Skocz do zawartości

LibMar

Moderator
  • Zawartość

    2710
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    2

Zawartość dodana przez LibMar

  1. LibMar

    Moje planety - aktualizacja 2018

    Właśnie o Neptuna chodziło W moim przypadku tym fałszywym detalem okazał się być hotpixel, który "tranzytował" przez planetę.
  2. LibMar

    Zmiennicy i Astrofotografowie łączą siły: IC 342

    Hej Wam Projektów oczywiście mam dużo, ale zawsze siedzą na liście to-do. Dzięki wydaniu katalogu PANSTARRS DR2 w ostatnich dniach stycznia 2019 roku, teraz będziemy w stanie sięgnąć do pierwszych obserwacji fotometrycznych. Nie jest ich dużo (zwykle kilkadziesiąt pomiarów w pięciu filtrach), ale po połączeniu naszych obserwacji, wyznaczanie parametrów stanie się o wiele bardziej dokładne. Poniżej mamy przykład zmiennej typu RR Lyrae. PANSTARRS potwierdza typ, ale nie do końca pasuje nam okres - są jakieś przesunięcia lewo-prawo, co wskazuje na tzw. alias. Jest to nieprawdziwy okres wynikający z powodu przeprowadzania obserwacji tylko w poszczególnych momentach w nocy. Dzięki naszym obserwacjom będziemy w stanie zidentyfikować ten prawidłowy (sąsiedni, różniący się niewiele), poprzez porównywanie ich względem siebie. Tak więc, jak ktoś jeszcze chciałby podzielić się materiałem i pojawić się w pracy naukowej, to zapraszam
  3. Witam, Niedawno pojawiła się na forum fotka galaktyki IC 342 autorstwa Tomka (Tayson). Link: https://astropolis.pl/topic/64489-ic342-poczatek/ Do jej zrealizowania wykonał 50 klatek po 600s w luminancji przy pomocy 10-centymetrowego APO. Ze względu na bardzo długi czas integracji (ponad 7 godzin), poprosiłem o pojedyncze klatki do sprawdzenia pod kątem zmiennych. Efekt? Odnalazłem aż 31 nieznanych wcześniej gwiazd zmiennych krótkookresowych! W ramach bezpieczeństwa projektu, zakryłem niektóre cyferki do ich pozycji. I to mnie skłoniło, aby przeprowadzić "mały" projekt na forum. Były już podobne zajawki dwukrotnie (tu oraz tu), jednak w obu przypadkach spory wysiłek miałby niewielkie znaczenie - trzeba sporo napracować się, aby wysłać pojedynczą zmienną, które tak naprawdę są w miarę częste do spotkania (zaćmieniowych oczekuje ~30 do wysłania, miryd około 10). Tym razem mamy okazję wykonać coś większego za jednym zamachem - od razu kilkanaście/kilkadziesiąt jednocześnie. Mało kto spogląda na swoje astrofotki pod kątem naukowym, choćby w celu przeszukania jakichkolwiek zmian jasności. Z pewnością niejeden z nas zarejestrował kiedyś tranzyt nieznanej egzoplanety, a o tym nadal nie wie. Projekt ten ma na celu połączyć siły, których efektem będzie napisanie wspólnej pracy naukowej. Astrofotografowie, którzy wniosą wkład w uzyskaniu krzywej blasku nowej zmiennej, staną się ich współodkrywcami. Co potrzeba? Waszych archiwalnych zdjęć z IC 342, najlepiej luminancja. Czas ekspozycji dowolny, choć całość musiałbym od Was pobrać do dalszej analizy. Minimalny czas obserwacji to dwie godziny, ponieważ dopiero przez tak długi czas zmienne "zaczną robić rzeczy" . Czyli tak, jest prośba o udostępnienie Waszych pojedynczych klatek (idealnie jeśli skalibrowanych), za pomocą których dopełnimy krzywe fazowe odnalezionych obiektów. Tayson podniósł poprzeczkę bardzo wysoko. Niektóre zmienne mają nawet po 18-19 magnitudo, a niektóre po 15-16 mag zaledwie kilka setnych amplitudy. Myślę, że razem możemy wnieść coś fajnego, czego efektem będą zmienne o nazwie np. AP001, AP002, AP003 itd. Zapraszam! A jeśli projekt okaże się być sukcesem, to w przyszłości możemy zrobić kolejne części
  4. Skoro bieguny magnetyczne teraz szybko nam się przesuwają, inne muszą być wytyczone granice widoczności zórz. Najbardziej ucierpi przy tym Ameryka Północna. Czy ktoś prowadzi takie aktualizacje, albo chociażby z którego roku pochodzi ta mapa? Od burzy z 2003 roku przesunęło się mniej więcej o 8 stopni w równoleżniku na północ, tak więc w miejscach gdzie zwykle wystarczało KP=5, to obecnie podobny efekt zobaczymy raczej dopiero przy KP=8...

     

    image.png

    1. LibMar

      LibMar

      Wiadomo, że KP nie jest odpowiednim wyznacznikiem zórz (bywało, że przy KP 8-9 widać z Florydy), ale przez ostatnie kilkanaście lat, różnica w widoczności musi być już wyraźnie inna. Może dlatego w niektórych przypadkach w Polsce zdarzało się rejestrować zorze przy KP=4?

    2. MateuszW

      MateuszW

      Ciekawe. A na Europę jak ta zmiana wpływa? W którą stronę ten biegun idzie?

    3. LibMar

      LibMar

      Bardziej bokiem. Delikatnie się zbliża, aby przy obecnym tempie i kierunku, za kilkanaście lat zacząć się oddalać. Od 2003 roku dla Polski ta granica na mapce przesunęła się o około jedno KP na południe

  5. Tak jak co roku, z powodu studiów trudno mi wybrać się na wiosenny zlot. Ale obiecałem, że dorzucę cegiełkę od siebie.
  6. LibMar

    Czyżby koniec Astromaniaka ?

    Nie rozumiem co ma to do przetrwania Astromaniaka.
  7. Witam, W ten weekend, korzystając z danych ASAS-SN (All Sky Automated Survey for Supernovae), wykryłem nieznaną do tej pory zmienną typu R Coronae Borealis. To jedna z najrzadszych typów gwiazd zmiennych - do tej pory odnaleziono zaledwie ~150. Ich poszukiwanie nie należy do najprostszych, gdyż swoimi wskaźnikami barwy (B-V, J-K etc.) nie wyróżniają się zbytnio, dlatego szybciej jest przeszukać krzywe blasku. Zmienne typu RCB są związane z erupcjami, którymi towarzyszy spadek jasności (zamiast wzrostu!) na skutek obłoku przesłaniającego gwiazdę. To najbardziej prawdopodobny scenariusz, gdyż RCB nadal skrywają wiele zagadek. Zainteresowanych szczegółowym opisem zmiennych typu RCB, odsyłam do artykułu napisanego przez naszą użytkowniczkę @Bellatrix: https://astropolis.pl/topic/57822-o-gwieździe-r-coronae-borealis-jako-prekursorze-gwiazd-zmiennych-typu-rcb/ Zmienność ta została wykryta na podstawie gwałtownego wzrostu jasności na przełomie 2016 i 2017 roku, co świadczyłoby o powrocie "z czarnej otchłani". Przez parę lat (>2) była ciągle słabsza niż 17.3 magnitudo. Przez ostatnie 1.5 roku, jej jasność waha się między 14.3 a 15.5 magnitudo, a więc zmiany blasku są nadal bardzo intensywne. Prawdopodobnie IRAS 03536+6235 (taka jest jej nazwa) w maksimum jest jaśniejsza niż 14.3 mag, gdyż po jej osiągnięciu zaczęła znowu słabnąć. Poniższy wykres przedstawia zmiany w ciągu ostatnich 1400 dni (czterech lat). W nocy z 29 na 30 sierpnia 2018 roku przeprowadziłem obserwacje gwiazdy w filtrach BVRI. W filtrze niebieskim jest bardzo słaba - ma zaledwie 16.7 mag. Z kolei bliska podczerwień (I) - już 12.3 magnitudo. Natomiast w V, z którego też korzysta ASAS-SN, wyszło około 14.75 mag. Jest to bardzo zbliżony wynik do pomiarów survey'owych. Od kilku miesięcy gwiazda stale jaśnieje, jednak w każdej chwili możemy spodziewać się kolejnego spadku. Dodatkową obserwację w filtrze V wykonał także Tamás Tordai. Dzisiaj rozpoczynamy akcję z prośbą o wykonanie spektrum IRAS 03536+6235, które pozwoli na dokładne określenie charakteru gwiazdy. Z pomocą przychodzą tutaj Róbert Fidrich oraz Siegfried Vanaverbeke. Jeszcze nie wiemy do końca które obserwatorium wykona, ale będzie to jedno z tych powyżej 1m średnicy lustra. Zaczęło się od RCB, ale skończyło się na YSO (Young Stellar Object). Zmiany, które zaobserwowaliśmy z czasem, zupełnie nie pasują do RCB. Są to zbyt krótkie i szybkie zmiany, co wskazuje na to, że wynikają z przesłonięcia przez pył protoplanetarny. Tak więc, bardzo długie pociemnienie wynikało z zaćmienia przez dysk materiału. Dużym plusem zmiennej jest dobre usytuowanie na niebie. Leży w konstelacji Żyrafy (+62 stopnie w deklinacji), a więc może być obserwowana przez cały rok. Choć gwiazdozbiór ten jest ubogi w jasne gwiazdy, w jego odnalezieniu może pomóc Mirfak w pobliskim Perseuszu. Leży dokładnie w tej samej rektascensji, co HD 21291 (4.3 mag). Wystarczy jedynie iść w deklinacji do góry, a po jej wycelowaniu, IRAS 03536+6235 będzie już całkiem niedaleko. Serdecznie zachęcam do wykonywania obserwacji w najbliższych dniach (również bez filtra). Jest dość słaba, dlatego spodziewam się jedynie obserwacji na podstawie zdjęć. Jesteśmy jeszcze przed etapem wysłania oficjalnego ogłoszenia (czekamy na decyzję ws. czy zgłoszone przez nas obserwatorium wykona spektrum). Prawdopodobnie wyślemy raport do ATEL, a więc każdego obserwatora dodamy do listy. Chętnie pomogę z obróbką, wystarczy nawet wykonać zdjęcie i przesłać mi je. Może być kamera mono, może być kolorowa. Jako, że gwiazda jest nadzwyczaj czerwona (B-V=2.0), przy kamerach mono proponuję jednak zastosować filtr R używany do astrofotografii. Bo inaczej, to będzie za szeroko - przy krótszych falach rejestrowany jest obiekt o 4 mag słabszy niż przy dłuższych - to nawet nie jest precyzyjne). Zmienność gwiazdy jest również dobrze widoczna w archiwalnych zdjęciach DSS (Digital Sky Survey). W 1954 roku gwiazda osiągnęła 16.9 mag w R oraz 19.7 mag w B. Dane USNO-B1.0 pokazują także 20.5 mag w filtrze B. Jeśli przyjmiemy stały wskaźnik barwy, wówczas gwiazda musiała mieć około 18.5 magnitudo w V (wizualnym). Jednak standardowo przydatne są wartości w V, dlatego w bazie danych VSX mamy "<17.3". Zestaw zdjęć przygotował Trygve Prestgard, który także jako pierwszy zasugerował możliwość typu RCB, choć okazała się być później YSO. Gwiazda w bazie danych VSX: https://www.aavso.org/vsx/index.php?view=detail.top&amp;oid=623572 Źródło IRAS 03536+6235 w bazie danych Simbad: http://simbad.u-strasbg.fr/simbad/[...] Wybrane gwiazdy referencyjne do przy wysyłaniu obserwacji: https://www.aavso.org/apps/vsp/photometry/[...] Mapka AAVSO z pozycjami gwiazd referencyjnych: kliknij tutaj Jak ważne jest to znalezisko? Rzadko kiedy zdarzają się tego typu zmienne z zaćmieniowym dyskiem planetarnym, gdzie głębokie pociemnienia mogą trwać lata. To doskonała gwiazda do dalszego studiowania, dlatego będę informował o jej aktualnym stanie wiedzy. Spośród wszystkich znalezisk, IRAS 03536+6235 jest zdecydowanie najciekawsza i najważniejsza. Nie planuję jej nazywać w jakikolwiek sposób, choć w przyszłości (przy wysyłaniu obserwacji do AAVSO) przydałoby się coś skróconego, zamiast ciągle kopiuj-wklej. To be continued...
  8. I przyszedł czas na kolejne zaćmienie. Gwiazda już osłabła do poziomu 17.5 magnitudo w V. Może to potrwać miesiące, albo nawet wiele lat. Poprzednie zaćmienie (zakończone w 2016) trwało przynajmniej przez 7 lat (w 2010-2016 utrzymywało się na poziomie V=18), ale krócej niż 16 lat (dane NSVS z roku 2000 pokazują gwiazdę w maksimum blasku). Jeśli chodzi o zmienne typu R Coronae Borealis (RCB), skoro tutaj wyszedł lekki "niewypał" (za to mamy coś innego ciekawego!), udało mi się zrekompensować dwoma RCB-kami w dwa dni https://www.aavso.org/vsx/index.php?view=detail.top&amp;oid=684248 https://www.aavso.org/vsx/index.php?view=detail.top&amp;oid=684252
  9. Wydaje się nierealne, ale z kilku źródeł informacja ta zdaje się być potwierdzona. Odszedł od nas człowiek, któremu polskiej astronomii amatorskiej możemy zawdzięczyć tak wiele... W naszym hobby każdy przynajmniej raz miał z nim styczność. Janusz Płeszka zmarł w wieku 52 lat. Strona Astrokrak.pl została także wyłączona - http://astrokrak.pl/
  10. A dzisiaj takie coś udało się "odkryć" Przeglądając stare zdjęcia znalazłem coś, czego na innych fotkach nie ma. W tym miejscu nie widać żadnej gwiazdy! Po wrzuceniu w MPChecker okazało się, że tym "wow" była tylko znana planeta karłowata
  11. Najsmutniejsze, że od 2006 lat czytam ciągle "już za kilka(naście) lat polecimy na...", a w 2019 roku czytam to samo
  12. A bywały takie odkrycia https://www.sciencealert.com/a-cosmology-professor-peter-dunsby-accidentally-announces-the-re-discovery-of-mars-astronomers-telegram
  13. A sprawa z wręgowaniem czy wyczernianiem tuby Newtona? Zajmował się tym Janusz? Chciałbym "odpicować" swoją tubę 8" f/4 u kogoś i trudno mi określić kto jeszcze tym się zajmuje.
  14. Witajcie, Niedawno kupiłem nowy wyciąg Baader Diamond Steeltrack do mojego Newtona 8" f/4. Celem jest fotometria, a do wyciągu ma być podłączony MPCC Mark III, ZWO OAG (z przyszłą ASI120), EFW 5x1.25" oraz ASI1600MM-c. Kwestia podłączenia kamery, wyciągu, OAGa oraz korektora komy ze sobą wygląda klarownie (razem z zachowaniem odpowiedniej odległości), ale korektora komy i wyciągu już nie. Korektor komy od strony wyciągu ma wejście 2", a BDS-NT ma 2" z clamping ringem. Jako, że chcę mieć gwintowane połączenie w celu poprawy stabilności (bez ugięć, które towarzyszyły mi wcześniej), w BDS pozwala na odłączenie z odsłonięciem (według instrukcji) wejście M55x1. I jak to jest z tym 2" od korektora komy? Dałby ktoś jakiś link do adaptera czy wskazówkę, jak mam te dwa elementy ze sobą połączyć? Szukałbym coś w stylu '2" male to M55 male adapter', ale jednak nie istnieje... Dziwi mnie, że nie mogę znaleźć czegoś oczywistego, albo o czymś nie wiem... Na stronie Delty czytam: To wtedy pozostaje wydać 250 zł na tak drogie coś, czego w sumie nie jestem pewien czy tym podłączę korektor komy? https://deltaoptical.pl/adapter-clicklock-2-s58-do-wyciagow-baader-diamond-steeltrack
  15. Dobrze, że za mało niż za dużo. Zaraz poszukam czy może w pudełkach mam schowane jakieś złączki, dzięki którym wyjdzie dokładne 57.5mm. Tak, z tą złączką jest ten problem, że korektor będzie poza wyciągiem. Nie potrafię określić czy będzie ostrzyło czy nie. Przy obecnym clamping ringu jest to oczywiste, że całość umieszczam z dwa centymetry w wyciąg. https://www.baader-planetarium.com/en/accessories/telescope-accessories/focusers/diamond-steeltrack-m48-adapter.html
  16. U Mitka raz zamawiałem przedłużkę T2-T2 o konkretnej długości w milimetrach. Bez zastrzeżeń Była niewyczerniona, ale nie dam głowy czy jest taka opcja. Nie myślałem nad tym w momencie zamówienia.
  17. Właśnie tym M48 łączę OAGa z korektorem komy, z odłączonym adapterem T2-M48. Wówczas sugeruje się 57.5mm (+/- 1mm) i ze wszystkim mam 56mm (6.5+11+2+20+16.5). Chyba będzie okej, tym bardziej, że widzę "szparę" bliską 1mm pomiędzy kołem a OAGiem, pomimo zakręcenia do oporu. Z drugiej strony mam to 2", którą normalnie umieszczałem do wyciągu z clamping ringiem i działało. Ze strony Delty czytam, że w wyciągu jest jednak S58, według obrazków na innych stronach instrukcji jakby się zgadzało. Te M55 to chyba wykręciłem razem z clamping ringiem. Zdaje mi się, że zakręcone jest dość mocno, bo nic nie rusza. Właśnie sprawdziłem, że korektor od strony wyciągu ma nie tylko wejście w 2", ale też żeńskie M48. A ja z niewiedzy sądziłem, że jest tylko po jednej stronie Teraz to jest oczywiste. Nawet jak nie uda się wykręcić, to Baader ma do sprzedania gotową złączkę S58-M48 za 25 euro i sprawa z głowy. PS: Ja chyba jednak najpierw sprawdzę czy obecne połączenie clamping ringiem będzie w ogóle problematyczne, skoro łączy się trzema śrubami zamiast jednym w poprzednim wyciągu Crayforda.
  18. To dobrowolna opłata dla portalu zrzutka.pl. Przy wypłacie przez organizatora zrzutki jest ta sama sytuacja.
  19. Z tym wysokim FPS, to jest trochę złudne. 200 FPS to takie max, zanim zacznie robić się kaszana. Jak robiłem zakrycia gwiazd przez Księżyc na wysokim FPS, dokładność źródła czasu to jedno, ale ten seeing… Krzywa po prostu lata jak sinusoida. Ogólnie to najlepiej wstrzelić się w takie naświetlenie, kiedy SNR i FPS mają najlepsze parametry - sygnał nie ginie w szumie, a wzrost długości ekspozycji nie powoduje spadku dokładności czasowej. Fotometria na krótkich czasach to też sztuka Żeby uzyskać najlepszą dokładność np. na tranzytach, umiejętne próby na wysokim FPS (10-100ms) powinny też ukazywać wysoką precyzję. Poniżej przykład z Aldebaranem.
  20. A gdzie tam Dlatego można robić symulacje. A najlepiej testować na zakryciach gwiazd przez Księżyc, które przy odpowiedniej fazie (nie przy pełni) można obserwować wielokrotnie w ciągu jednej nocy.
  21. LibMar

    Czas na cefeidy

    No bo ta obserwacja będzie zawsze powtarzać się na wykresie fazowym, jak napisałem wyżej.
  22. LibMar

    Czas na cefeidy

    Powtórzenie fazy w kolejnym okresie. Punkt, który znajduje się np. przy 0.40, pojawi się także przy -1.60, -0.60, 1.40, 2.40 itd. Pomiary, które leżą w obrębie 1 (np. 0.00-1.00), będą tymi wszystkimi wykonanymi.
  23. Janusz Wiland z Tomkiem Wężykiem obserwowali zakrycie Saturna
  24. LibMar

    (136199) Eris

    Ja uznaję Marker pokazuje pozycję według generatora efemeryd na stronie NASA: https://ssd.jpl.nasa.gov/horizons.cgi Jest zgodne z tym, co przedstawia Stellarium.
  25. To ja tutaj przedstawię wynik z ASI178MM-c przy 1/15s oraz średnicy obiektywu 10cm (który jest u Ciebie ). Gwiazda na samym środku ma 11.2 magnitudo. Przy tak krótkich czasach, jakość gwiazdy można wyznaczyć matematycznie. Na przykład, tak powinna być widoczna dla 10.2 mag przy 2.5x krótszym czasie, czyli ~1/40s. Od razu podałem link, gdzie zobaczysz jak wyszła krzywa blasku z takiego zakrycia. https://www.youtube.com/watch?v=xajJXoVy460 https://astropolis.pl/topic/61088-zakrycie-planetoidalne-1072-malva-29-września-2017-roku/
×

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.