Skocz do zawartości

Gajowy

Społeczność Astropolis
  • Zawartość

    730
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

Reputacja

577 Excellent

O Gajowy

  • Tytuł
    Procjon
  • Urodziny 18.08.1972

Kontakt

  • Strona WWW
    https://www.facebook.com/Asteroid-Day-Polska-1365430890208794/

Informacje o profilu

  • Płeć
    Mężczyna
  • Skąd
    Poznań
  • Sprzęt astronomiczny
    Celestron SCT 8SE na NEQ6 Pro wraz z ASI1600MM-C lub ASI290MM i reduktorem Celestron f/6.3. Na dokładkę DreamFocuser i autorska Agrafka.

Ostatnie wizyty

776 wyświetleń profilu
  1. Czy tylko mi mój NEQ6 złośliwie ustawia się w pozycji uniemożliwiającej ustawienie na biegun w tych dniach???

    1. JaLe

      JaLe

      Czyli te nowe mają sztuczna inteligencję  ?  ;) 

  2. Cześć. Obiło mi się o uszy, że jest taka mapa - o ile mnie pamięć nie myli - jakieś gromady otwartej, dla której określono jasności referencyjne gwiazd sporo powyżej 20mag. Nie mogę tego niestety nigdzie znaleźć ani przypomnieć sobie szczegółów. Może ktoś z Was pamięta? Pzdr, Gajowy
  3. Czy wiecie, że oprócz gazowych gigantów także inne ciała Układu Słonecznego posiadają pierścienie? Odkryto je dotychczas wokół dwóch planetoid: (10199) Chariklo i (2060) Chiron. Najnowsze odkrycie, opublikowane w Nature kilka godzin temu mówi o pierścieniu wokół planety karłowatej (136108) Haumea. Haumea to jedena z czterech znanych transneptunowych planet karłowatych o wydłużonym kształcie i krótkim okresie obrotu wokół osi. W odróżnieniu od innych planet karłowatych jej rozmiar, kształ, albedo i gęstość nie są dobrze poznane. W swojej pracy autorzy opisują obserwacje zakrycia gwiazdy przez Haumeę dokonane z wielu ziemskich obserwatoriów 21 stycznia 2017 roku. Obserwowane tzw. wtórne zakrycia pasują do modelu, w którym planetę karłowatą otacza pierścień o przeźroczystości 50%, szeroki na 70 km i o promieniu 2287 km. Pierścień znajduje się w płaszczyźnie równika Haumei i orbity jednego z jej dwóch znanych satelitów (Hi'iaka; drugi to Namaka). Średnica pierścienia plasuje go blisko rezonansu 3:1 z okresem obrotu planetki, co oznacza, że trzy obroty wokół osi odpowiadają jednemu obiegowi cząstek z pierścienia. Analiza zakrycia dostarczyła informacji o widocznej z Ziemi projekcji kształtu głównego obiektu - 1704 na 1138 km. Łącząc te dane z krzywą zmian jasności wywołaną obrotem wokół osi uzyskano trójwymiarową orientację Haumei i jej trójosiowy kształt, który jest niespójny z modelem jednorodnego ciała w równowadze hydrostatycznej. Największa oś Haumei ma co najmniej 2322 km, więcej niż dotychczas sądzono, określajac tym samym górną granicę jej gęstości na 1885 kg/m3 i albedo geometryczne na 0.51 - mniej niż wcześniejsze szacunki. Parametry te - zgodnie z oczekiwaniami - bliższe są parametrom Pluton bardziej, niż dotychczas sądzono. Podczas zakrycia nie wykryto atmosfery zdominowanej przez azot lub metan. W badaniach brał udział zespół badawczy dr Anny Marciniak w składzie: dr Przemysław Bartczak, dr Toni Santana-Ros, mgr Magda Butkiewicz-Bąk i mgr Grzegorz Dudziński z Obserwatorium Astronomicznego UAM w Poznaniu. Powyższy tekst powstał w oparciu o https://www.nature.com/nature/journal/v550/n7675/full/nature24051.html . Dodatkowe informacje: http://www.astro.amu.edu.pl/pl/haumea-pierwsza-planeta-karlowata-z-pierscieniem/ https://www.universetoday.com/137444/dwarf-planet-haumea-ring/ Na ilustracji porównanie rozmiarów Huamei i Księżyca. Obraz Huemei i jej pierścienia jest wizją arytsty, ale skala rozmiarów jest zachowana (kompilacja własna na podstawie Instituto de Astrofísica de Andalucía, Wikipedia).
  4. Ciężka dola obserwatola.

    1. zbyszekzz

      zbyszekzz

      Potwierdzam

      Wczoraj, a właściwie i dziś robiłem trzy podejścia do Księżyca. Rozpogodziło się to zakładam ciepłe ciuchy i wychodzę, chmury, czekam, wracam do domu. I tak 3 razy. Chociaż mogę popatrzeć na super zdjęcia w "zakamarkach księżycowych"

  5. Konkurs: ustrzel planetoidę!

    I jak tam polowania? Pzdr, Gajowy
  6. Konkurs: ustrzel planetoidę!

    Rób zdjęcia, nie czekaj na nagrody! Pzdr, Gajowy
  7. Konkurs: ustrzel planetoidę!

    Pewnie głównie o satysfakcję, ale dopytaj organizatorów i jak się dowiesz, napisz nam :). Jedyne co widzę to "3 gifts". Pzdr, Gajowy
  8. Cześć! NEOShield wraz z Northolt Branch Observatory ogłosiło konkurs fotograficzny na złapanie planetoidy w ruchu. Ja, z przyczyn regulaminowych, nie mogę wziąć udziału w konkursie, ale gorąco Was do tego namawiam! Kryteria to: "photo quality and how well Asteroids are captured". Termin do 15 listopada. A oto i link do konkursu: http://www.neoshield.eu/capture-asteroids-2017/ Pzdr, Gajowy
  9. Pier do ogródka pod NEQ6

    Dziękuję. Czasami problemem jest to, że jesteś tak zielony, że nie wiesz o co pytać :). Zatem podsumowując: kopię dziurę poniżej poziomu przemarzania gruntu (0,8m czyli przyjmijmy jakiś metr w Poznaniu). Pytanie: piera chciałem postawić na usypanym (kilka lat temu) kopczyku, bo będzie wyżej. Czy 1m mam wejść w "rodziny grunt", czy wystarczy jak się zagłębię 1m w kopiec? Później szalunek z kartonu - jaka średnica? Czy rozmiar głowiny od NEQ6 plus kilka cm wystarczy? Zbrojenia - to w miarę wiem, kilka prętów nierównolegle (słyszałem, że równoległe lepiej przenoszą drgania). Pomysł z wierceniem w stwardniałym betonie mi też wydaje się prostszy niż zalewanie prętów. W moim wypadku z pewnością poszłoby coś nie tak :). Nie bardzo rozumiem zawibrowywanie betonu... Jak mam do szalunku (czyli rury kartonowej) przyłożyć wiertarkę??? Skąd wziąć głowicę pasującą do NEQ6? Jakiego rodzaju tripod masz na myśli? Bo chyba nie ten fabryczny sprzedawany z NEQ6? Pozdrawiam, Gajowy
  10. Cześć. Chcę przed zimą postawić w ogródku pier pod teleskop (montaż NEQ6Pro), by oszczędzić sobie czasu w mroźne zimowe noce z ustawianiem setupu. Tylko nie za bardzo wiem jak się za to zabrać... Jak zrobić fundament, z czego pier (wylany czy metalowa rura?), jeśli wylany to skąd wziąć platformę pod głowicę montażu, jak ją zbudować, itd. Może ktoś zna jakiś poradnik od A do Z, albo zechce podzielić się swoim doświadczeniem? Pzdr, Gajowy
  11. Nowy księżyc Ziemi?

    Bardzo trudno na podstawie tych 11 obserwacji powiedzieć coś pewnego. Najbardziej prawdopodobna wersja orbity ma perygeum w odległości 14947 +/- 12103 km, przy promieniu Ziemi 6371 km... tak więc sam widzisz, że bez dalszych obserwacji (których póki co brak ) mamy tylko spekulacje.
  12. Nowy księżyc Ziemi?

    Obiekt tej jasności byłby już dawno odkryty. Obecnie odkrywa się zwykle obiekty o jasności 21 mag. i słabsze, odkrycia poniżej 18mag są rzadkością, a poniżej 17mag to już ewenement. W wypadku satelity o jasności 17 mag i orkesie obiegu 2,5 dnia byłoby to coś nieprawdopodobnego, gdyby od dawna pozostawał niezauważony. Przechwycenia się zdarzają, ale ze względu na silne zakłócenia głównie ze strony Księżyca takie orbity są niestabilne. Inne głośne przykłady: 2016 HO3 (choć tu trudno mówic o klasycznym ksieżycu) i 2006 RH120. Pzdr, Gajowy
  13. Czyżby Ziemia miała nowy Księżyc? Dobę temu (pierwsza obserwacja 17 września ok 6:00 UT) w ramach projektu Catalina Sky Survey odkryto 1-2 metrowy obiekt, którego ruch wskazuje, że znajduje się na orbicie geocentrycznej o wielkiej półosi 78 tys. km (5 razy bliżej niż nasz Księżyc) i mimośrodzie 0.8 (wydłużona elipsa), a obieg wokół Ziemi trwa 2.5 dnia. Obiekt został tymczasowo oznaczony YS16534. Może to być np. schwytana przez ziemską grawitację planetoida. Prawdopodobieństwo zderzenia z Ziemią w najbliższych godzinach zostało określone na 4%. Rozmiar obiektu na szczęście jest tak niewielki, że spłonie w atmosferze. Gdyby orbita została potwierdzona, byłby to dopiero trzeci kosmiczny obiekt w historii wykryty przed jego zderzeniem z Ziemią. Potrzebne są kolejne obserwacje - obiekt obserwowany był tylko przez godzinę i podane wyżej wartości, choć najbardziej prawdopodobne, obarczone są sporą niepewnością. Niestety, obecnie niepewność położenia określana już jest na ok. 23 stopnie i z każdą chwilą rośnie. Obserwowany z okolic Poznania dzisiejszej nocy (miedzy 0:00 a 1:00 CEST) obiekt może znajdować sie 15 stopni (+/- 23) nad wschodnim horyzontem. Jasność 16.8 - 17.0 mag. Pzdr, Gajowy
  14. Pochwalę się wynikami. Stakowałem (300x1s) 3 algorytmami (Mediana, Średnia, Maksium), stosując 2 interpolacje, które - jeśli dobrze rozumiem opisywane są jako POINT (piksel wynikowy przyjmuje wartość najbliższego piksela ze źródła) oraz BILINEAR (piksel wynikowy to ważona suma 4 najbliższych pikseli, czyli to chyba to, co opisał Wielki Atraktor). Ponieważ obrót miedzy poszczególnymi klatkami jest niewielki, jest to wystarczające przybliżenie problemu z pierwszego posta, mało złożone obliczeniowo. Zdjęcia były stakowane bez klatek kalibarcyjnych. W zdjęciach z prawej kolumny odjąłem "szum tła" rozumiany jako mediana wszystkich pikseli ze zdjęcia, co okazało się jednak zbyt mocną ingerencją. Dwa ostatnie wiersze to ten sam fragment nieba wg serwisu Aladin oraz mapa ze SkyChart - katalog gwiazd Gaia. Rozmiar klatki w poziomie to 2.5 minuty łuku, a zasięg gwiazdowy - ok. 19.5 mag. Zdjęcia są przeskalowane 4-krotnie. Kreski na zdjęciach stakowanych algorytmem "Maksimum" to hot-pixele.
  15. Żeby tylko 5 godzin :P. Póki co lektura to pomysły, które tak czy siak trzeba zaimplementować. Pzdr, Gajowy
×