Skocz do zawartości

Rekomendowane odpowiedzi

15 minut temu, MateuszW napisał:

Czy współrzędne z Maxima i Stellarium można uznać za wiarygodne? Różnice są ok 1' w Dec i kilka " w RA. Ja mam szansę na pogodę i nawet południowy horyzont widoczny.

Korzystałem ze Stellarium i mogę powiedzieć, że ten pokazuje zgodnie. W zasadzie taka różnica nie będzie stanowiła większego problemu, ponieważ znajdziemy tuż obok.

Powodzenia! :)

 

PS: Moje próby odnalezienia obserwacji (lub zachęcenia do prób) mieszkańców Australii i Azji południowo-wschodniej zakończyły się fiaskiem. Tak więc nadal nie wiadomo jak jasny jest Pluton.

  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
19 minut temu, LibMar napisał:

Tak więc nadal nie wiadomo jak jasny jest Pluton.

Nie ma żadnych pomiarów?

Może zobaczymy go gołym okiem :P 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
15 minut temu, MateuszW napisał:

Nie ma żadnych pomiarów?

Może zobaczymy go gołym okiem :P 

Po prostu nikt nie odpisuje na moje posty :D

 

EDIT: Znalazłem info, że Pluton jest obserwowany w Chile oraz przez HST :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
2 godziny temu, LibMar napisał:

EDIT: Znalazłem info, że Pluton jest obserwowany w Chile oraz przez HST :)

Bardzo dobra wiadomość!

 

Być może niedługo pojawią się obserwacje w bazach Minorplanetcenter.

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Napisano (edytowane)

Plan obserwacji HST

http://www.stsci.edu/hst/phase2-public/15261.pro

 

Abstract Following the New Horizons flyby in 2015, we propose a two-cycle program to observe Pluto and its five moons in the post-encounter era, building on the rich legacy of observations obtained during and prior to the historic flyby. At opposition in Cycles 25-26, the Pluto system is visible at the smallest solar phase angle in 87 years. The system will be at true opposition when it crosses the line of nodes in July 2018, and as seen from Pluto, Earth will transit the solar disk. Such rare planetary alignments enable the characterization of small-scale surface texture and porosity as well as the direct measurement of the geometric albedo, rather than an estimation of its value from photometric models. Any variation among the regolith properties of Pluto's moons will test the long-standing hypothesis that ejecta exchange between the moons has altered their surfaces. We will also follow up on the surprising result from New Horizons and HST that the small moons are spinning rapidly and with high obliquities. Styx, Nix, and Hydra show hints of being in strong spin-orbit couplings with Charon, but confirmation requires the additional precision in measurements of their spin rates and polar precession rates proposed here. In addition, we will obtain new astrometry of the small moons, making it possible to determine their masses and bulk densities with much higher precision. Results from this program will enhance the scientific return from the New Horizons mission, providing images complementary to those obtained by the spacecraft on approach and achieving science objectives that cannot be met by either HST or New Horizons alone. ------------------------------------------------------------------------------------ Observations Description ------------------------ This program consists of two types of visit types. Five visits are primarily for photometry within specific phase angle ranges near opposition, to study the opposition surge on all the bodies in the Pluto system. Eight visits are for astrometry and photometry, primarily to determine the orbits and rotation states of the four small moons. Rotation states are also needed to interpret the data near opposition. Four of these visits are scheduled before opposition and four after to ensure a long time baseline for orbit and rotation determinations. PERIOD constraints are included to ensure that we sample all rotational phases of tiny Styx, whose rotation state has been the most difficult to obtain with HST. ORIENT values have been selected so that the smallest moons, Kerberos and Styx, never land on the diffraction spikes of 15261( 21) - 14-Jun-2018 12:40:17 - [ 2] Pluto. The filters used here match those in Program 13667, so that the combined data sets sample a much longer time baseline and extend the phase angle coverage down to the very small phase angles not available to Program 13667 in 2015.

 

Ze zstrony:

http://www.stsci.edu/public/hst_status/

 

Edytowane przez Limax7
  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Zapodany powyżej https://theskylive.com/pluto-tracker pokrywa się z moim mobilnym Stellarium (czy co do sekundy, to juz nie wiem). Pozostaje mi śledzić foty z Sat 24 i liczyć na cud pogodowy w połączeniu z dalekim wyjazdem w odpowiednim kierunku. Co wcale nie znaczy, ze seeing pozwoli dostrzec tą kropeczkę w zaledwie 8 calach.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Kilka minut po północy na dosłownie 5 min chmury pozwoliły spojrzeć na miejsce gdzie przebywać miał Pluton. W miejscu jego lokalizacji nie udało mi się dostrzec niczego jaśniejszego od 11.5 mag. Później chmury ani na minutę nie odpuszczały tej części nieba jak na złość kończąc się tylko ok 5st nad Strzelcem. 

  • Lubię 3

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Udało mi się zebrać jakieś 2h obserwacji Plutona. Poniżej identyfikacja, widać ruch między pierwszą i ostatnią klatką :) 

pluton.jpg.fe9f460438332e634e92598b0df9050f.jpg

Robiłem klatki 60s i jest dość słaby, żałuję, że nie wydłużyłem czasów. Ale wstępne oszacowanie jakie zrobiłem, wskazuje że miał on ok 15 mag, czyli zadziwiająco słabo... A może to Charon tak pojaśniał?

  • Lubię 8
  • Kocham 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
7 godzin temu, MateuszW napisał:

Ale wstępne oszacowanie jakie zrobiłem, wskazuje że miał on ok 15 mag, czyli zadziwiająco słabo... A może to Charon tak pojaśniał?

Jeśli to jest Charon, to gdzie jest Pluton?

Patrząc po gwiazdach, to wygląda raczej na około 14 mag, ale żeby powiedzieć coś więcej, to trzeba zrobić fotometrię.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@MateuszW super! Wygląda na to, że te 10h różnicy dla Plutona było już bardzo dużo. Znajdował się 30', w sumie tyle, co w poprzednią noc (ale nikt nie miał pogody). Na podstawie zdjęcia wychodzi coś około 13.8-14.0 mag, więc lepiej poznamy po fotometrii. Jak wygląda u Ciebie stan tych czterech gwiazd będących w niemal jednej linii - są one prześwietlone u Ciebie?

image.png

Można je wykorzystać jako gwiazdy referencyjne w celu porównania wartości V-C, gdyż na nich wychodzi mi najdokładniej (razem z tymi kilkoma powyżej prostokąta). To nimi możemy porównać nasze oceny jasności (jest to dokładniejsze niż wybieranie różnych gwiazd, w dodatku jeśli było robione w różnych długościach fal).

 

Obserwacje Plutona planuję kontynuować do końca lipca. Elongacja będzie malała, a rotacja nadal postępowała. Jasność spadnie do poziomu 14.2-14.3 mag (obecnie to około 14.0 mag), gdyż to delikatne centralne pojaśnienie występuje zawsze przy odległości kilku stopni od punktu przeciwsłonecznego. Przy minimum 10 punktach może wyjść bardzo fajny wykres ukazujący rotację Plutona, a próby rejestracji centralnego odbicia możemy zanotować w przyszłorocznym numerze The Astronomical Reports. Twoje wyniki i fotki z pewnością mają wartościowe znaczenie :)

 

Zobaczymy co pokażą wyniki z HST. Oczekiwania w jasności były większe - może i tak było, ale prawdopodobnie musielibyśmy być po drugiej stronie globu :( W centralnym momencie, najlepsze warunki wypadały dla środkowej części Pacyfiku (może ktoś jeszcze na Hawajach prowadził).

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Wydaje mi się, że jednak te oczekiwania co do wzrostu jasności były mocno przesadzone. W przypadku planetoid obserwuje się wzrost jasności o kilka dziesiątych wielkości gwiazdowej.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Godzinę temu, Piotrek Guzik napisał:

Wydaje mi się, że jednak te oczekiwania co do wzrostu jasności były mocno przesadzone. W przypadku planetoid obserwuje się wzrost jasności o kilka dziesiątych wielkości gwiazdowej.

W przypadku Rhei (lodowego ciała) amplituda sięgnęła powyżej 1.5 magnitudo. Pluton i Charon to w zasadzie też dużo lodu. Dlatego nie wykluczam, że tyle mogło być w momencie maksimum. Nie zdziwiłbym się wzrostu do <13 mag.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
1 godzinę temu, LibMar napisał:

W przypadku Rhei (lodowego ciała) amplituda sięgnęła powyżej 1.5 magnitudo. Pluton i Charon to w zasadzie też dużo lodu. Dlatego nie wykluczam, że tyle mogło być w momencie maksimum. Nie zdziwiłbym się wzrostu do <13 mag.

A skąd informacja o tak dużym wzroście jasności Rhei? Zobacz tu:

 

http://www.threehillsobservatory.co.uk/astro/Photometry_Saturn_satellites.htm

 

gość zmierzył jasność Rhei w opozycji w 2005 roku (przy kącie fazowym 0.02 stopnia) i tydzień później (przy kącie fazowym około 0.8 stopnia). Różnica jasności to około 0.5 mag.

  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
4 godziny temu, Piotrek Guzik napisał:

Jeśli to jest Charon, to gdzie jest Pluton?

Patrząc po gwiazdach, to wygląda raczej na około 14 mag, ale żeby powiedzieć coś więcej, to trzeba zrobić fotometrię.

Pisząc o Charonie byłem już totalnie skonany :) Teraz policzyłem sobie, że jego oddalenie od Plutona może wynosić max <1", a więc zawsze będą jedną kropką. Przeglądałem okoliczne gwiazdy na szybko w Maximie i zdawało mi się, że były tam jaśniejsze od Plutona, co miały mniej niż 14 mag. No nic, muszę zrobić fotometrię.

3 godziny temu, LibMar napisał:

Jak wygląda u Ciebie stan tych czterech gwiazd będących w niemal jednej linii - są one prześwietlone u Ciebie?

Daleko im do prześwietlenia, mają rzędu 8000 ADU. A sam Pluton ledwo 1700 ADU. Mogłem wydłużyć czas z 60s, ale nie wiedziałem wtedy, która gwiazda to on.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
1 godzinę temu, Piotrek Guzik napisał:

A skąd informacja o tak dużym wzroście jasności Rhei? Zobacz tu:

 

http://www.threehillsobservatory.co.uk/astro/Photometry_Saturn_satellites.htm

 

gość zmierzył jasność Rhei w opozycji w 2005 roku (przy kącie fazowym 0.02 stopnia) i tydzień później (przy kącie fazowym około 0.8 stopnia). Różnica jasności to około 0.5 mag.

Interesujące. Nawet na stronie NASA pisali o tym, że jasność Rhei była wyższa niż Tytana.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
51 minut temu, LibMar napisał:

Interesujące. Nawet na stronie NASA pisali o tym, że jasność Rhei była wyższa niż Tytana.

Pisali tak na blogu NASA i to chyba było jedyne miejsce, w którym taka informacja się pojawiła (oprócz miejsc, które kopiowały ten tekst).

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Animacja wędrówki Plutona złożona z dwóch kadrów

31 lipca i 1 sierpnia 2018

Dystans między Ziemią i Plutonem wzrósł tego jednego dnia o milion kilometrów z 4,883 mld km do 4,884 mld km

ED80 / ASI224

 

Pluton1anim_pipp.gif

  • Lubię 4

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

  • Przeglądający   0 użytkowników

    Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę.

  • Polecana zawartość

    • SN 2018hhn - "polska" supernowa w UGC 12222
      Dziś mam przyjemność poinformować, że jest już potwierdzenie - obserwacja spektroskopowa wykonana na 2-metrowym Liverpool Telescope (La Palma, Wyspy Kanaryjskie). Okazuje się, że mamy do czynienia z supernową typu Ia. Poniżej widmo SN 2018hhn z charakterystyczną, silną linią absorpcyjną SiII.
        • Dziękuję
      • 11 odpowiedzi
    • Zbiórka: Obserwatorium do poszukiwania nowych planet pozasłonecznych
      W związku z sąsiednim wątkiem o zasadach przyjmowania stypendiów, po Waszej radzie zdecydowałem się założyć zbiórkę crowdfundingową na portalu zrzutka.pl. W tym wątku będę informował o wszelkich aktualizacjach, przychodzących także po zakończeniu.
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 84 odpowiedzi
    • Mamy polską zmienną typu R Coronae Borealis (RCB)! (albo z dyskiem protoplanetarnym?)
      W ten weekend, korzystając z danych ASAS-SN (All Sky Automated Survey for Supernovae), wykryłem nieznaną do tej pory zmienną typu R Coronae Borealis. To jedna z najrzadszych typów gwiazd zmiennych - do tej pory odnaleziono zaledwie ~150. Ich poszukiwanie nie należy do najprostszych, gdyż swoimi wskaźnikami barwy (B-V, J-K etc.) nie wyróżniają się zbytnio, dlatego szybciej jest przeszukać krzywe blasku.
      • 16 odpowiedzi
    • Odkrycia 144 gwiazd zmiennych
      W tym temacie przedstawiam wyniki trwającego pół roku amatorskiego projektu, którego celem było wyszukiwanie nowych gwiazd zmiennych. Podsumowując, udało mi się znaleźć 144 gwiazdy zmienne, jedna z nich to współodkrycie z Gabrielem Murawskim - układ binarny o znacznej ekscentryczności. Postanowiłem więc zakończyć projekt, by móc zając się tematem spektroskopii średnich rozdzielczości.
      • 9 odpowiedzi
    • Poszukiwanie nowych mgławic planetarnych
      Witam,
       
      Przed chwilą otrzymałem maila o nowym odkryciu kandydatki na mgławicę planetarną, która otrzymała oznaczenie Mur 1. Oprócz tego, znalazłem także interesujący region (H II lub YSO), który uzyskał oznaczenie Mur Object 1. O co chodzi i co to są za znaleziska? Już wszystko wyjaśniam
       
      Kilka tygodni temu skontaktowałem się z francuzem Trygve Prestgardem, którego często można spotkać wśród takich projektów, jak SOHO Comets czy VSX (bardzo rzadkie zmienne, np. typu R Coronae Borealis czy YSO). Obecnie skupia się na poszukiwaniu nowych mgławic planetarnych na zdjęciach z obserwatoriów, mając na koncie kilkadziesiąt takich obiektów. Postanowiłem spróbować i poświęciłem na to około 15-20 godzin. Efekt? Dwa nowe znaleziska, które dostały oznaczenia na podstawie mojego nazwiska: Mur 1 oraz Mur Object 1.
       

      Possible Planetary Nebula - Mur 1
       
      Okazuje się, że na niebie wciąż nieco przeoczono, a do nich należą np. mgławice planetarne. Na chwilę obecną są to jedynie kandydatki, określane na podstawie widoczności w różnych pasmach (DSS, PANSTARRS, DECaPS, AllWISE). Kolejnym celem będzie określenie spektrum, co ma zweryfikować charakter PN (planetary nebula) obiektu. Od strony egzoplanet, możemy porównać do sytuacji, kiedy odnaleźliśmy powtarzalne tranzyty obiektu mogącego być rozmiarami planetą, ale trzeba jeszcze sprawdzić jego masę metodą radialną.
       
      Trzeba wspomnieć, że rzadko są to wyjątkowe źródła - są słabe (>17 mag), małe kątowo i rzadko kiedy ukazują swoje piękne kolory. Bo te jaśniejsze już wykryto wcześniej
       
      Oraz pozycja Mur 1 w programie Stellarium. Jak widać, z Polski go nie zobaczymy, bowiem leży w konstelacji Kila. Jest bardzo słaby (19-20 mag), więc jego rejestracja wymaga nieco poświęcenia.

       
      Na początku przyszłego roku zostanie opublikowany artykuł z nowymi znaleziskami, wśród których pojawi się powyższy obiekt. Prowadzi go również Francuz (Pascal Le Du), więc można spodziewać się, że raczej nie będzie on po angielsku Również wtedy będziemy mogli wyszukać go m.in. w bazie Simbad/VizieR czy HASH (http://hashpn.space/). Na chwilę obecną jedynie przekazując tę informację dalej.
       
      A tak z kolei wygląda Mur Object 1 - nie jest to mgławica planetarna, choć przypomina wyglądem. Zdaje mi się, że jeszcze będzie dokładniej sprawdzone co to takiego jest. Leży w konstelacji Żagla (także niebo południowe).

      Jaka jest efektywność? Przez kilkanaście godzin odnalazłem 9 podejrzanych celów, z czego dwa okazały się trafione - jeden znany (ale nieopublikowany jeszcze w Simbad) oraz Mur 1. Oprócz tego, Mur Object 1. Pozostała szóstka to pięć słabych galaktyk oraz jedna gwiazda (która wydawała się nieco bardziej rozmyta niż reszta w kadrze, ale jednak to gwiazda).
       
      Bardzo fajny projekt, który postaram się rozwinąć nieco bardziej, u boku poszukiwania nowych egzoplanet
      • 7 odpowiedzi
×

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.