Skocz do zawartości
lemarc

Księżycowe zakamarki.

Rekomendowane odpowiedzi

A propos możliwości oglądania orbitujących wokół Księżyca modułów Apollo znalazłem w Internecie fajny tekst autorstwa Paolo Morini'ego: “From Earth to the Moon ” : Jules Verne and the big Lunar Telescope. Tekst jest na temat możliwości osiągania dużych powiększeń i rozdzielczości przez wielkie teleskopy. Całość pisana jest w kontekście prozy Verne'a, ale chyba bez problemu można odnieść go do Apollo. Tam jest chyba bardziej rozważana kwestia możliwości osiągania takich powiększeń, żeby można było zobaczyć określone obiekty jako "tarcze" a nie punkty.

Dokument pobrałem ze strony:

http://home.hetnet.nl/~33doubles/gunclubscope.doc

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Z tego co pamiętam VLT - ESO obecnie osiąga rozdzielczośc rzędu 50 m. na pow. Księżyca. Po dopracowaniu wszystkich czterech teleskopów i postepie w metodach cyfrowych może przesuną to o rząd wielkosci.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Znalazłem jeszcze coś takiego:

http://www.astr.ua.edu/keel/space/apollo.html

oraz:

http://www.astr.ua.edu/keel/space/lunorbiter.html

Tam są zdjęcia statków Apollo robione przez ziemskie teleskopy, ale nie miałem jeszcze czasu, żeby się szczegółowo wczytać, i nie wiem z jakiej to odległości robione (czy w trakcie lotu czy już na orbicie).

Są tam też namiary artykułów w "Sky and Telescope" z tamtych lat opisujących te obserwacje.

Pozdrawiam i gratuluję świetnego tematu.

Edytowane przez Lampka

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Przy okazji znalazłem też coś takiego:

http://www.lpi.usra.edu/resources/lunar_orbiter/

To jest Digital Lunar Orbiter Photographic Atlas of the Moon. Wydanie z 1971 roku (jest też do pobrania w formie pdf - zawiera mapy i szczegółowy opis warunków zrobienia każdego zdjęcia, ale jest bez zdjęć). Oczywiście on-line są również wszystkie zdjęcia.

Pewnie już o nim była mowa, nie śledzę wszystkich "księżycowych" wątków, mogłem więc przegapić. Są zdjęcia szczegółów powierzchni Księżyca sprzed misji Apollo. Fajne są też skorowidze map. Można przynajmniej się zorientować, jakie misje LO fotografowały określone rejony powierzchni Księżyca.

Edytowane przez Lampka

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Tak, to znane adresy map i zdjęć Księżyca. Wracajac do amatorskich możliwości fotografowania drobnych szczegolow, to poza odpowiednim seeingiem wielkie znaczenie ma tu między innymi odpowiednie oświetlenie tematu przez Słońce. Przy ukośnym oświetleniu uwypuklają się nierówności terenu, przy wysokej pozycji Słońca widać głównie zróżnicowanie albedo, jak na tych dwóch fotkach okolicy krateru Bessel, w centrum Mare Serenitatis.

BESSEL.JPG

BESSEL2.JPG

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Moze,kiedys i dla amatorow stanie sie mozliwe korelowanie obrazow z 2 teleskopow oddalonych od siebie,w ten sposob aby uzyskane efekty byly lepsze co do rozdzielczosci niz w przypadku pojedynczego teleskopu?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Zdjęcie fragmentu M.Serenitatis na ktorym widać z prawej strony malutki kraterek z jasniejszą obwodką. Jest to "Linne" o średnicy zaledwie 2,1 km. Można rozróżnić cień we wnętrzu zajmujący mniej więcej polowę jego średnicy przy tym oświetleniu, czyli rozmiar ok. 1 km. Fotka zrobiona przez S/C10" z barlowem 2x. W lepszych warunkach z barlowem 3x można osiągnąć rozdzielczość ok. 0,5 km.

LINNE.JPG

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

powiem wam, że fascynują mnie fałdki na płaskich terenach. To jest coś co uważam aktualnie za najfajniejszą rzecz na księżycu. :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Moze,kiedys i dla amatorow stanie sie mozliwe korelowanie obrazow z 2 teleskopow oddalonych od siebie,w ten sposob aby uzyskane efekty byly lepsze co do rozdzielczosci niz w przypadku pojedynczego teleskopu?

 

Podobno to działa jak chodzi o rozdzielenie obiektów punktowych, ale ciężko będzie wydobyć szczegóły z obrazów rozciągłych. Ale może ktos coś słyszał? Jakiś link?

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

W gąszczu kraterów, w miejscu o współrzędnych: 1*E/-39*S znajduje się przeciętny krater MILLER. W jego wnętrzu, na wewnętrznym stoku widać coś podobnego do wielkiego osuwiska (zaznaczone kreską), które zsuneło się od strony graniczącego z nim krateru NASIREDDIN i dotarło aż do górki centralnej. Zestawiłem cztery fotki w różnym oświetleniu dla lepszego zobrazowania tej struktury. Na odwrotnej stronie księżycowego globu istnieją co najmniej dwie podobne struktury, jedna w okolicy krateru CIOŁKOWSKI, druga, znacznie większa w okolicy południowego bieguna.

MILLER.JPG

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Witaj Lemarc.

Fascynujące są Twoje fotki księżyca. :notworthy: Bardzo lubię je oglądać. Powinieneś wydać atlas dla amatorskich podglądaczy moona. Jestem chętny. :Beer:

A propos osuwiska, ciekawe jak wygląda osuwające się podłoże przy tak małym przyciąganiu. Pewnie trwa to okrutnie długo.

I jeszcze jedno. Masz może fotkę całego księżyca dzień, dwa, może trzy po nowiu, kiedy jest bardzo wąski - wrzuć proszę, wiem że wątek o zakamarkach, ale z moim balkonem i górą niedaleko domu taki zawsze mi ucieka. :ha: Mam go przed nowiem, ale to nie to samo.

Pozdrawiam

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Być może że to osuwisko ma swoje źródło w sąsiednim kraterze i nastąpiło w czasie gdy material był w innyn stanie skupienia. Niektore rejony Księżyca mają wyraźnie wulkaniczną genezę, ale większosci kraterów przypisano impaktowe pochodzenie. Fotek Księżyca w tak wczesnej fazie nie mam, też z powodu nie korzystnego położenia balkonu. Załączam fotkę podobnego krateru z odwrotnej strony Księzyca, ktora pochodzi z misji Apollo 17 i zdjęcie ponad stu kilometrowego krateru z odwrotnej strony zrobine przez sondę Clementine.

2773b.JPG

southpole22.JPG

Edytowane przez lemarc

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Na fotce z lewej wielki krater to DRYGALSKI (średnica 150 km, 4 km głębokość). Dla mnie jest on wzorcowym przykładem i dowodem uderzeniowego formowania tych wielkich tworów. Przemieszczanie tak ogromnych ilości materiału skalnego musiało się dokonywać bardzo szybko, w wyniku katastroficznych zderzeń i rozchodzenia się olbrzymich fal ciśnieniowych w gruncie. Poddany działaniu wysokich ciśnień i temperatury materiał skalny zachowywał się na podobieństwo gęstej cieczy, czego dobitnym przykładem są setki dużych kraterów kilkudziesięciokilometrowej średnicy, we wnętrzu których widać koncentrycznie zsunięte tarasowate zbocza. Chaotyczne nakładanie się kraterów w wielu rejonach Księżyca, Marsa czy Merkurego to efekt bombardowania, nie wulkanizmu. Dobrą ilustracją tych krótkich dywagacji może być fotka rejonu położonego na wschód od krateru TYCHO, wybrana z CONSOLIDATED LUNAR ATLAS.

EJECTA.jpg

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Istnieje jeszcze coś takiego jak wulkanizm wybuchowy, gwałtowny, ktory też dobrze tłumaczy powstawanie kraterów. Na Ksieżycu jest dosyć śladów w postaci rownin zalewowych utworzonych przez materiał płynny, ktory był pod powierzchnią. To świadczy o istnieniu w przeszłości płynnej magmy pod skorupą, ktorej ciśnienie i odgazowanie uwalniało się w najprostrzy sposób przez warstwy zewnętrzna. Nie potrzeba było do tego bombarowania z zewnątrz, ktore nie jest w stanie topić skał i gruntu. Zresztą jak się okazuje z badań regolitu przywiezionego przez wyprawy Apollo, procentowa zawartość typowych meteorytów w gruncie księżycowym jest znikoma.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Ciekaw jestem jak by wyglądało przez teleskop powstawanie krateru uderzeniowego, pewnie powstała by wielka chmura pyłu i dość długo by się utrzymywała.

Lemarc fascynujące zdjęcie osuwiska, to musi wspaniale wyglądać w twoim teleskopie na żywo.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Istnieje jeszcze coś takiego jak wulkanizm wybuchowy, gwałtowny, ktory też dobrze tłumaczy powstawanie kraterów. Na Ksieżycu jest dosyć śladów w postaci rownin zalewowych utworzonych przez materiał płynny, ktory był pod powierzchnią. To świadczy o istnieniu w przeszłości płynnej magmy pod skorupą, ktorej ciśnienie i odgazowanie uwalniało się w najprostrzy sposób przez warstwy zewnętrzna. Nie potrzeba było do tego bombarowania z zewnątrz, ktore nie jest w stanie topić skał i gruntu. Zresztą jak się okazuje z badań regolitu przywiezionego przez wyprawy Apollo, procentowa zawartość typowych meteorytów w gruncie księżycowym jest znikoma.

Widzę, że dyskusja zmierza w kierunku podobnym, jak kilka miesięcy temu. Dla niezorientowanych i dla przypomnienia:

http://astro-forum.org/Forum/index.php?showtopic=7579&st=20

Szczególnie polecam posty od numeru 21 do końca.

Pozdrawiam

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Nie, powtorki nie będzie. Mimo że jestem niezależny w poglądach na wszystko, to jednak roztrząsanie tych problemów zajeło by wiele czasu.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Podoba mi się tamta dyskusja. Dla mnie prawda leży po środku. Równie dobrze można zakładać, że obydwa rodzaje tworzenia się kraterów miały miejsce w tym samym czasie. Ludzkość ma niestety tą zaletę/ułomność, że szuka analogii, w tym przypadku do Ziemi, a przecież na księżycu mogło się to odbywać całkiem inaczej. Wciąż się uczymy :Boink:

No ale watek jest o zakamarkach i fotografiach.

Leszku, robiłeś zdjęcia z taką (jaką przy okazji) ogniskową na filmie analogowym? Musze zaopatrzyć się w 2" barlowa 2x i popróbować. :Beer::Beer::Beer:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Na kliszy robilem zdjęcia Ksieżyca przez MTO11CA. Z chwilą nabycia większej tuby miałem już za sobą praktykę z kamerami przemysłowymi oraz webcamem i wiedziałem że klisza w tej dziedzinie ma godnego nastepcę. Klisza tak dalece odstaje w fotografii księzycowej, że tylko do focenia faz i zaćmień jeszcze można jej użyć. Nie dorówna jednak technice cyfrowej rozdzielczością i czułością, oraz co ważne, możliwościa stackowania dużej ilości materiału. W kwestii genezy kraterów podobnie uważam że w znacznym stopniu pomija się procesy wewnętrzne ktore na innych globach występowały w sposób odmienny niż na Ziemi, których nie znając całkowicie bagatelizujemy. Wszechobecną teorię impaktową uważam za zbyt daleko idące uproszczenie.

Edytowane przez lemarc

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jest trochę nowości z wczorajszego wieczora, ktory przeznaczyłem na eksperymenty z ustawieniami kamerki. Warunki były dobre więc robiłem zdjęcia z barlowem 2x i 3x., ale nie wszystko wyszło tak dobrze jak się spodziewałem, bo w dużej skali jednak ujawniły sie turbulencje. Kilka próbek z obszaru terminatora. Pięknie wyglądała w okularze okolica "Doliny Alpejskiej", gdzie długie cienie szczytów wybiegały daleko na płaszczyznę "Mare Imbrium", którą podziwiałem przy pow. 374x. ale zdjęcie nie oddaje kolorystyki ani detalu tak jak oko widziało. Na zdjęciu 3 od lewej krater Ptolemaeus ze strukturami lawowymi przy skosnym oświetleniu, na 4 fotce najlepsza moja wersja krateru Stofler z licznymi kraterkami na dnie.

Jeśli nie nadejdą chmury, to dzisiaj będzie ciąg dalszy, a jest co focić.

PITON.jpg

PITON2.jpg

PTOLEMAEUS.jpg

STOFLER.jpg

Edytowane przez lemarc

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Podłączę się do tematu jeśli można.

 

Wczoraj na szybcika przed wyjazdem do Jezior strzeliłem Łysego. Stack 8 klatek. Trochę prześwietlony ale dzisiaj nad tym popracuję. Terminatorek za to ładnie widoczny

Jutro złożę jescze mozaikę z webcama zobaczymy co wyjdzie.

 

W Jeziorach nakręciłem pare avików. Efekt jednego z nich widać na drugiej fotce.

 

 

P.S W obydwu przypadkach zastosowana przesłona do 10cm

xxx1.jpg

księżyc.jpg

Edytowane przez Adam Tomaszewski

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Cieszą mnie dyskusje na temat morfogenezy utworów Księżycowych. Mam nadzieję, że już w październiku będę mógł wam zaprezentować pierwsze Polskie opracowanie pt.: "Morfologia powierzchni Księżyca". Bardzo ważne są dla mnie Wasze dyskusje bo pozwalają mi zerknąć na problem tak by opisać różne procesy od takiej strony by wszystko było klarowne.

A na koniec prezentuję kawałek moona z wczoraj - niestety kiepski seeing nie pozwolił na dużo.

 

moon_crop_c350d_raw_mak_150_2250_zeiss_iso_200_no_processing.jpg

 

Pozdrawiam

Paweł Maksym

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Powchwalić takie działania, bo istotnie w Polsce chyba tylko miłośników astronomii interesuje planetologia, o czym świadczy znikoma ilośc pozycji wydawniczych z tej dziedziny na przestrzeni wielu lat.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Obrobilem wczorajsze 50 awików (uffff...) i wrzucam kilka obrazków. Wszystkie fotki robiłem z barlowem 2x, przy dobrym seeingu, który jednak ideałem nie był jak to na balkonie, ale niektóre tematy wyszły lepiej niż dotychczas, np. ujawniły sie kraterki w PLATONIE.

FRA_MAURO.JPG

ERATOSTHENES.JPG

STADIUS.JPG

RUPES_RECTA.JPG

PLATO.JPG

PITATUS.JPG

CLAVIUS.JPG

TYCHO.JPG

Edytowane przez lemarc
  • Lubię 1

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Genialne :o

 

a claviusa masz? wczoraj był super wycieniowany!! :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Dołącz do dyskusji

Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

Gość
Dodaj odpowiedź do tematu...

×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

  Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


  • Ostatnio przeglądający   0 użytkowników

    Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę.

  • Polecana zawartość

    • Amatorska spektroskopia supernowych - ważne obserwacje klasyfikacyjne
      Poszukiwania i obserwacje supernowych w innych galaktykach zajmuje wielu astronomów, w tym niemałą grupę amatorów (może nie w naszym kraju, ale mam nadzieję, że pomału będzie nas przybywać). Odkrycie to oczywiście pierwszy etap, ale nie mniej ważne są kolejne - obserwacje fotometryczne i spektroskopowe.
        • Lubię
      • 3 odpowiedzi
    • Odszedł od nas Janusz Płeszka
      Wydaje się nierealne, ale z kilku źródeł informacja ta zdaje się być potwierdzona. Odszedł od nas człowiek, któremu polskiej astronomii amatorskiej możemy zawdzięczyć tak wiele... W naszym hobby każdy przynajmniej raz miał z nim styczność. Janusz Płeszka zmarł w wieku 52 lat.
        • Smutny
      • 161 odpowiedzi
    • Małe porównanie mgławic planetarnych
      Postanowiłem zrobić taki kolaż będący podsumowaniem moich tegorocznych zmagań z mgławicami planetarnymi a jednocześnie pokazujący różnice w wielkości kątowe tych obiektów.
      Wszystkie mgławice na tej składance prezentowałem i opisywałem w formie odrębnych tematów na forum więc nie będę się rozpisywał o każdym obiekcie z osobna - jak ktoś jest zainteresowany szczegółami bez problemu znajdzie fotkę danej mgławicy na forum.
        • Kocham
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 20 odpowiedzi
    • SN 2018hhn - "polska" supernowa w UGC 12222
      Dziś mam przyjemność poinformować, że jest już potwierdzenie - obserwacja spektroskopowa wykonana na 2-metrowym Liverpool Telescope (La Palma, Wyspy Kanaryjskie). Okazuje się, że mamy do czynienia z supernową typu Ia. Poniżej widmo SN 2018hhn z charakterystyczną, silną linią absorpcyjną SiII.
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 11 odpowiedzi
    • Zbiórka: Obserwatorium do poszukiwania nowych planet pozasłonecznych
      W związku z sąsiednim wątkiem o zasadach przyjmowania stypendiów, po Waszej radzie zdecydowałem się założyć zbiórkę crowdfundingową na portalu zrzutka.pl. W tym wątku będę informował o wszelkich aktualizacjach, przychodzących także po zakończeniu.
        • Kocham
        • Dziękuję
        • Lubię
      • 85 odpowiedzi
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.