Skocz do zawartości

Rekomendowane odpowiedzi

1 minutę temu, gawain74 napisał:

Super, wielkie dzięki :)

 

Jak będziesz sprawdzał to podczas sesji, to musisz zwrócić uwagę na zmiany, które następują w kolejnych klatkach :) Im krótszy czas, tym większe różnice mogą dotyczyć tego pojedynczego piksela. Zwykle, jak ja trzymam się 80%, to tak naprawdę lata raz 65%, raz 85%, potem 70% itd. Byle w żadnym przypadku nie przekraczało tej granicy :) Zwykle poświęcam na to 45 sekund lub minimum 6 klatek (jeśli to długie czasy, np. 10s to już potrzebuję minutkę) :)

  • Dziękuję 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@LibMar napisałbyś coś więcej o powstawaniu samego zjawiska?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
36 minut temu, MateuszW napisał:

@LibMar napisałbyś coś więcej o powstawaniu samego zjawiska?

To po prostu ustawienie ciała niebieskiego bezpośrednio po przeciwnej stronie niż Słońce. Promienie słoneczne odbijają się centralnie w naszym kierunku. Tarczę tego obiektu należy rozumieć jako płaską, dlatego zachodzi tylko i wyłącznie przy niemal idealnym ustawieniu. Może być małe wychylenie od elongacji 180 stopni, ale niezbyt duże. Redukuje się także ilość widocznych cieni do minimum. Takie coś z Plutonem może zajść, ponieważ znajduje się wystarczająco daleko - my nie zakrywamy naszego Słońca na tyle mocno, aby doszło do jego pociemnienia (zbyt głęboki tranzyt). Weźmy pod uwagę nasz Księżyc - takie centralne odbicie zaszłoby podczas całkowitego zaćmienia Księżyca. Tylko niestety, on jest zbyt blisko nas i Ziemia zakrywa Słońce za bardzo (całkowicie). Ale w pobliżu pełni to zjawisko także zachodzi - jest on zdecydowanie jaśniejszy niż przy innych fazach. Gdy mamy I kwadrę, widzimy pół tego, co podczas pełni. I wtedy Księżyc wcale nie jest jaśniejszy 2x, lecz 4x. Przy fazie 50% mamy jasność -11 mag, a w pełni nawet -12.5 mag.

 

A samo odbicie wiąże się z charakterem danego obiektu - im większe albedo, tym większa będzie widoczna różnica. Pluton ma lodową powierzchnię, więc fajnie będzie odbijał światełko :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@LibMar rozumiem te wszystkie zjawiska, ale nie mogę zrozumieć, jak powodują to, co na Plutonie. W przypadku Księżyca, cienie o których mówisz, powodują wzrost jasności, ale nie tylko w krótkim czasie około opozycji, tylko przez cały czas.

moonbright.gif.22ceedd1cef53a10000db7533bfdd6cf.gif

Widać na tym wykresie faktycznie coraz szybszy wzrost jasności, ale on przyspiesza powoli, "jednostajnie", a nie skokowo. W przypadku Plutona mówimy o zmianie rzędu 4 mag w przeciągu max kilku dni, co w porównaniu do 248 lat obiegu wokół Słońca jest niczym.

2 godziny temu, LibMar napisał:

Tarczę tego obiektu należy rozumieć jako płaską

Zaintrygowałeś mnie tym stwierdzeniem. Możesz rozwinąć? Czy kąt, jaki tworzy się między kierunkiem światła słonecznego, a powierzchnią planety, w zależności od odległości od środka, nie ma znaczenia? Brzeg planety powinien być ciemniejszy niż środek (ale czy tak jest?) i dlatego jej kulistość powinna mieć znaczenie.

Ale sam już nie wiem, zastanawiam się nad tą płaskością i zastanawiam i ciągle wymyślam sprzeczne teorie :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Napisano (edytowane)

Nie można traktować powierzchni kulistej jako płaskiej. Tutaj chodzi wyłącznie o zanik cieni na chropowatej powierzchni przy idealnym ustawieniu Słońca Ziemi i Plutona. Nawet na zdjęciach z powierzchni Księżyca widać niekiedy to zjawisko, kiedy astronauci fotografowali grunt wzdłuż swojego cienia, widać takie pojaśnienie. 

AS11-40-5906.jpg.2d203bde8ff2d477f3aaf114e2f59ec5.jpg

Edytowane przez lemarc
  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
7 godzin temu, MateuszW napisał:

Widać na tym wykresie faktycznie coraz szybszy wzrost jasności, ale on przyspiesza powoli, "jednostajnie", a nie skokowo.

Nie wiem czy zwróciłeś uwagę ale Księżyc podczas pełni gdy wypada ona u nas w nocy gdy Księżyc jest na niebie jest wyjątkowo jasna, o wiele jaśniejsza niż gdy obserwujemy Księżyc parę godzin przed/po pełni. Nie wiem czy są jakieś dokładne pomiary tego zjawiska ale wizualnie to widać doskonale.

 

Na tej samej zasadzie zadziała pojaśnienie Plutona.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
12 godzin temu, LibMar napisał:

Limax, a bierzesz pod uwagę prędkość światła? I ciekawa plansza, zupełnie co innego, niż pokazuje Stellarium ;)

No właśnie program zdaje się uwzględnia prędkość światła.

 

Co do topografii jaką pokazuje Stellarium to raczej jest błędna. Celestia i Eyes of the Solar System od NASA pokazują inaczej tak jak załączyłem powyżej.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
7 minut temu, Limax7 napisał:

No właśnie program zdaje się uwzględnia prędkość światła.

 

Co do topografii jaką pokazuje Stellarium to raczej jest błędna. Celestia i Eyes of the Solar System od NASA pokazują inaczej tak jak załączyłem powyżej.

Co do Stellarium to fakt, niepewne źródło danych. Jednak co do czasu, wydaje mi się, że nie uwzględnia. Stellarium (on na pewno bierze pod uwagę) oraz JPL HORIZONS NASA przedstawiają to samo - obraz dotrze do nas 5h później, czyli ta 16:30.

 

I co do wątpliwości jak wygląda zjawisko - w końcu znalazłem animację, którą chciałem wstawić wcześniej. Moim zdaniem są tu dwa efekty - jedno z cieniem, drugie z centralnym odbiciem (a nie same cienie).

rhea_oppos_effect.gif

  • Lubię 3
  • Dziękuję 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
21 minut temu, Limax7 napisał:

Co do topografii jaką pokazuje Stellarium to raczej jest błędna. Celestia i Eyes of the Solar System od NASA pokazują inaczej tak jak załączyłem powyżej.

 

Porównanie Celestii i Nasa Eyes

 

 

Pluton w opozycji MAX faza-ver-z-nasa-eyes.jpg

  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
35 minut temu, Limax7 napisał:

No właśnie program zdaje się uwzględnia prędkość światła.

 

Jednak chyba nie uwzględnia i faktycznie faza maksymalna wystąpi o 14:30 UT (16:30 naszego czasu)

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
17 godzin temu, LibMar napisał:

Gdy mamy I kwadrę, widzimy pół tego, co podczas pełni. I wtedy Księżyc wcale nie jest jaśniejszy 2x, lecz 4x. Przy fazie 50% mamy jasność -11 mag, a w pełni nawet -12.5 mag.

Przy fazie 50% Księżyc ma jasność około -10 mag, czyli jest 10-krotnie słabszy niż w pełni. 

  • Dziękuję 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
59 minut temu, Piotrek Guzik napisał:

Przy fazie 50% Księżyc ma jasność około -10 mag, czyli jest 10-krotnie słabszy niż w pełni. 

O, to jeszcze mniej. Te -11 mag wziąłem akurat ze Stellarium.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Zostały niecałe trzy tygodnie. Choć zjawisko wypada w pobliżu nowiu Księżyca (na szczęście!), już teraz warto zrobić zdjęcie porównawcze przed zjawiskiem. Łysy zbliża powoli do pełni i Pluton może być pod koniec miesiąca słabiej dostępny.

 

Bardzo możliwe, że przyjmowaniem obserwacji zajmie się AAVSO.

 

A w Internecie nadal cisza o zjawisku :D

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
W dniu 14.06.2018 o 08:37, lemarc napisał:

Nawet na zdjęciach z powierzchni Księżyca widać niekiedy to zjawisko, kiedy astronauci fotografowali grunt wzdłuż swojego cienia, widać takie pojaśnienie. 

Dodam, że efekt dokładnie jak na tym zdjęciu można zobaczyć stojąc na odblaskowych pasach dla pieszych ze Słońcem dokładnie za głową ;) Źródło to samo, czyli niektóre drobne cząstki powierzchni (o odpowiednim kształcie i wsp. załamania) działają jak retroreflektory.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Czy asteroidy podczas takich dokładnych opozycji (elongacja ok 180 stopni) też jakoś szczególnie jaśnieją?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
1 godzinę temu, Limax7 napisał:

Czy asteroidy podczas takich dokładnych opozycji (elongacja ok 180 stopni) też jakoś szczególnie jaśnieją?

Tak, Gajowy pisał kiedyś o tym na forum, ale jakoś nie potrafię tego odnaleźć :)

 

Na razie podlinkuję to :)

https://arxiv.org/abs/1406.4913

  • Dziękuję 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
9 godzin temu, LibMar napisał:

Tak, Gajowy pisał kiedyś o tym na forum, ale jakoś nie potrafię tego odnaleźć :)

 

Na razie podlinkuję to :)

https://arxiv.org/abs/1406.4913

Czyli zmiana jasności Vesty w grudniu 2006 to ok 0,2 mag dla fazy 0-1 stopnia ?

 

 

Capture+_2018-06-24-10-23-48.png

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
32 minuty temu, Limax7 napisał:

Czyli zmiana jasności Vesty w grudniu 2006 to ok 0,2 mag dla fazy 0-1 stopnia ?

Trochę więcej - w zależności od kąta elongacji, przejście z 176 stopni na 180 stopni dało wzrost jasności o około 0.3-0.4 mag w poszczególnych pasmach :)

Zapewne bardziej by interesowała różnica między typową jasnością, jak jest daleko od opozycji. Na tym autorzy nie skupili się. Gdzieś indziej z kolei znalazłem, że elongacja 173 stopni dla Ceres daje wzrost jasności o 0.25 magnitudo niż byłoby to wstępnie przewidywane z ocen wykonanych daleko poza opozycją. Przy idealnej opozycji (czerwiec 2052) możliwe, że sięgnąłby 6 magnitudo.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Napisano (edytowane)

Czy można gdzieś znaleźć dokładną mapkę z lokalizacją Plutona, żeby można ją było wydrukować? Jeśli pogoda dopisze, to zapoluję na niego :emotion-5:

Edytowane przez angelscorpion

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
3 minuty temu, angelscorpion napisał:

Czy można gdzieś znaleźć dokładną mapkę z lokalizacją Plutona, żeby można ją było wydrukować? Jeśli pogoda dopisze, to zapoluję na niego :emotion-5:

Dzisiaj obserwowałem Plutona korzystając ze Stellarium i powiem, że pozycja jest dokładnie pokazana :) Ale jeśli jakaś większa mapka jest potrzebna, to prześlę coś po południu.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

  • Przeglądający   0 użytkowników

    Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę.

  • Polecana zawartość

    • Mamy polską zmienną typu R Coronae Borealis (RCB)!
      W ten weekend, korzystając z danych ASAS-SN (All Sky Automated Survey for Supernovae), wykryłem nieznaną do tej pory zmienną typu R Coronae Borealis. To jedna z najrzadszych typów gwiazd zmiennych - do tej pory odnaleziono zaledwie ~150. Ich poszukiwanie nie należy do najprostszych, gdyż swoimi wskaźnikami barwy (B-V, J-K etc.) nie wyróżniają się zbytnio, dlatego szybciej jest przeszukać krzywe blasku.
        • Lubię
      • 11 odpowiedzi
    • Odkrycia 144 gwiazd zmiennych
      W tym temacie przedstawiam wyniki trwającego pół roku amatorskiego projektu, którego celem było wyszukiwanie nowych gwiazd zmiennych. Podsumowując, udało mi się znaleźć 144 gwiazdy zmienne, jedna z nich to współodkrycie z Gabrielem Murawskim - układ binarny o znacznej ekscentryczności. Postanowiłem więc zakończyć projekt, by móc zając się tematem spektroskopii średnich rozdzielczości.
        • Kocham
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 9 odpowiedzi
    • Poszukiwanie nowych mgławic planetarnych
      Witam,
       
      Przed chwilą otrzymałem maila o nowym odkryciu kandydatki na mgławicę planetarną, która otrzymała oznaczenie Mur 1. Oprócz tego, znalazłem także interesujący region (H II lub YSO), który uzyskał oznaczenie Mur Object 1. O co chodzi i co to są za znaleziska? Już wszystko wyjaśniam
       
      Kilka tygodni temu skontaktowałem się z francuzem Trygve Prestgardem, którego często można spotkać wśród takich projektów, jak SOHO Comets czy VSX (bardzo rzadkie zmienne, np. typu R Coronae Borealis czy YSO). Obecnie skupia się na poszukiwaniu nowych mgławic planetarnych na zdjęciach z obserwatoriów, mając na koncie kilkadziesiąt takich obiektów. Postanowiłem spróbować i poświęciłem na to około 15-20 godzin. Efekt? Dwa nowe znaleziska, które dostały oznaczenia na podstawie mojego nazwiska: Mur 1 oraz Mur Object 1.
       

      Possible Planetary Nebula - Mur 1
       
      Okazuje się, że na niebie wciąż nieco przeoczono, a do nich należą np. mgławice planetarne. Na chwilę obecną są to jedynie kandydatki, określane na podstawie widoczności w różnych pasmach (DSS, PANSTARRS, DECaPS, AllWISE). Kolejnym celem będzie określenie spektrum, co ma zweryfikować charakter PN (planetary nebula) obiektu. Od strony egzoplanet, możemy porównać do sytuacji, kiedy odnaleźliśmy powtarzalne tranzyty obiektu mogącego być rozmiarami planetą, ale trzeba jeszcze sprawdzić jego masę metodą radialną.
       
      Trzeba wspomnieć, że rzadko są to wyjątkowe źródła - są słabe (>17 mag), małe kątowo i rzadko kiedy ukazują swoje piękne kolory. Bo te jaśniejsze już wykryto wcześniej
       
      Oraz pozycja Mur 1 w programie Stellarium. Jak widać, z Polski go nie zobaczymy, bowiem leży w konstelacji Kila. Jest bardzo słaby (19-20 mag), więc jego rejestracja wymaga nieco poświęcenia.

       
      Na początku przyszłego roku zostanie opublikowany artykuł z nowymi znaleziskami, wśród których pojawi się powyższy obiekt. Prowadzi go również Francuz (Pascal Le Du), więc można spodziewać się, że raczej nie będzie on po angielsku Również wtedy będziemy mogli wyszukać go m.in. w bazie Simbad/VizieR czy HASH (http://hashpn.space/). Na chwilę obecną jedynie przekazując tę informację dalej.
       
      A tak z kolei wygląda Mur Object 1 - nie jest to mgławica planetarna, choć przypomina wyglądem. Zdaje mi się, że jeszcze będzie dokładniej sprawdzone co to takiego jest. Leży w konstelacji Żagla (także niebo południowe).

      Jaka jest efektywność? Przez kilkanaście godzin odnalazłem 9 podejrzanych celów, z czego dwa okazały się trafione - jeden znany (ale nieopublikowany jeszcze w Simbad) oraz Mur 1. Oprócz tego, Mur Object 1. Pozostała szóstka to pięć słabych galaktyk oraz jedna gwiazda (która wydawała się nieco bardziej rozmyta niż reszta w kadrze, ale jednak to gwiazda).
       
      Bardzo fajny projekt, który postaram się rozwinąć nieco bardziej, u boku poszukiwania nowych egzoplanet
        • Kocham
        • Lubię
      • 7 odpowiedzi
    • Warsztaty Obróbki Astrofotografii - XIII zlot miłośników astronomii, Roztocze
      Paweł Radomski wraz z "Astrozloty.pl" oraz PTMA Lublin zaprasza na dwudniowe Warsztaty Obróbki Astrofotografii, które odbędą się na 13 zlocie miłośników astronomii - Roztocze, Kraina nad Tanwią w dniach 7-8 września 2018 roku.
        • Kocham
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 61 odpowiedzi
    • Gwiazda, która zmieniła wszechświat
      Od lat twierdzę, że każde, nawet pozornie nieciekawe zdjęcie kosmosu, nosi w sobie jakąś ukrytą „tajemnicę”. M31 to pewnie najczęściej fotografowany przez amatorów obiekt na nocnym niebie. Tak wyeksploatowany i pocztówkowy, że nikt już w niego nie klika. Tym razem przebiegle nie nazwałem wpisu M31 – lubię, jak ktoś czyta, czy ogląda moje wypociny. Co więc ciekawego można znaleźć na kolejnej fotce M31?
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 21 odpowiedzi
×

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.