Jump to content

Księżycowe zakamarki.


Recommended Posts

Namiętnie lubię fotografować Księżyc, który mnie fascynował od dzieciństwa, więc dopóki starczy zdrowia i lustro w telepie nie zmatowieje będę sie tym zabawiał, tym bardziej, że nie często bywam zadowolony z wyników, czemu sprzyja niestety marny przeważnie seeing. Planuję pokazywać mniej oklepane ujęcia i rejony Księzyca w dużej skali z odpowiednim komentarzem. Myślę że to egoistyczne nieco podejście załatwi problem podczepiania własnych zdjęć pod cudze wątki, co nie zawsze bywa mile widziane, choć intencje uzasadnione, żeby np. nie mnożyć i nie dublować tematu. Zdjęć robię bardzo dużo i trzeba coś z tym robić, a najlepiej publikować, niech nie "gniją" na twardym dysku. :szczerbaty:

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Zdjęć robię bardzo dużo i trzeba coś z tym robić, a najlepiej publikować, niech nie "gniją" na twardym dysku. :szczerbaty:

No, a do galerii wrzuciłeś ostatnio tylko "Szczeliny Hypatia" <_< Wal smiało i powrzucaj więcej. Chyba że męczy cię, że dodawania idzie rozmaicie - czasem bez problemu, czasem 15 min, bo serwer przyjmuje za 10 próbą. Chcemy więcej zbliżeń Ksieżyca :notworthy: Czy nie porównujesz zdjęć w nadziei, ze zobaczysz krater którego nie było? Toz te meteory walą w Księżyc jak w ceber. A może fotozagadki nie tylko z GZ ale i z Księżyca? Ale bez fotek do góry nogami, w lustrzanym odbiciu, tylko zgodnie z mapą, co?

Link to post
Share on other sites

Zamiast od razu wstawić parę fotek, wystawiłem ludzi na próbę cierpliwości, a powód jest taki że musialem pierwej poszperać w archiwum. Nie będzie tu rewelacji, bo seeing jaki jest każdy widzi. Jednak jest wiele ciekawych detali na ktore warto zwrócić uwagę, niż tylko na "Claviusy" i "Copernikusy". Na początek chcę pokazać krater o polsko brzmiącej nazwie, lecz prawie nie znany i nie oglądany na zdjęciach. Krater " Banachiewicz" leżący na wschodniej krawędzi tarczy księżycowej jest trudny do obserwacji nie tylko ze względu na położenie, lecz i krótki okres sprzyjającego oświetlenia. Najlepszym momentem do obserwacji jest doba po pełni, z tolerancją na wpływ libracji, którą trzeba tu uwzględnić. Widoczny w dużym skrócie perspektywicznym krater ma niebagatelne rozmiary równe 92km. i dość złożoną budowę wnętrza, na ktorą sklada się kilka mniejszych kraterów. Wspłrzędne jego środka to" 80*E / 5*N. Leży on na północny zachód od krawędzi "Mare Smythi", w terenie wyżynnym, gęsto podziurawionym kraterami. Fotkę z avika zrobilem we wrześniu tego roku jak zawsze teleskopem S/C 10", z użyciem barlowa fotograficznego 2x. Tyle na prędce. Jeszcze dziś w wolnym czasie dołożę następne fotki.

BANACHIEWICZ.JPG

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
No, a do galerii wrzuciłeś ostatnio tylko "Szczeliny Hypatia" <_< Wal smiało i powrzucaj więcej. Chyba że męczy cię, że dodawania idzie rozmaicie - czasem bez problemu, czasem 15 min, bo serwer przyjmuje za 10 próbą. Chcemy więcej zbliżeń Ksieżyca :notworthy: Czy nie porównujesz zdjęć w nadziei, ze zobaczysz krater którego nie było? Toz te meteory walą w Księżyc jak w ceber. A może fotozagadki nie tylko z GZ ale i z Księżyca? Ale bez fotek do góry nogami, w lustrzanym odbiciu, tylko zgodnie z mapą, co?
Na odkrycia nowych kraterów nie liczy chyba nikt poza może użytkownikami teleskopów 8-10 metrowych zaktywną optyką, mówiąc żartem. Fotozagadki księzycowe już były i wiem że trudno wymyśleć coś naprawdę trudnego, bo jest kilku speców, których nie idzie zagiąć.

:szczerbaty:

Link to post
Share on other sites
Na odkrycia nowych kraterów nie liczy chyba nikt poza może użytkownikami teleskopów 8-10 metrowych zaktywną optyką, mówiąc żartem. Fotozagadki księzycowe już były i wiem że trudno wymyśleć coś naprawdę trudnego, bo jest kilku speców, których nie idzie zagiąć.

:szczerbaty:

Chyba że... jakaś nowa misja księżycowa wyrżnie w miesiąc bez żadnego hamowania!

Link to post
Share on other sites

Jak zapewne wiesz, jest sporo nowych kraterów po starych misjach, choćby te powstałe po planowanych upadkach trzecich stopni rakiet Saturn 5 i kabin powrotnych statków LM. Co prawda, twory te mają szcunkowe średnice ok. 40-60m i nie sposób ich dostrzec z Ziemi, lecz, są to nowe kratery.

Link to post
Share on other sites

Krater Gauss też znajduje sie blisko krawędzi wschodniej tarczy Księzyca i jest trudny do obserwacji ze względu na duży skrót perspektywiczny. To duży obiekt o średnicy dochodzącej do 177km. leżący na polnoc od M.Crisium. Jest widoczny dobrze 2-3 dni po nowiu, ale lepiej go obserwować ok. dobę po pełni, kiedy wypada wyżej nad horyzontem, czyli między jesienią i wiosną. Prezentowana fotka jest mozaiką dwóch ujęć, przy czym częsć pólnocna jest obrazem pojedyńczej klatki, jadynej dobrej z całego avika, część druga różni sie jakością gdyż jest stackiem kilkunastu klatek, ale jest gorszej ostrości.

 

Drugie zdjęcie przedstawia rejon Mare Fecunditatis nieco na zachód od krateru Langrenus. Zaznaczylem na nim dość nietypowy kraterek o średnicy ok. 10km. ktory nie posiada wału zewnętrznego. Na wschód od niego przebiega ukośnie dośc potężny fałd lub usko tektoniczny pokryty młodszym materiałem, naniesionym na skutek wylewów podpowierzchniowych.

GAUSS2.JPG

LANGRENUS_A.JPG

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Nie nie mam nic przeciwko. Odbicie w takim lustrze widzi i rejestruje tylko nadawca wiązki świetlnej, w tym przypadku potężnego lasera. Nikt inny, oddalony od miejsca wysłania nie zobaczy odbicia.

Link to post
Share on other sites

No tak,slyszalem wlasnie o mierzeniu odleglosci Ziemia-Ksiezyc przy pomocy tego czy tych luster i lasera.

"Zajaczek" swiatla slonecznego,nawet gdyby trafial w ziemie bylby slaby,ale patrzylibysmy w strone jego zrodla przez teleskop przeciez.

Link to post
Share on other sites

Hanysiak, jak będziesz mial okazję zobaczyć na Discovery film o dwoch takich inżynierach amatorach z USA, ktorzy w komiczny sposób podważają prawdziwość załogowych lotow na Księżyc, to w końcówce jest pokazany taki laser w dzialaniu i obraz na żywo z teleskopu sprzężonego z laserem, gdzie widać na ekranie pulsujące odbicie jego światła w miejscu lądowania Apollo 15.

Link to post
Share on other sites

Skąd brać nowe fotki przy nowiu i niepogodzie? Na nowe trzeba będzie poczekać aż się łysy odsunie i podniesie, ale w listopadzie nie ma co liczyć na jakieś rewelacje. Popyram w archiwum i coś wrzucę.

Link to post
Share on other sites

Dwie pierwsze fotki pokazują jeden obiekt w różnym oświetleniu, a jest nim przyl. AGARUM leżący na M.Crisium. Przybiera on ciekawą sylwetkę podczas zbliżajacej sie nocy ksieżycowej, ok. 2-3 doby po pełni.

Krater GRIMALDI i sąsiedni HEVELIUS to obiekty widoczne przed pełnią, na zachodnik skraju tarczy księzycowej. Ten drugi ma kilka szczelin na dnie, których zarys widać na zdjęciu, lecz mam nadzieje kiedyś lepiej je wyeksponować. Fotka czwarta przedstawia okolicę lądowania ostatniej wyprawy z serii Apollo - 17. Znajduje sie ono pomiędzy pagórkami, ok. 40km na południe od krateru Litrow. Na koniec zdjęcie znanej okolicy ksieżycowych Apeninów, ale w ukośnym oświetleniu wschodzącego tam Słońca, co nadaje specyficzny klimat obrazkowi. Lubię takie obrazki i mam zamiar wydobywać wszelkie chropowatości w dużej skali, wiekszej niż robilem dotychczas.

AGARUM.JPG

AGARUM2.JPG

GRIMALDI2.JPG

APOLLO17.JPG

APENINY.JPG

Edited by lemarc
  • Like 3
Link to post
Share on other sites

Cienie gor wspaniale.Z naszej perspektywy grzbiety ksiezycowych gor wydaja sie takie ostre i strome,jednak zdjecia z okolic ladowisk statkow Apollo pokazaly,ze tak nie jest.Pamietam,ze wnetrze krateru Kopernika widzianego z malej wysokosci spoza jego walow prezentuje sie prawie jak usypane z wydm,tak ze mozna by wyjsc z jego dna na najwyzszy wal na piechotke,bez specjalnego sprzetu do wspinaczki:)

Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...

Dwa zakamarki księżycowe z archiwum wyjęte. Pierwszy to fragment pow. Mare Crisium (część pólnocno zachodnia) wplastycznym oświetleniu zniżającego sie ku zachodowi Słońca. Ukośne oświetlenie wzmaga plastykę terenu uwidaczniając górzyste otoczenie monotonnych równin tego morza i długi na wiele kilometrów próg geologiczny, oraz czoła pokryw lawowych jakie zastygły w czasie swego przemieszczania po wypłynięciu na powierzchnię. Z niej wznosi sie wał skromnego krateru Peirce ośrednicy 18,5 km.. Jest to mój ulubiony rejon Księżyca który ma urozmaiconą rzeżbę i wiele ciekawych zakamarków, ktore lubie fotografować. Druga fotka przedstawia rejon leżący po przekątnej do M.Crisium, na południowo zachodnim krańcu Oceanus Procellarum, na styku z lądem. Dwa podobnej wielkości kratery to: Hansteen u góry i Billy poniżej, ktory ma płaskie i ciemne dno, wyraźnie ciemniejsze niż powierzchnia okolicy. Średnice kraterów są niemal identyczne i wynoszą odpowiednio 45 i 46 km.

K210905FF.JPG

K220305BB.JPG

Edited by lemarc
Link to post
Share on other sites

Lemarc,jakie najmniejsze struktury powierzchni Ksiezyca udalo Ci sie uchwycic?

Nie wiem jaka dokladnie szerokosc ma Rima Hadley,trafilem gdzies na stwierdzenie ze "ponad kilometr",a przeciez jakies jej odcinki mozna dostrzec na prawie kazdym zdjeciu tamtego rejonu.

 

Przyszlo mi do glowy,ze jesli doczekamy sie jakichs zalogowych stacji na Ksiezycu,to "oni" tam napewno zadbaja o to zeby mozna "ich" bylo dostrzec z Ziemi,pewnie nawet podczas nocy ksiezycowej,ale fajnie co?

Edited by hanysiak
Link to post
Share on other sites

Szczelina Hadleya w miejscu lądowania ma 1,5 km szerokosci, a maksymalnie dochodzi do ok. 2 km. Łatwiej zobaczyć i sfocić podłużne struktury niż punktowe, jak kratery. Sądzę że da się zobaczyć i sfotografować detale o rozmiarach 0,5 km. w odpowiednim oświetleniu oczywiście. Nie podejmuję sie jednak dowodzić czy światła bazy ksieżycowej mogą być widoczne z Ziemi przez amatorski teleskop. Lustra laserowe ktore tam są mają wymiary nie większe niż. 0,5 x0,5 metra, ale moc laserów ktore w nie błyskają jest potęzna. Słyszałem kiedyć że podobno przez teleskop pięciometrowy na Mt. Palomar obserwowano statki Apollo na orbicie księżycowej w postaci punkcików światla. Nie mogę jednak zapewnić czy to prawdziwa informacja, bo wysupłałem ją z odprysków pamięci z tamtych lat.

Edited by lemarc
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

  • Recently Browsing   0 members

    No registered users viewing this page.

  • Our picks

    • Big Bang remnant - Ursa Major Arc or UMa Arc
      Tytuł nieco przekorny bo nie chodzi tu oczywiście o Wielki Wybuch ale ... zacznijmy od początku.
       
      W roku 1997 Peter McCullough używając eksperymentalnej kamery nagrał w paśmie Ha długą na 2 stopnie prostą linie przecinajacą niebo.
       
      Peter McCullough na konferencji pokazał fotografię Robertowi Benjamin i obaj byli pod wrażeniem - padło nawet stwierdzenie: “In astronomy, you never see perfectly straight lines in the sky,”
        • Love
        • Thanks
        • Like
      • 16 replies
    • Jeśli coś jest głupie, ale działa, to nie jest głupie - o nietypowych rozwiązaniach sprzętowych
      Sformułowanie, które można znaleźć w internetach jako jedno z "praw Murphy'ego" przyszło mi na myśl, gdy kolejny raz przeglądałem zdjęcia na telefonie z ostatniego zlotu, mając z tyłu głowy najgłośniejszy marsjański temat na forum. Do rzeczy - jakie macie (bardzo) nietypowe patenty na usprawnienie sprzętu astronomicznego bądź jakieś kreatywne improwizacje w razie awarii czy niezabrania jakiegoś elementu sprzętu  Obstawiam, że @HAMAL mógłby samodzielnie wypełnić treścią taki wątek.
        • Haha
        • Like
      • 21 replies
    • MARS 2020 - mapa albedo powierzchni + pełny obrót 3D  (tutorial gratis)
      Dzisiejszej nocy mamy opozycję Marsa więc to chyba dobry moment żeby zaprezentować wyniki mojego wrześniowego projektu. Pogody ostatnio jak na lekarstwo – od początku października praktycznie nie udało mi się fotografować. Na szczęście wrzesień dopisał jeśli chodzi o warunki seeingowe i udało mi się skończyć długo planowany projekt pełnej mapy powierzchni (struktur albedo) Marsa.
        • Love
        • Thanks
        • Like
      • 130 replies
    • Aktualizacja silnika Astropolis - zgłaszanie uwag
      Dzisiaj zaktualizowaliśmy silnik Astropolis do najnowszej wersji (głównie z powodów bezpieczeństwa). Najpoważniejsze błędy zostały już naprawione, ale ponieważ aktualizacja jest dosyć rozbudowana (dotyczy także wyglądu), drobnych problemów na pewno jest więcej. Bez was ich nie namierzymy. Dlatego bardzo proszę o pomoc i wrzucanie tu informacji o napotkanych problemach/błędach.
        • Like
      • 247 replies
    • Insight Investment Astrophotographer of the Year 2020 – mój mały-wielki sukces :)
      Jestem raczej osobą która nie lubi się chwalić i przechwalać… ale tym razem jest to wydarzenie dla mnie tak ważne, że postanowiłem podzielić się z Wami tą niezwykle radosną dla mnie wiadomością.
       
      Moja praca zajęła pierwsze miejsce w kategorii „Planety, komety i asteroidy” podczas tegorocznego konkursu Insight Investment Astronomy Photographer of the Year 2020.
        • Love
        • Thanks
        • Like
      • 85 replies
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.