Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'tryton'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • Questions and Answers
    • Getting Started: Equipment
    • Getting Started: Observing
    • Various questions
  • Astronomy and Cosmos
    • Obserwacje astronomiczne
    • Astronomy
    • Radioastronomia i spektroskopia
    • Space and exploration
  • Astronomical Pictures
    • Astrophotography
    • Galeria
    • Szkice obserwacyjne
  • Sprzęt i akcesoria
    • Dyskusje o sprzęcie
    • ATM, DIY, Arduino
    • Observatories and planetaries
    • Classifieds and shops
  • Others
    • Quick Post
    • Astropolis Community
    • Books and Apps
    • Planeta Ziemia
  • Pogromcy Light Pollution's Forum pogromców LP
  • Klub Lunarystów's ZAPOWIEDZI WYDARZEŃ
  • Klub Lunarystów's ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
  • Klub Lunarystów's POMOCE
  • Klub Lunarystów's O wszystkim
  • Klub Planeciarzy's Forum
  • Klub Astro-Artystów's Znalezione w sieci
  • Celestia's Układ Słoneczny
  • Celestia's Sprzęt
  • Celestia's Katalog Messiera
  • Celestia's Sprawy techniczne

Blogs

There are no results to display.

There are no results to display.

Calendars

  • Kalendarz astronomiczny
  • Kalendarz imprez
  • Urodziny
  • Z historii astronomii
  • Kalendarz Astronomiczny Live
  • Klub Planeciarzy's Wydarzenia

Marker Groups

  • Members
  • Miejsca obserwacyjne

Categories

  • Astrophotography - Source Files
  • Instrukcje Obsługi
  • Instrukcja obsługi do Dream Focuser. Ustawienie ostrości to jedna z najważniejszych rzeczy zarówno w astrofotografii, jak i obserwacjach wizualnych. Dzięki DreamFocuserowi stanie się to bajecznie proste! Jeśli masz dość trzęsącego się od kręcenia gałką wyciągu teleskopu, wciąż nie jesteś pewien, czy dobrze wyostrzyłeś, albo pragniesz zautomatyzować cały proces, to jest to produkt dla Ciebie!   DreamFocuser przypadnie do gustu zarówno astrofotografom, jak i obserwatorom wizualnym. Można go używać zarówno w pełni autonomiczne, dzięki czerwonemu wyświetlaczowi (odpornemu na niskie temperatury) i podświetlanym klawiszom, jak i całkowicie zdalnie z poziomu komputera. Dzięki dostarczonemu sterownikowi, zgodnemu z platformą ASCOM może on współpracować z dowolnym programem astronomicznym, np. MaximDL, FocusMax, czy Astro Photography Tool, co daje możliwość w pełni automatycznego ustawiania ostrości.   Wyciąg jest napędzany wydajnym silnikiem krokowym, którego precyzja (dzięki sterowaniu mikrokrokowemu) i moment obrotowy pozwalają w większości przypadków na pominięcie wszelkich przekładni (które wprowadzają luzy). Silnik sterowany jest specjalnym algorytmem, dzięki czemu płynnie rozpędza się i hamuje, co jest szczególnie ważne przy podnoszeniu osprzętu o dużej bezwładności. Dodatkowo może on osiągać spore prędkości, dzięki czemu wykonanie nawet 40 obrotów pokrętła ostrości w teleskopie SCT nie zajmie dłużej, niż kilka sekund. Silniki posiadają elektroniczną identyfikację i przechowują spersonalizowane ustawienia. Dzięki temu można do jednego pilota podłączać na zmianę kilka silników, a stosowne parametry zostaną automatycznie wczytane.
  • Książki (ebooki)
  • Licencje do zdjęć

Product Groups

  • Oferta Astropolis
  • Teleskop Service
  • Obserwatoria AllSky
  • Dream Focuser
  • Serwis i Usługi
  • Książki
  • Kamery QHY - Akcja Grupowa (zakończona)

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


Strona WWW


Facebook / Messenger


Skype


Instagram


Skąd


Zainteresowania


Sprzęt astronomiczny

Found 3 results

  1. Oprócz udanych, jakże detalicznych przygotowań - dzisiejszy wypad na obserwacje zakończył się niemal totalną porażką. Niemal – gdyż najnowsza prognoza i tak wskazuje klapę w rejonie, gdzie miałem dziś się dostać ze swym ultramobilnym teleskopem. Przed chwilą dane mi było dojechać rowerem na peron, z którego to majestatycznie oddalał się... MÓJ OSTATNI pociąg. Pora więc wrócić do przyjemniejszej rzeczywistości: dokończyć retrospekcję z poprzedniej obserwacyjnej sesji (5/6.10.2019). A przed ww terminem długo już wyczekiwałem pogody, która raz za razem psuła mi się w ostatnim momencie. Szlag mnie już trafiał, lecz ostatecznie padło na wyjazd na północ od Warszawy – tak, by moje obserwatorium było gotowe do pracy około 1.30. Tradycyjnie, obładowanym czarno-białą Syntą 12 - Flex samochodem, pod sam koniec - wyboistymi drogami. Miejsce zaliczyło zaś swój debiut – co wynikło także z faktu, w jakim rejonie miało dziś nastąpić najszybsze wypogodzenie. Z odsłoniętym horyzontem pośród pól, po około godzinie jazdy. Łuna co prawda na południu – jednak nie przerażała mnie zasięgiem. Nie martwiły mnie też chmurwy na 90% nieba, gdyż szybki północny wiatr robił swoje: podczas wywalania gratów z auta, ponad czarnymi sosnami pojawiał się już charakterystyczny dyszel Wielkiego Wozu… no pięknie. Wietrznie i dość sucho. Odczuwalna około zera. Musiałem jeszcze zaaplikować ręcznik na przedniej szybie w środku odpowiednio ustawionego samochodu – chroniło mnie to całkiem skutecznie przed natarczywym światłem jedynej, widocznej z odległości 400 metrów latarni. Sesja trwała dwie godziny, przy całkowicie już czystym niebie – dopóty, dopóki nie zmarzło mi dupsko (a dokładniej – klatka, z lekka też dłonie i stopy) – tej jesieni pierwszy raz. Sesja o tyle zacna, że na amen oddaliła ode mnie chęć sprzedaży ww teleskopu – który im ciemniejsze noce – tym piękniejsze obrazy daje (ponad długo już nie wyciąganą Syntę 8). Na pierwszy ogień poszedł dostatecznie wysoko jeszcze lecący Łabędź i NGC6826 Blinking Planetary. Wreszcie, przy czystym niebie i zacnym seeingu – udało się skierować nań 12-calówkę; hell yeah! Imponujący widok, zwłaszcza w 300x – super ostre jądro, a dookoła – fajna, mieniąca się fakturka. Pomimo, iż może to być trochę spowodowane atmosferą – to jednak udało się też pierwszy raz dostrzec tu ładne odcienie kolorów. Skoro już nadwyrężam zoom, to od razu potem kolejna planetarka: Andromeda NGC7662 Blue Snowball, a więc ładna, jasna kula. 300X tylko tyle w tym wypadku dało, że niebieska mgławica stała się większa. Nadeszła jednak długo wyczekiwana chwila zaatakowania przeze mnie Pani Orionowej - M42 - po raz pierwszy mając do dyspozycji lustro 305cm. Kres cudowności tego obiektu osiągnąłem wiosną w Gołubowszczyźnie, Newtonem 8… dopóki na M42 nie spojrzałem tutaj - raptem po drodze do Pułtuska – jednakże już przez teleskop 12 cali! Widok przez większą rurkę okazał się jeszcze lepszy; nawet pod niebem o wiele słabszym, niż przy ciemnej, wschodniej granicy. Progres jest! Wielka Orionowa nabrała plastyczności! A i zyskała koloru – ewidentnie niebieskiego! Błękit ten zbliżony był do barwy niniejszej czcionki. Na medal spisał się zwłaszcza okular MaxVission 28mm. Trochę więcej przybyło kłaków – tych słabszych mgiełek. No i uwidoczniła się masa przestrzennej czerni, która uwypukliła prawdziwy, trójwymiarowy obraz mgławicy! Czerń ta wyskoczyła oczywiście najbardziej pomiędzy jasnymi światłami M42 / M43. Gwiezdny Trapez też pokazał się super - trzeba będzie nad nim jeszcze popracować next time - z dużymi zoomami. Mogłem więc już w spokoju zająć się słabymi niedobitkami, jak NGC7448 w Pegazie. Rozmyta, ale w miarę intensywna galaktyczka, z jaśniejszym środkiem. Lekko wydłużona i ukośna. Nieopodal zaś, poza polem widzenia: NGC7465 i NGC7463 - obie galaktyki tylko po 13 mag. Malutkie, widoczne bardzo słabo i podobne. Stopniem swej separacji przypominają szerszy, podwójny układ gwiazd. Same są jak maleńkie (użyty okular: 13 mm), rozmyte gwiazdki, tworząc, co najwyżej krótkie kreseczki. By różnicować emocje – przeplatałem te słabizny jasnymi perłami, znów więc wróciłem do Oriona – przyglądając się M42 – a po chwili również jej okolicom, zahaczającym o pole widzenia długoogniskowego okularu. Tuż obok znajduje się NGC1977 - to już jednak nie tak wielka mgławica – umiarkowanie jasna mgiełka wokół trzech gwiazd. Klei się doń NGC1973 - mniejsza od niej. Po przeciwnej zaś stronie Wielkiej Mgławicy Oriona, debiutancko (znów za sprawą apertury) - dało zauważyć się bardzo subtelne zamglenie NGC1980 - wokół gwiazdy, lepiej widoczne z SW13. To był już czas perełki ponad pasem Oriona - M78, o wiele lepszej w SW13 (niż MV28); w stosunku do widoku mniejszym teleskopem - urosła, pokazała ostrzejsze kształty. Chociaż nic szczegółowego nie wykiełkowało wewnątrz światła mgławicy. Najfajniejsza natomiast stała się jedna z krawędzi – pierwszy raz tak ostra i równa, jakby była precyzyjnie przycięta przez kosmicznego stolarza! Dalej, pomimo stopniowego marznięcia, kontynuowałem poszukiwania Trytona z poprzedniej sesji – wymagany lepszy seeing dziś wystąpił. W końcu, 12-calowka / powiększenie 300x pozwoliło prawdopodobnie wyzerkać ów „jasny” księżyc przemierzającego gwiazdozbiór Wodnika po stronie zachodniej - Neptuna. Majaczył dosłownie przez ułamek sekundy – w odległości od planety, jakie dzielą gwiazdy trochę szerszych układów binarnych. Wielorybi challange: NGC908 – ledwie dostrzeżona małym zoomem, po chwili była trochę lepiej widoczna w SW 13, ale i tak wolę wyobrażenie, jak ta galaktyka wyglądałaby w Bieszczadach. Niestety, w Polsce zbyt wysoko nie wzejdzie. Niemniej, udało się ją dostrzec pomimo bliskości łuny na południu. NGC908 ukazała się jako spore pojaśnienie nieba; wydłużona mgiełka. Chwilami zdaje się być widoczny mały, również wydłużony, jaśniejszy obszar centralny. Zdjęcie potwierdza ów charakter tej spiralnej. Zanim straciłem ochotę na dalsze oglądanie – (a szron wokół lustra wtórnego wskazywał już na nadchodzące kłopoty) – pojawił się kolejny debiutancki obiekcior; za to jaki!!! NGC 2371/2, czyli mgławica planetrana zwana “Cukierek”, w wysoko już świecących Bliźniętach. Jeżeli przypowerować – jest to znakomita planetarka! Najlepsza z okularem TMB 8, choć 5mm też przydatne. Po przyjrzeniu się – sporo widocznych detali (!) środkowego obszaru tej mgławicy (krawędzi “cukierka” nie zauważyłem). Część widoczna trochę większa od tej w mgławicy “Jajko”, a dużo “dzieje się”, gdy skupimy na niej wzrok na dłużej. Kształtem przypomina bałwana, ale w mniejszym zoomie kojarzy się też ze wspomnianą mgławicą “Egg”; po jednej stronie jest jaśniejsza. Przymrozek… bieganie… 3.30 w nocy – zakończenie, pakowanie, powrót. Oby tego typu obserwacyjne uniesienia spotykały nas jeszcze w tym roku.
  2. W nocy 5/6 października dojdzie do rzadkiego zjawiska zakrycia gwiazdy przez Trytona. Organizowana jest ogólnoświatowa (USA + EU) akacja obserwacyjna tego ważnego zjawiska. Dla obserwatorów zakryć jest to zjawisko bardzo ważne, liczy się każda próba jego nagrania. Zjawisko jest trudne, ale możliwe do rejestracji już w 25-cm teleskopach przy kilkusekundowym czasie integracji kamer. Nadają się kamery analogowe CCD TV z wideo inserterami czasu lub astronomiczne kamery CCD i komputery zsynchronizowane z serwerem czasu NTP Precyzja służby czasu jest tutaj sprawą kluczową. Efemerydę i pomocne informacje nt metodyki obserwacji znajdziemy na stronach: http://www.iota-es.de/triton-05102017.html http://astro.kretlow.de/?Solar-System-- ... ation-2017 http://stargazer.me.uk/call4obs/NextEvent.htm Data: 5.10.2017 Czas: 23:46 UT (dla Polski), należy nagrywać +/- 10 min przed i po tym czasie Jasność gwiazdy:12,5 mag Jasność Trytona: 13,5 mag odległość Neptun-Tryton: 11" spadek jasności w centrum pasa: 1,4 mag Księżyc - pełnia, w odległości 33 stopni (nie przeszkadza to w obserwacji) Powodzenia !
  3. NEPTUN Neptun jest planetą należącą do gazowych olbrzymów. Oznacza to, że znaczną jej część stanowi materia niebędąca litą skałą, a planeta nie posiada stałej powierzchni. Zawiera gęstą gazową, nieprzejrzystą atmosferę. Jako najdalsza znana planeta (ósma licząc od środka Układu Słonecznego) jest niezwykle zimna. Temperatura na Neptunie osiąga wartość oscylującą wokół -220oC. Warto zaznaczyć, że jeden z księżyców tej planety (Tryton) uchodzi za najzimniejszy obiekt Układu Słonecznego. Temperatura na powierzchni Trytona jest bliska -237oC. Fakt ten tłumaczymy znaczną odległością od Słońca w połączeniu z bardzo wysokim albedo księżyca (76%). Albedo to odsetek promieni słonecznych odbitych przez ciało do tych, które na nie padają. Wysokie albedo Trytona oznacza niewiele promieniowania pochłoniętego przez księżyc, dlatego ciało to pozostaje zimne. Parametry chemiczne: Neptun posiada osobliwy, wyjątkowo piękny, wyrazisty niebieski kolor. Zabarwienie to pochodzi od drobin zamarzniętego metanu zawartego w atmosferze planety. CH4 silnie absorbuje światło czerwone, odbijając fale niebieskie. Neptun ma skład chemiczny podobny do Urana. Ale w przeciwieństwie do niego, powierzchnia Neptuna nie jest gładka, jednolita. Znajdują się na niej liczne smugi i pasma chmur. Co ciekawe, na równiku zaobserwowano wyższe stężenie metanu, etanu i etylenu, niż na biegunach. Podobnie jak większość gazowych olbrzymów, Neptun posiada obecnie sporą część atmosfery, która uformowała się w chwili powstawania planety. Skład chemiczny atmosfery Neptuna: Wodór atomowy: 80% Hel: 19% Metan: 1% Deuter (izotop wodoru-2): 192 p.p.m. (części na milion) Etan: 1,5 p.p.m. W śladowych ilościach również: amoniak, woda i wodorosiarczyn amonowy (wszystkie w stanie zestalonym) Parametry fizyczne: Na Neptunie wieją najsilniejsze znane wiatry w całym Układzie Słonecznym. Ich prędkość dochodzi do 2400 km/h. Bieguny magnetyczne planety są odchylone od osi obrotu o 47o. W związku z tym, podczas ruchu wirowego, pole magnetyczne podlega bardzo silnym fluktuacjom. Jest ono blisko 27 razy silniejsze od ziemskiego. Jedna doba na Neptunie trwa nieco ponad 16 godzin. Pełen obieg planety wokół Słońca zajmuje około 165 lat ziemskich. Neptun jest blisko 17 razy masywniejszy od Ziemi, a jego średnica jest nieco ponad 3,8-razywiększa od średnicy ziemskiej. Orbita Neptuna jest minimalnie ekscentryczna: 0,00946. Neptun znajduje się blisko 30 razy dalej od Słońca niż Ziemia (oddalony jest od Słońca o 30 jednostek astronomicznych [A.U]. W peryhelium dystans ten maleje do wartość 29,82 A.U, a w aphelium wzrasta do 30,33 A.U. Neptun posiada system cienkich pierścieni, których jednak nie da się obserwować przy pomocy amatorskich teleskopów. Są one ciemne, a ich struktura jest nieregularna. Są zbudowane z lodu pokrytego substancjami organicznymi i krzemianami. Zanieczyszczenia te słabo odbijają promienie świetlne, dlatego pierścienie są ciemne (całkiem inne od lodowych, jasnych pierścieni Saturna).Obserwuje się w nich lokalne zagęszczenia materii, nazywane łukami. Księżyce Neptuna: Neptun, na obecny stan wiedzy, posiada 14 księżyców. Największy z nich to Tryton. Porusza się on po orbicie wstecznej. Sugeruje to, iż został on przechwycony przez Neptuna jako obiekt z pasa Kuipera. Satelita posiada bardzo cienką warstwę atmosfery, złożoną z metanu i azotu. Na powierzchni Trytona nie ma prawie żadnych kraterów. Świadczy to o młodym wieku księżyca i o jego nadal wysokiej aktywności geologicznej. Tak jest w istocie: na Trytonie zachodzą procesy kriowulkaniczne. Innym szczególnym satelitom Neptuna jest Proteusz. niezwykle interesujący obiekt z uwagi na graniczne wartości średnicy, przy której ciało niebieskie podlega równowadze hydrostatycznej i przybiera kulisty kształt. Proteusz jest blisko tej granicy, jednak jej nie przekracza i może istnieć jako nieregularna bryła (choć nie całkiem bezkształtna. Proteusz jest zbliżony kształtem do kuli). Obserwacje Neptuna: Rozmiar kątowy Neptuna widocznego na nocnym niebie jest bardzo niewielki, zaledwie 2,5’’. Jego jasność wizualna to tylko 7,8m, a więc obserwacje planety leżą poza możliwościami nieuzbrojonego oka. Można go dostrzec przy pomocy lornetki lub teleskopu (nawet najprostszego). Jednak, chcąc ujrzeć tarczę Neptuna wraz z jego błękitnym zabarwieniem, potrzeba teleskopu o średnicy zwierciadła co najmniej 10-12 cm i przy powiększeniu 250-300 razy. Dysponując teleskopem o zwierciadle ok. 30 cm będzie można zaobserwować największy z księżyców Neptuna, Tryton (13,6m). zdjęcie ze strony PTMA (Oddział w Białymstoku), autor: Gabriel Murawski, lipiec 2016. Neptun i Tryton (ogniskowa 2000mm + drizzle 2x) zdjęcia Neptuna wykonane przez naszych Forumowiczów: http://astropolis.pl/topic/54550-neptun-2016/ http://astropolis.pl/topic/49741-neptun-2015/ http://astropolis.pl/topic/17707-zdjcia-urana-i-neptuna/
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.