Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'syriusz'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Astronomy and Cosmos
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomy
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Space and exploration
  • Astronomical Pictures
    • Astrophotography
    • Galeria
    • Szkice obserwacyjne
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • ATM, DIY, Arduino
    • Observatories and planetaries
    • Classifieds and shops
  • Others
    • Quick Post
    • Astropolis Community
    • Books and Apps
    • Planeta Ziemia
  • Pogromcy Light Pollution's Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów's ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów's ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów's POMOCE
  • Klub Lunarystów's O wszystkim
  • Klub Planeciarzy's Forum
  • Klub Astro-Artystów's Znalezione w sieci
  • Celestia's Układ Słoneczny
  • Celestia's Sprzęt
  • Celestia's Katalog Messiera
  • Celestia's Sprawy techniczne

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Calendars

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Kalendarz Astronomiczny Live
  • Klub Planeciarzy's Wydarzenia

Marker Groups

  • Members
  • Miejsca obserwacyjne

Categories

  • Astrophotography - Source Files
  • Instrukcje Obsługi
  • Instrukcja obsługi do Dream Focuser. Ustawienie ostrości to jedna z najważniejszych rzeczy zarówno w astrofotografii, jak i obserwacjach wizualnych. Dzięki DreamFocuserowi stanie się to bajecznie proste! Jeśli masz dość trzęsącego się od kręcenia gałką wyciągu teleskopu, wciąż nie jesteś pewien, czy dobrze wyostrzyłeś, albo pragniesz zautomatyzować cały proces, to jest to produkt dla Ciebie!   DreamFocuser przypadnie do gustu zarówno astrofotografom, jak i obserwatorom wizualnym. Można go używać zarówno w pełni autonomiczne, dzięki czerwonemu wyświetlaczowi (odpornemu na niskie temperatury) i podświetlanym klawiszom, jak i całkowicie zdalnie z poziomu komputera. Dzięki dostarczonemu sterownikowi, zgodnemu z platformą ASCOM może on współpracować z dowolnym programem astronomicznym, np. MaximDL, FocusMax, czy Astro Photography Tool, co daje możliwość w pełni automatycznego ustawiania ostrości.   Wyciąg jest napędzany wydajnym silnikiem krokowym, którego precyzja (dzięki sterowaniu mikrokrokowemu) i moment obrotowy pozwalają w większości przypadków na pominięcie wszelkich przekładni (które wprowadzają luzy). Silnik sterowany jest specjalnym algorytmem, dzięki czemu płynnie rozpędza się i hamuje, co jest szczególnie ważne przy podnoszeniu osprzętu o dużej bezwładności. Dodatkowo może on osiągać spore prędkości, dzięki czemu wykonanie nawet 40 obrotów pokrętła ostrości w teleskopie SCT nie zajmie dłużej, niż kilka sekund. Silniki posiadają elektroniczną identyfikację i przechowują spersonalizowane ustawienia. Dzięki temu można do jednego pilota podłączać na zmianę kilka silników, a stosowne parametry zostaną automatycznie wczytane.
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Product Groups

  • Oferta Astropolis
  • Teleskop Service
  • Obserwatoria AllSky
  • Dream Focuser
  • Serwis i Usługi
  • Książki
  • Kamery QHY - Akcja Grupowa (zakończona)

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Strona WWW


Facebook / Messenger


Skype


Instagram


Skąd


Zainteresowania


Sprzęt astronomiczny

Found 4 results

  1. Postawiłem skorzystać z okazji że wiszącego jeszcze nad horyzontem Wielkiego Psa widać dość dobrze i naświetlić fragmenty w ... czerwcu Takie rzeczy oczywiście tylko na dalekim południu i tylko krótko po zapadnięciu nocy. W Polsce zima bywa trudnym okresem i nie sprzyja naświetlaniu aż tak nisko tego obszaru. Mała mozaika 2 klatek Canon6D/Sigma105mm 2 panele 4x2min każdy
  2. Messier 41 (M41 lub NGC 2287) – gromada otwarta w gwiazdozbiorze Wielkiego Psa była znana już Arystotelesowi około 325 p.n.e. W katalogu Messiera znajduje się od 16 stycznia 1765 roku. Gromada M41 jest oddalona od Ziemi o około 2,3 tys. lat świetlnych (ok. 710 parseków) i oddala się z prędkością 34 km/s. Średnica wynosi około 25-26 lat świetlnych (obserwowany rozmiar – 38'). Wiek gromady według różnych szacunków wynosi od 190 do 240 mln lat. Nad gromadą ok. 4 stopni na północ znajduje się najjaśniejsza gwiazda na niebie Syriusz. Niemodyfikowany Canon 6D wyposażony w obiektyw o ogniskowej 135mm, kompozycja złożona z 26 klatek o ekspozycji 150 sekund (52N).
  3. SYRIUSZ, BIAŁY KRÓL NIEBOSKŁONU Ta najjaśniejsza z wszystkich gwiazd nocnego nieba stanowi niepowtarzalną, osobliwą ozdobę zimowego nieboskłonu. Wisi nisko nad horyzontem. Nawet w styczniu, kiedy wznosi się najwyżej, jego położenie nie przekracza 22 stopni. Syriusz urzeka białą jak śnieg barwą, a także niezwykle silnym migotaniem. Migotanie to jest spowodowane przejściem światła przez warstwy atmosfery i przejawia się pozornymi, następującymi z dużą częstotliwością zmianami barwy gwiazdy. Syriusz, poza podstawowym białym zabarwieniem, zdaje się przyjmować kolory m.in. żółte, zielone, czerwone oraz fioletowe. Migotanie jest bez problemu dostrzegalne gołym okiem i jest tym silniejsze, im gwiazda znajduje się niżej nad horyzontem. Nazwa „Syriusz” prawdopodobnie pochodzi od słowa „iskrzący”. Syriusz jest nie tylko najjaśniejszą gwiazdą w konstelacji Wielkiego Psa, ale również na całym nocnym nieboskłonie. Co prawda Alpha CMa nie należy do olbrzymów ani nadolbrzymów- jest białą gwiazdą ciągu głównego, ale znajduje się na tyle blisko Ziemi, że jego jasność wizualna wyróżnia się w sposób szczególny; wynosi -1,44m. Syriusz jest oddalony od naszej planety o blisko 8,7 l.ś. Spośród gwiazd widocznych gołym okiem, tylko Alpha Centauri znajduje się bliżej Ziemi od Syriusza (ok. 4,37 l.ś.) Przez długi czasu uważano, że Syriusz należy do tzw. strumienia Ruchomej Gromady Wielkiej Niedźwiedzicy. Jednak dokładniejsze badania (w 2003 r.) dowiodły, że hipoteza ta nie była słuszna. Alpha CMa jest zbyt młoda, by mogła zaliczać się do gwiazd wspomnianej gromady. Czy Syriusz dawno temu był czerwony? Liczne starożytne źródła zawierają mgliste aluzje sugerujące, że Alpha CMa miała w przeszłości czerwoną barwę. Gwiazda została wspomniana w dziełach Horacego, Cycerona czy Seneki jako „czerwona” oraz „krwista”, a nawet „płonąca niczym ogień”. Z kolei rzymski pisarz Columella w jednym ze swoich utworów przyrównał kolor róż do barwy Syriusza i Marsa. Astronomowie tłumaczyli tę niezwykłą właściwość przemianami ewolucyjnymi, którym podlegał komponent wtórny systemu podwójnego, którym jest Alpha Canis Majoris. Gwiazda, którą obecnie widzimy jako ciemnego białego karła, miała wg jednej z hipotez przekształcić się w czerwonego nadolbrzyma, który następnie odrzuciwszy zewnętrzną otoczkę gazową, pozostawiając gęste jądro zbudowane z materii zdegenerowanej. I to ów czerwony nadolbrzym był widoczny w czasach starożytnych. Teoria zawiera jednak pewną nieścisłość: zakładała zbyt krótki czas przemiany nadolbrzyma w białego karła. Niektórzy astronomowie jednak bronią tej wersji tłumacząc, że istnieje rodzaj lekkich gwiazd, bardzo szybko przeobrażających się z fazy czerwonego olbrzyma do białego karła. Niezwykły układ binarny Już w 1834 r. astronom i matematyk- F.W. Bessel zauważył, że Syriusz wykazuje falową zmienność parametrów ruchu. Te obserwacje skłoniły naukowca do podejrzeń, że jasnej gwieździe towarzyszy ciemny, trudno dostrzegalny składnik. Bliźniacza gwiazda miała wywierać wpływ grawitacyjny na główny składnik systemu- tak Bessel tłumaczył zmiany w ruchu Syriusza. W 1862 r. astronom A. Clark zaobserwował gwiazdę przewidywaną niemal trzydzieści lat temu przez Bessela. Odkrycia dokonano przy pomocy 18,5-calowego refraktora. Syriusz składa się z dwóch składników. Składnik główny jest bardzo jasny (-1,4m), z kolei Syriusz B to ciemna 8,6-magnitudowa gwiazda. Dystans, który dzieli oba komponenty jest zmienny w cyklu ok. 50-letnim. Waha się w zakresie 3’’ do 11,5’’. Jest to dystans widziany z perspektywy Ziemi, wyrażony w sekundach łuku. Realna odległość dzieląca obie gwiazdy to 8,2- 31,5 A.U. Zdawałoby się, że to stopień separacji dostępny dla obserwatorów nawet z niewielkim sprzętem. Ale w przypadku Syriusza obserwacje ciemniejszego komponentu nie są łatwe. A to z powodu ogromnej różnicy jasności obu gwiazd. Biały karzeł ginie w silnym blasku Syriusza A. Przy wyjątkowo dobrej widoczności można dostrzec ledwie zauważalny składnik wtórny. Wyjątkowo korzystne warunki do obserwacji Syriusza będą w 2025 r, kiedy to stopień separacji sięgnie maksimum (11,5‘’). Parametry fizyko-chemiczne obu komponentów: Syriusz A jest jasną gwiazdą, gorętszą i bardziej błękitną od Słońca. Temperatura jego powierzchni sięga 10.000 K (dla porównania: temperatura powierzchni Słońca wynosi 5800 K). Promień Syriusza A jest niewielki- stanowi zaledwie 1,7 promienia naszej Dziennej Gwiazdy. Gwiazda ta jest również znacznie bogatsza od Słońca w metale, np. żelazo. Syriusz B, zanim stał się białym karłem, wzbogacił otaczającą go przestrzeń w pierwiastki cięższe od helu. Wzbogaceniu uległa także bliźniacza gwiazda systemu binarnego, Syriusz A. Syriusz B to biały kareł (pierwszy odkryty) o masie zbliżonej do masy słonecznej, zamkniętej w kuli o promieniu porównywalnym do ziemskiego. Masa wyjściowa wynosiła ok. 5 Mʘ. Materia gwiazdy jest więc niezwykle gęsta. Jej jeden centymetr sześcienny waży tonę. Oznacza to, że Syriusz B jest ok. 92.000 razy bardziej gęsty od Słońca. Biały karzeł ma typ widmowy DA 2-5 VII. Jest blisko 8200 razy mniej jasny od Syriusza A. Ale za to jego temperatura jest wyjątkowo wysoka, 25.000 K. Należy jednak pamiętać, że w materii Syriusza B, jako białego karła, nie zachodzą już procesy fuzji termojądrowej, nie ma więc żadnego źródła ciepła, dlatego powoli stygnie wypromieniowując zgromadzoną energię. --------------------------------------------------- Źródło: R. Burnham „Burnham’s Celestial Handbook” 1958- 1979 Notatki Jima Kalera, profesora uniwersytetu w Illinois Strona internetowa www.solstation.com
  4. Fotografia którą znajdziecie poniżej jest efektem 4 sesji fotograficznych. Na zdjęciu jest najjaśniejsza gwiazda na niebie – Syriusz wraz ze swoim słabym towarzyszem w postaci białego karła. Separacja obu składników jest obecnie dość spora i wynosi około 10 sekund kątowych (10’’). Pomimo tej odległości obserwacja i fotografia tego układu podwójnego jest ekstremalnie trudna. Jak się pewnie domyślacie wynika to z ogromnej różnicy jasności obu składników: -1,47 vs 8,44 mag Biały karzeł po prostu i dosłownie tonie w blasku głównego składnika układu. Niemniej jednak, w przypadku dobrego seeingu i po zastosowaniu odpowiednio długiej ogniskowej, dodatkowo manipulując odpowiednio czasem rejestracji, wzmocnieniem i gammą byłem w stanie na kilkuset (z kilkunastu tysięcy!) klatkach złapać Syriusza B. I tylko podczas trzeciej sesji kiedy seeing był na tyle dobry, że krążki dyfrakcyjne wokół głównego składnika były całkiem równe. W pozostałych przypadkach było widać pobliską gwiazdkę 10mag oddaloną o około 40’’ i dalsze gwiazdy ale śladu białego karła nie było. Całość rejestrowana była przy ogniskowej 4,4 metra. Wybrane klatki zestackowałem i wyostrzyłem. Dodałem też kolor RGB ale czerwień i zieleń rejestrowała się w nikły sposób tylko blisko głównego składnika. Zdecydowanie dominował niebieski Poniżej fotka – pomimo, że są to tylko dwa punkty – jeden duży drugi mały to dla mnie osobiście jest w tym zdjęciu coś takiego majestatycznego i ujmującego. Punkcik wielkości Ziemi o masie Słońca…. Działa na wyobraźnię PS: Syriusz B to ten mikry punkcik na godzinie 10
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.