Skocz do zawartości
LibMar

Live binning - rewolucja w amatorskiej rejestracji tranzytów egzoplanet?

Rekomendowane odpowiedzi

O właśnie, to w jakimś innym wątku pisałem. Jeśli gwiazda zmienna jest odchylona przy każdej gwieździe referencyjnej tylko w jedną stronę, to oznacza, że ze zmienną jest coś nie tak (gdy wiemy, że tego wzrostu/spadku nie powinno być, za krótkie na flary). I to nawet jest szybkie do wykonania.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Sito ilości widocznych referencji z granicą  decyzji N - X gdzie N to wszystkie referencyjne, a X maksymalna liczba referencyjnych nie trzymających kryterium "poprawne" brzmi dla mnie ok. Pytanie tylko o wagi które wspominasz, czy to jest coś w stylu mediany na konkretnych pakietach, gdzie klatki o niewystarczającej ilości dobrych referencji są odrzucane, a te o zmniejszonej ilości referencji nie tyle są odrzucane co dalej pakietowane z jakimś parametrem typu "nie traktuj równo tylko jako np. połówkę"? Co dokładnie robi algorytm z klatką o mniejszej lub większej wadze?

 

Pozdrawiam.

  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Napisano (edytowane)
24 minuty temu, Hans napisał:

Sito ilości widocznych referencji z granicą  decyzji N - X gdzie N to wszystkie referencyjne, a X maksymalna liczba referencyjnych nie trzymających kryterium "poprawne" brzmi dla mnie ok. Pytanie tylko o wagi które wspominasz, czy to jest coś w stylu mediany na konkretnych pakietach, gdzie klatki o niewystarczającej ilości dobrych referencji są odrzucane, a te o zmniejszonej ilości referencji nie tyle są odrzucane co dalej pakietowane z jakimś parametrem typu "nie traktuj równo tylko jako np. połówkę"? Co dokładnie robi algorytm z klatką o mniejszej lub większej wadze?

 

Pozdrawiam.

Powiedzmy, że na podstawie całego materiału mam wybranych S stabilnych gwiazd referencyjnych. Dla każdej pary gwiazd (Gi,Gj) z tego zbioru znam średni stosunek jasności

SR_ij = FLUX_i/FLUX_j

= średnia różnica jasnosci w magnitudo.

 

Wówczas dla każdej ramki osobno, dla każdej pary gwiazd obliczam różnicę między średnią SR_ij a stosunkiem jasności na danej ramce - nazwijmą ją residualsem. Na podstawie zbioru residualsów danej ramki wyznaczam niepewnosc pomiaru jasnosci (jako odchylenie standardowe). Zgodnie z teorią waga ramki równa jest wówczas 1/odchylenie_standardowe_do_kwadratu.

 

Eliminuje to wpyw sabych ramek na wynik nie odrzucając całkowicie żadnej ramki (poza tymi, dla których nie da sie zidentyfikować odpowiedniej liczby gwiazd referencyjnych).

 

Później to już "tylko" średnia ważona, albo regresja ważona.

 

Pzdr,

Gajowy

Edytowane przez Gajowy
  • Lubię 2

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
23 minuty temu, Hans napisał:

Sito ilości widocznych referencji z granicą  decyzji N - X gdzie N to wszystkie referencyjne, a X maksymalna liczba referencyjnych nie trzymających kryterium "poprawne" brzmi dla mnie ok. Pytanie tylko o wagi które wspominasz, czy to jest coś w stylu mediany na konkretnych pakietach, gdzie klatki o niewystarczającej ilości dobrych referencji są odrzucane, a te o zmniejszonej ilości referencji nie tyle są odrzucane co dalej pakietowane z jakimś parametrem typu "nie traktuj równo tylko jako np. połówkę"? Co dokładnie robi algorytm z klatką o mniejszej lub większej wadze?

 

Pozdrawiam.

Algorytm jeszcze nic nie robi, bo muszę poświęcić dobrych kilka godzin, aby to dokładniej sprawdzić :D A lista to-do robi się coraz dłuższa. Bardziej skupiałbym się tym, ile gwiazd referencyjnych znajduje się powyżej/poniżej wygładzonej średniej kroczącej (czyli piramidki i dołki "wyzerujemy"). Jeśli mamy 10 referencyjnych, to wartości 3-7/3-7 byłyby dobre do sprawdzenia, natomiast 0-2/8-10 do usunięcia. W formie porównania można dać też 2-8/2-8, z odrzuceniem 0-1/9-10. I wracamy do punktu wyjścia, czyli zestackować to, a nie uśredniać w Excelu (czyli wyzbyć się kroczącej :)). Zabawa dla gościa, co zajmuje się statystyką. Jestem w tym słaby, więc maxa materiału nie wycisnę :( Przynajmniej cieszy, że w pewnym stopniu wychodzi dokładniej.

 

Postaram się znaleźć jakiś inny tranzyt, który najlepiej do tego się sprawdzi - czyli jakiś pełny z praktycznie zerowym trendem i podobnym rozrzutem przez całą noc. WASP-3 b jest okej, ale ciutkę ucięty z lewej strony. Ale referencyjnych ma też dużo. Do tej krzywej użyłem ich jedenaście z ~20 (ale nie chciałem brać już tych odległych).

 

Tak też dodam, mediany raczej nigdy nie stosowałbym. Na tych pojedynczych pomiarach ma zawsze większy rozrzut, więc raczej nie ma magii, aby w pewnym przypadku dało lepszy efekt.

 

Testy będą wkrótce, na razie mam sporo innych projektów do ukończenia. Być może bardziej efektywne będzie po prostu sprawdzanie jakości gwiazd pod wzglęem FWMH, max ADU dla pierwszego czy np. czwartego najjaśniejszego piksela. To wtedy czegoś jak "średnia krocząca" nawet nie będę wspominał, którego i tak po stackowaniu nie widać ani śladu. Ale średnia krocząca to wciąż lepsze niż wprowadzenie prawdopodobnego kształtu tranzytu już na samym początku.

 

Czyli w zasadzie całość opiera się na jednym - mamy 30 klatek na jednego stacka i musimy poznać, które tylko zestackować, aby w każdym przypadku (tą samą metodą) dawały najmniejszy rozrzut między sobą.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

  • Przeglądający   0 użytkowników

    Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę.

  • Polecana zawartość

    • Mamy polską zmienną typu R Coronae Borealis (RCB)!
      W ten weekend, korzystając z danych ASAS-SN (All Sky Automated Survey for Supernovae), wykryłem nieznaną do tej pory zmienną typu R Coronae Borealis. To jedna z najrzadszych typów gwiazd zmiennych - do tej pory odnaleziono zaledwie ~150. Ich poszukiwanie nie należy do najprostszych, gdyż swoimi wskaźnikami barwy (B-V, J-K etc.) nie wyróżniają się zbytnio, dlatego szybciej jest przeszukać krzywe blasku.
        • Lubię
      • 12 odpowiedzi
    • Odkrycia 144 gwiazd zmiennych
      W tym temacie przedstawiam wyniki trwającego pół roku amatorskiego projektu, którego celem było wyszukiwanie nowych gwiazd zmiennych. Podsumowując, udało mi się znaleźć 144 gwiazdy zmienne, jedna z nich to współodkrycie z Gabrielem Murawskim - układ binarny o znacznej ekscentryczności. Postanowiłem więc zakończyć projekt, by móc zając się tematem spektroskopii średnich rozdzielczości.
        • Kocham
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 9 odpowiedzi
    • Poszukiwanie nowych mgławic planetarnych
      Witam,
       
      Przed chwilą otrzymałem maila o nowym odkryciu kandydatki na mgławicę planetarną, która otrzymała oznaczenie Mur 1. Oprócz tego, znalazłem także interesujący region (H II lub YSO), który uzyskał oznaczenie Mur Object 1. O co chodzi i co to są za znaleziska? Już wszystko wyjaśniam
       
      Kilka tygodni temu skontaktowałem się z francuzem Trygve Prestgardem, którego często można spotkać wśród takich projektów, jak SOHO Comets czy VSX (bardzo rzadkie zmienne, np. typu R Coronae Borealis czy YSO). Obecnie skupia się na poszukiwaniu nowych mgławic planetarnych na zdjęciach z obserwatoriów, mając na koncie kilkadziesiąt takich obiektów. Postanowiłem spróbować i poświęciłem na to około 15-20 godzin. Efekt? Dwa nowe znaleziska, które dostały oznaczenia na podstawie mojego nazwiska: Mur 1 oraz Mur Object 1.
       

      Possible Planetary Nebula - Mur 1
       
      Okazuje się, że na niebie wciąż nieco przeoczono, a do nich należą np. mgławice planetarne. Na chwilę obecną są to jedynie kandydatki, określane na podstawie widoczności w różnych pasmach (DSS, PANSTARRS, DECaPS, AllWISE). Kolejnym celem będzie określenie spektrum, co ma zweryfikować charakter PN (planetary nebula) obiektu. Od strony egzoplanet, możemy porównać do sytuacji, kiedy odnaleźliśmy powtarzalne tranzyty obiektu mogącego być rozmiarami planetą, ale trzeba jeszcze sprawdzić jego masę metodą radialną.
       
      Trzeba wspomnieć, że rzadko są to wyjątkowe źródła - są słabe (>17 mag), małe kątowo i rzadko kiedy ukazują swoje piękne kolory. Bo te jaśniejsze już wykryto wcześniej
       
      Oraz pozycja Mur 1 w programie Stellarium. Jak widać, z Polski go nie zobaczymy, bowiem leży w konstelacji Kila. Jest bardzo słaby (19-20 mag), więc jego rejestracja wymaga nieco poświęcenia.

       
      Na początku przyszłego roku zostanie opublikowany artykuł z nowymi znaleziskami, wśród których pojawi się powyższy obiekt. Prowadzi go również Francuz (Pascal Le Du), więc można spodziewać się, że raczej nie będzie on po angielsku Również wtedy będziemy mogli wyszukać go m.in. w bazie Simbad/VizieR czy HASH (http://hashpn.space/). Na chwilę obecną jedynie przekazując tę informację dalej.
       
      A tak z kolei wygląda Mur Object 1 - nie jest to mgławica planetarna, choć przypomina wyglądem. Zdaje mi się, że jeszcze będzie dokładniej sprawdzone co to takiego jest. Leży w konstelacji Żagla (także niebo południowe).

      Jaka jest efektywność? Przez kilkanaście godzin odnalazłem 9 podejrzanych celów, z czego dwa okazały się trafione - jeden znany (ale nieopublikowany jeszcze w Simbad) oraz Mur 1. Oprócz tego, Mur Object 1. Pozostała szóstka to pięć słabych galaktyk oraz jedna gwiazda (która wydawała się nieco bardziej rozmyta niż reszta w kadrze, ale jednak to gwiazda).
       
      Bardzo fajny projekt, który postaram się rozwinąć nieco bardziej, u boku poszukiwania nowych egzoplanet
        • Kocham
        • Lubię
      • 7 odpowiedzi
    • Warsztaty Obróbki Astrofotografii - XIII zlot miłośników astronomii, Roztocze
      Paweł Radomski wraz z "Astrozloty.pl" oraz PTMA Lublin zaprasza na dwudniowe Warsztaty Obróbki Astrofotografii, które odbędą się na 13 zlocie miłośników astronomii - Roztocze, Kraina nad Tanwią w dniach 7-8 września 2018 roku.
        • Kocham
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 61 odpowiedzi
    • Gwiazda, która zmieniła wszechświat
      Od lat twierdzę, że każde, nawet pozornie nieciekawe zdjęcie kosmosu, nosi w sobie jakąś ukrytą „tajemnicę”. M31 to pewnie najczęściej fotografowany przez amatorów obiekt na nocnym niebie. Tak wyeksploatowany i pocztówkowy, że nikt już w niego nie klika. Tym razem przebiegle nie nazwałem wpisu M31 – lubię, jak ktoś czyta, czy ogląda moje wypociny. Co więc ciekawego można znaleźć na kolejnej fotce M31?
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 21 odpowiedzi
×

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.