "zasilanie" zasłonięte jest przez ten ciemny pas pyłu, czyli gromada młodych gwiazd jonizująca wodór znajduje się tam w środku mgławicy. Niestety nie poradziłem sobie z poświatą od Alnitaka, który była ogromna początkowo, nie wiem dlaczego, może jakieś wysokie chmury. Sprzęt: Canon 5D mkII (niemodyfikowany), MT-800, EQ5. 192x60s. BW
  25. Jedna z kolejnych prób podejścia do tego gwiazdozbioru: pierwszy raz jednak widać coś z Pętli Bernarda. Tym razem jest to "dzieło" współpracy dwóch konkurencyjnych lustrzanek Nikona i Canona: RGB: 6x120s + 1x300s., Nikon D3100, Nikkor 35mm, f/1.8 H-alfa: 25x90s. - z 2" filtrem nałożonym na obiektyw (reszta apertury zasłonięta papierem) - Canon 400D mod., Canon 50mm, f/1.4 Zamieszczam też wersję "odzielonioną", ale wiem, że znowu chyba coś nie tak z kolorami... :/
×