Jump to content

Błękitne zastępy Perseusza, czyli słów kilka o ASOCJACJI OB2 PERSEI


Guest Bellatrix
 Share

Recommended Posts

Guest Bellatrix

 

zdjecie rejonu Zeta Persei.jpg

 

Błękitne zastępy Perseusza, czyli o asocjacji OB2 Persei słów kilka

 

W konstelacji Perseusza znajduje się luźna grupa gwiazd, powiązanych ze sobą wzajemnymi siłami grawitacji. Nosi ona nazwę: asocjacja OB2 Perseusza, „II Persei”, lub- od nazwy najjaśniejszej spośród składowych: Asocjacja Zeta Persei. Składnikami grupy są masywne, błękitne i błękitno-białe gwiazdy, które wykazują podobne parametry ruchu w przestrzeni (a więc kierunek ruchu, prędkość). Ale należy zaznaczyć, że owa asocjacja podlega ekspansji, a więc komponenty składowe stopniowo oddalają się od siebie. Prędkość oddalania od centrum gromady szacowana jest na 12 km/s. Asocjacja jest zlokalizowana nieco ponad 1000 l.ś. od Ziemi. Jest to niewielki dystans i czyni gromadę drugą pod względem oddalenia pośród wszystkich znanych młodych (< 15 mln lat) asocjacji OB- zaraz po asocjacji Skorpiona-Centaura.Rozmiary kątowe obiektu szacuje się na 12o x 12o. Zawiera on ok. 800 gwiazd (na obszarze o średnicy ok. 150 l.ś.), w tym 19 jaśniejszych niż 6m.

Naukowcy zakładają, iż gwiazdy należące do OB2 Persei powstały w podobnym czasie, a ich kolebką był wspólny obłok molekularny. Różnią się między sobą masą i nieznacznie temperaturą. Asocjacja jest względnie młoda. Astronomowie, biorąc pod uwagę m.in. położenie gwiazd oraz prędkość ich oddalania się, wnioskują, że ma blisko 6 mln lat (co w skali kosmicznej jest niewielkim odcinkiem czasu). OB2 Persei jest cennym obiektem dla astronomów zgłębiających zagadnienia powstawania i ewolucji gwiazd.

W obrębie ugrupowania nadal obecna jest materia mgławicowa, co może wskazywać na niezakończone, nadal trwające procesy gwiazdotwórcze. Co ciekawe, naukowcy zaobserwowali trzy frakcje gwiazd, różniące się między sobą etapem ewolucji (trzy stadia ewolucyjne).

 

 

expansion.png

 

Najjaśniejsze z gwiazd asocjacji:

Zeta Persei- od nazwy tej gwiazdy wzięła początek nazwa asocjacji OB2. Jest to błękitny, gorący, niespełna 3-magnitudowy nadolbrzym typu widmowego B1Ib. Pomimo, że jest to gwiazda należąca do wczesnego typu widmowego, wizualnie zdaje się być raczej biała niż niebieska. Ale efekt ten jest spowodowany przejściem światła przez obfity obszar mgławicowy i częściową deformacją światła widzialnego docierającego do naszych oczu. Materia mgławicowa przyczynia się także do silnego spadku jasności wizualnej Zety Persei.

Gwiazda znajduje się w miejscu symbolicznej stopy Perseusza i jest oddalona o ok. 8o na północ od słynnej gromady otwartej M45 (Plejady) w Byku. Jest niezwykle jasna. Jej jasność absolutna przekracza 6.300-krotnie jasność Słońca i wynosi -4,7m. Zeta Persei jest gwiazdą podwójną. Składowa wtórna jest oddalona od gwiazdy macierzystej o prawie 13’’ i wykazuje jasność wizualną 9,2m i zalicza się do typu widmowego B9V.  Wg niektórych danych, komponent pierwotny jest biało-zielonkawy, a wtórny popielaty. Składniki można rozdzielić nawet przy pomocy teleskopu o niewielkiej aperturze.

 

Ksi Persei (Menkib)- czteromagnitudowa gorąca, niebieska gwiazda typu widmowego O7,5III(n)(f). Niezwykle szybka rotacja (ponad 200 km/s w obszarze równika) powoduje silne rozmycie linii spektroskopowych. Wskaźnik barwy B-V wynosi +0,02, a przyczyna białego (zamiast niebieskiego) koloru leży, podobnie jak w przypadku Zety Persei, w absorpcyjnym wpływie obfitej materii gazowej. Ksi Persei jest silnym źródłem promieni ultrafioletowych.

Menkib, podobnie jak np. Naos (Zeta Puppis) należy do tzw. gwiazd uciekających. Czyli porusza się ona znacznie szybciej od większości gwiazd. Oddala się ze znaczną prędkością od centrum asocjacji OB2 Persei.Gwiazda ta jest niezwykle jasna. Jej jasność absolutna jest blisko 13,5 tysięcy razy wyższa od jasności Słońca. A gdyby wziąć pod uwagę również wysyłane przez obiekt promienie UV, jasność przekraczałaby 330 tysięcy razy jasność naszej Dziennej Gwiazdy. Ksi Persei wyróżnia się niezwykle wysoką masą, stanowiącą blisko 40 mas Słońca. Jest ona również gwiazdą podwójną. Niewielki komponent wtórny obiega główną składową z okresem 7 dni.

 

Omicron Persei (Atik)- błękitny olbrzym typu widmowego B1III. Jasność wizualna gwiazdy to 3,8m, a jej wskaźnik b arwy B-V przyjmuje wartość +0,05. Gwiazda posiada 8,5-magnitudowy komponent wtórny, oddalony zaledwie o 1 sekundę łuku. Druga z gwiazd również zalicza się do typu widmowego B, ale jest ona gwiazdą ciągu głównego. Wizualne rozdzielenie składników systemu jest niezwykle trudne (z uwagi na niewielki dystans oraz na znaczną różnicę jasności gwiazd).

 

40 Persei- pięciomagnitudowa gwiazda ciągu głównego, należąca do wczesnego typu widmowego B0,5. Gdyby nie wpływ rejonu mgławicowego, jasność wizualna gwiazdy wynosiłaby blisko 4m. Temperatura powierzchni tej gwiazdy jest bardzo wysoka i wynosi ok 29.000 K. Spora część jej widma spektroskopowego przesunięta jest ku zakresowi UV. Jasność absolutna 40 Persei przekracza 24.000 razy jasność Słońca.

 

42 Persei- nieco ponad 5-magnitudowa gwiazda ciągu głównego, zaliczana do typu widmowego A3. Jej wskaźnik B-V wynosi +0,07. Jest układem podwójnym, spektroskopowo rozdzielnym z okresem obiegu 1,8 doby. Temperatura powierzchni 42 Per to ok. 9.000 K. Gwiazda jest systemem podwójnym zaćmieniowym o okresie rotacji równym 2 doby i zalicza się do klasy gwiazd zmiennych typu Beta Lyrae.

 

Źródło:

 

1.      R. Burnham: ‘Burnham’s Celestial Handbook”, tom III, str. 1421- 1424.

2.      Notatki Jima Kalera, profesora Uniwersytetu w Illinois.

3.      C. Sherrod: artykuł pt. „Go to Perseus”, strona arksky.org

4.      M. Azimlu, J.R. Martinez- Galarza, A. A. Muendch: „A WISE Census of Young Stellar Objects in Perseus OB2 Association”, 2015.

 

 

 

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

  • Recently Browsing   0 members

    • No registered users viewing this page.
  • Our picks

    • Migracja Astropolis na nowy serwer - opinie
      Kilka dni temu mogliście przeczytać komunikat o wyłączeniu forum na dobę, co miało związek z migracją na nowy serwer. Tym razem nie przenosiłem Astropolis na większy i szybszy serwer - celem była redukcja dosyć wysokich kosztów (ok 17 tys rocznie za dedykowany serwer z administracją). Biorąc pod uwagę fakt, że płacę z własnej kieszeni, a forum jest organizacją w 100% non profit (nie przynosi żadnego dochodu), nie znalazłem w sobie uzasadnienia na dalsze akceptowanie tych kosztów.
        • Thanks
        • Like
      • 44 replies
    • Droga Mleczna w dwóch gigapikselach
      Zdjęcie jest mozaiką 110 kadrów, każdy po 4 minuty ekspozycji na ISO 400. Wykorzystałem dwa teleskopy Takahashi Epsilon 130D i dwa aparaty Nikon D810A zamocowane na montażu Losmandy G11 wynajętym na miejscu. Teleskopy były ustawione względem siebie pod lekkim kątem, aby umożliwić fotografowanie dwóch fragmentów mozaiki za jednym razem.
        • Love
        • Thanks
        • Like
      • 48 replies
    • Przelot ISS z ogniskowej 2350 mm
      Cześć, po kilku podejściach w końcu udało mi się odpowiednio przygotować cały sprzęt i nadążyć za ISS bez stracenia jej ani razu z pola widzenia. Wykorzystałem do tego montaż Rainbow RST-135, który posiada sprzętową możliwość śledzenia satelitów.
      Celestron Edge 9,25" + ZWO ASI183MM. Czas ekspozycji 6 ms na klatkę, końcowy film składa się z grup 40 klatek stackowanych, wyostrzanych i powiększonych 250%.
      W przyszłości chciałbym wrócić do tematu z kamerką ASI174MM, która z barlowem 2x da mi podobną skalę, ale 5-6 razy większą liczbę klatek na sekundę.
      Poniżej film z przelotu, na dole najlepsza klatka.
        • Love
        • Thanks
        • Like
      • 72 replies
    • Big Bang remnant - Ursa Major Arc or UMa Arc
      Tytuł nieco przekorny bo nie chodzi tu oczywiście o Wielki Wybuch ale ... zacznijmy od początku.
       
      W roku 1997 Peter McCullough używając eksperymentalnej kamery nagrał w paśmie Ha długą na 2 stopnie prostą linie przecinajacą niebo.
       
      Peter McCullough na konferencji pokazał fotografię Robertowi Benjamin i obaj byli pod wrażeniem - padło nawet stwierdzenie: “In astronomy, you never see perfectly straight lines in the sky,”
        • Love
        • Thanks
        • Like
      • 16 replies
    • Jeśli coś jest głupie, ale działa, to nie jest głupie - o nietypowych rozwiązaniach sprzętowych
      Sformułowanie, które można znaleźć w internetach jako jedno z "praw Murphy'ego" przyszło mi na myśl, gdy kolejny raz przeglądałem zdjęcia na telefonie z ostatniego zlotu, mając z tyłu głowy najgłośniejszy marsjański temat na forum. Do rzeczy - jakie macie (bardzo) nietypowe patenty na usprawnienie sprzętu astronomicznego bądź jakieś kreatywne improwizacje w razie awarii czy niezabrania jakiegoś elementu sprzętu  Obstawiam, że @HAMAL mógłby samodzielnie wypełnić treścią taki wątek.
        • Haha
        • Like
      • 43 replies
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.